Foto bij Paralyzed two

Terwijl ik voor me uit staar herinner ik me vlagen van het ongeluk. Ik was aan het meezingen met mijn radio, wachtend voor het stoplicht. Rood natuurlijk, want het zou een beetje gek zijn als ik voor groen licht zou staan. Muziek klinkt hard door de speakers, welk nummer het precies was dat herinner ik me niet helemaal goed meer. Het licht springt op groen en ik rij rustig naar voren toe, maar wat gebeurde er toen? Ik kijk naar mijn handen, naar de clip om mijn vinger. Ik weet het niet meer... Waarom weet ik dit niet meer? Ik zucht gefrustreerd. ''Wat is er lieverd?'' vraagt mijn moeder. Ik draai mijn hoofd haar kant op en dan zie ik haar pas. ''Niks..'' zeg ik en draai mijn hoofd weg. Ik wil niet praten, met niemand niet. Ik wil het liefst gewoon alleen zijn op dit moment. ''Praat eens tegen me, lieverd.'' zegt ze. ''Ik wil niet praten mam.'' zeg ik bot. Ik schrik van mijn eigen reactie, maar kijk weg. Ik hoor hoe mijn moeder begint te huilen. Ik kan niks zeggen, wat moet ik zeggen? Ik besef zelf niet eens wat er allemaal in de hand is, wat er allemaal gaat gebeuren. Er hangt een ijzige stilte in de kamer, enkel op de achtergrond hoor ik af en toe wat piepjes van het apparaat die mijn bloeddruk en hartslag in de gaten houden. Ik kijk op als de deur opengaat, een man in een lange witte jas komt binnenstappen, hij drukt 2 keer op een pompje en wrijft zijn handen in met het spul wat eruit komt. ''Goedemiddag mevrouw Anden.'' Ik kijk met een frons op. ''Zo heet ik niet...'' zeg ik, en op de achtergrond hoor ik mijn moeder hetzelfde zeggen. Hij kijkt naar het dossier in zijn handen en knikt. ''Sorry, mevrouw Jones, bedoel ik.. Drukke dag.'' mompelt hij en zucht. Ik kijk hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. Het lijkt nou niet of hij zin heeft in zijn werk vandaag. De verpleegkundige komt achter hem binnen gelopen.''Hi Julia,'' zegt ze met een vriendelijke glimlach op haar gezicht. ''Hey.'' glimlach ik terug.

''Goed, mevrouw An-'' zegt hij. ''Jones.'' zeg ik hem gauw voor, mijn stem iets verheffend. ''Sorry, excuus.'' zegt hij. Hij steekt zijn hand naar mij uit. ''Ik ben James Meridon, ik ben de dienstdoende arts van de neurologie.'' zegt hij. Ik pak zijn hand aan en schud hem. ''Ik ben Julia, Julia Jones.'' zeg ik nogmaals nadrukkelijk, zodat hij niet weer de totaal verkeerde achternaam zegt. Het is toch niet zo moeilijk om van een papiertje mijn naam te lezen? Hij logt in op de computer die naast mijn bed staat en ik zie hem van alles bespreken met zijn collega, de verpleegkundige die aan de andere kant van mijn bed staat. Ik zie haar af en toe wat ongemakkelijk naar mij kijken, de arts praat letterlijk over mij heen. Alsof ik er niet eens bij ben. ''Dus, mevrouw Jones heeft een subdurale bloeding met als zichtbare gevolgen, utival van functie van de linkerzijde, neglect aan de linkerrzijde, niet zichtbare gevolgen zijn nog niet bekend en zullen gedurende opname meer naar de voorgrond komen.'' vertelt hij. Mijn hart staat stil. De rest hoor ik allemaal niet eens meer, alles vervaagt op de achtergrond. Een hersenbloeding..?!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen