En dan te bedenken dat ik dat van net allemaal in een paar seconde dacht en deed.
Goed, ik leef nog; zo min of meer dan.
Ik lig in een rare hoek boven op de parachute en kan me gewoon niet meer bewegen. Ik ben nog wakker maar lig stil en heb pijn.
Ik ben echt heel bang dat ik mijn nek heb gebroken en verlamd ben.
Er klinkt een kannon, oh misschien ben ik toch dood...
Maar de hovercraft vliegt over me heen, naar Mella. Maar waarom zouden ze een multilant ophalen?
Opeens komt er een gruwelijke gedachte bij me op: wat nou als het de échte Mella was, maar dat ze haar iets hadden toegedient of zo en dan...
het moest wel.
Ik walg, waarom bedenk ik me zulke dingen?
Opeens besef ik weer iets: altijd als er iets moet gebeuren, ik iets moet doen, dan ga ik aan totaal andere dingen denken. Bijvoorbeeld nu, ik moet op zien te staan en snel ook. Brinnif, Oss, Annie en ik zijn niet de enige overgebleven in deze arena. Maar ik weet niet wie er al dood is en wie er nog rond zwerft. En dat is wat ik mij nu bedenk: wat nou als - dit is de eerste hongerspelen - er bij de later hongerspelen je elke avond of zo een briefje krijgt met daarin gegevens van wie er dood is.
Dat zou echt geweldig zijn, en handig ook nog. Of dat je het aan de hemel ziet... 3D, maakt niet uit wat.
Maar nu voel ik me leeg, 1 omdat ik me niet kan bewegen en 2 omdat ik niet weet wie er allemaal rondzwerft en wie niet. Ik weet ook niet met hoeveel we er nog zijn, ik heb niet precies alle kannonschoten bijgehouden, maar als ik goed heb geteld zijn er nu acht doden. Nee... negen, nee met Mella erbij tien.
Nee ik zou het echt niet weten.
Opeens voel ik me heel beroerd.
Niet lekker.
Misselijk.
Mijn benen gaan prikken.
Ik adem zwaar.
Mijn armen gaan prikken.
Ik knijp mijn ogen stijf dicht.
Opeens zie ik een speer over me heen suizen.
Dat was de druppel.
Ik ga overeind zitten en zie... een jongen met blonde haren en blauwe ogen en een meisje met rode haren. Ze zijn allebei nog jong, de jongen iets van 15 en het meisje rond de 13.
Ik herken de jongen als Jamm Mead, district 9. En dan zal het meisje wel zijn district genote zijn... Carice Sinclaire.
Het doet er niet toe,
Wat wel er toe doet is: dat ze geen 30 meter van me af zijn en op me af komen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen