Foto bij ••• Hoofdstuk 3.3


Ilse wist Hak de eerste paar pogingen die hij deed om haar op te tillen, te ontwijken, maar Sam wist dat ze het niet lang vol zou houden om zo snel te kruipen, terwijl ze duidelijk veel te veel pijn had om al haar gewicht steeds te laten leunen op haar armen en benen. Maar ze gaf niet op, natuurlijk niet. Sam zelf had het ook niet gedaan, dat had ze die dag ervoor ook bewezen, maar dat maakte niet dat Ilse ook het recht had om te weigeren gedragen te worden. Haar verwondingen waren ernstig.
Hak kwam naast Sam lopen en boog zijn gezicht iets naar haar oor, zodat ze hem kon verstaan maar dat Ilse hem niet kon horen, vermoedde ze. Hij wees naar het wapen in zijn hand.
‘Moet ik ervoor zorgen dat ze niet meer kan kruipen?’ suggereerde hij. Sam keek vertwijfeld.
‘Alleen als het echt nodig is…’ mompelde ze als antwoord, ‘Probeer haar voor nu gewoon op te tillen.’
‘Ja, pr-’ hij viel stil.
‘Wat?’ vroeg Sam, die naderhand wel nieuwsgierig werd naar wat hij te zeggen had. Maar hij schudde zijn hoofd, vervolgde zijn weg naar Ilse die inmiddels een ‘sprint’ had getrokken en nu een paar meters van hen verwijdert was. Maar Hak haalde haar in, in twee stappen en tilde haar weer op.
‘ZET ME NEER,’ was Ilses bevel, maar Hak liet haar niet los. Ze sloeg, schopte, maar niet hard. Ze was bang om hem pijn te doen, net als ze dat bij de jongen was geweest. Echter maakte ze het Hak wel erg lastig om haar goed vast te kunnen houden en haar zo minmogelijk pijn te doen, terwijl hij ook nog, naast een spartelend meisje in zijn armen, een wapen in zijn handen had.
Sam knikte naar hem, als bevestiging dat hij het gemakkelijker voor zichzelf mocht maken door haar minder te laten tegenwerken, zoals hij een paar minuten geleden al had voorgesteld. Hij pakte het wapen met één hand en liet de achterkant ervan met een zachte klap op Ilses hoofd neerkomen. Sam keek ongerust toe en Ilse stopte direct met haar protesten, het werd stil en Hak nam niet eens de tijd om te kijken of hij niet iets te agressief was geweest. Straks had hij haar nog vermoord ook.
Sam rende vlug achter hem aan, al merkte ze dat ze niet veel energie meer had.
‘Waar gaan we heen?’ vroeg ze tijdens het rennen. Maar Hak antwoordde niet, greep haar arm met zijn losse hand, waardoor hij Ilse met één arm tegen zich aan moest klemmen omdat ze anders zou vallen.
Al snel zag Sam waar Hak heen ging. Naar het bos. Eigenlijk had ze geen zin om daar opnieuw heen te gaan en waarschijnlijk was dat ook de plaats waar de mensen het eerst zouden zoeken.
Enkele minuten later hadden ze het bos bereikt, waarna Sam vurig hoopte op pauze. Dat Hak zo gehard was dat hij meters kon rennen met een gewond meisje in zijn armen, een wapen in zijn hand en Sams arm vast, betekende niet dat Sam al dat geren net zo gemakkelijk vol kon houden als hij dat deed. Zeker niet nu ze met haar zij zat, die haar conditie ook redelijk neerhaalde.
Hak stopte zo plots met rennen dat Sam haast tegen hem op botste. Hij liet haar arm los, legde eerst zijn wapen op de grond en legde vervolgens Ilse daarnaast op de grond. Sam boog zich meteen over haar heen, bezorgd om haar wonden. Ze had niet al te veel verstand van het verzorgen van wonden, maar ze kon het wel redelijk verzorgen, hoopte ze. Voorzichtig bekeek ze Ilses onderbeen. Ze had iets nodig om de wond beter te kunnen bekijken, de spijkerstof zat nu in de weg bij de wond. Hak gaf haar een mes, waarna hij zijn eigen wapen van de grond raapte en wegliep. Eigenlijk wilde Sam hem achterna gaan om te vragen wat hij ging doen, maar ze deed het niet en begon met het mes zoveel mogelijk van de spijkerstof bij haar onderbeen weg te snijden.
Ze moest iets vinden om het mee schoon te maken. Ze had geen water en ze kon ook nergens een bron van water vinden, niet eens slootwater. Ze twijfelde. Zou ze het gaan zoeken, want ze wist dat het belangrijk was om de wond goed schoon te maken, of zou ze bij Ilse blijven en hopen dat Hak maar terug zou komen? Ze kon beter voor het eerste gaan.
Dus ze stond op en verkende de buurt rustig. In de verte zag ze een waterbron, waar ze ook snel toe sprintte. Ze voelde steken in haar zij en haar voeten voelde door al het lopen en rennen als lood, maar ze bereikte het water toch vrij snel.
Het was dan wel slootwater, maar het was beter dan niets. Ze trok haar jas van stof uit en dompelde het verscheidene keren in het water. Daarna wist ze snel weer naar Ilse toe te komen. Met haar natte jas kon ze het grootste gedeelte van de bovenste laag vers bloed wegvegen, maar ze durfde eigenlijk niet meer kracht te zetten dan ze nu deed, om ook het opgedroogde bloed weg te krijgen.
Hak was nog steeds niet terug. Ze moest het dus maar proberen.
Hak keerde pas terug toen Ilses been zo goed mogelijk schoon was van het bloed, maar het vuile slootwater bedekte de wond, waardoor het haast niet te zien was. Ze kon het niet beter schoon krijgen dan dit, dus het moest maar zo, ze zouden het wel beter verzorgen bij Ilse of Sam thuis.
Sam hoefde er niet eens om te vragen, want Hak trok zijn shirt al uit en reikte hem aan haar, zodat ze daarmee Ilses been kon verbinden, zodat er in ieder geval minder kans was dat er vuil in zou komen.
Hak liet zich naast haar zakken in het gras en omdat Sam niet wist wat ze anders nog met Ilses wonden kon doen, besloot ze gebruik te maken van zijn aanwezigheid.
‘Je hebt haar bewusteloos geslagen,’ merkte ze op, terwijl ze staarde naar Ilses voorhoofd. Hak had wel iets voorzichtiger mogen zijn, iets minder hard mogen slaan, misschien.
‘We moesten er zo snel mogelijk weg komen,’ verzuchtte de jongen.
‘Waarom? Wat willen ze überhaupt van ons?’
‘Ze willen dat jullie vermoordt worden,’ verklaarde Hak simpel, ‘maar jullie moeten eerst jullie Spirit Animal oproepen. Ze schijnen nogal typisch te zijn, die van jullie.’
‘Koningsdieren?’ Maar Hak schudde zijn hoofd.
‘Nee. Ik weet het ok niet precies, maar het gerucht gaat dat zelfs koningsdieren minder zeldzaam zijn om op te roepen dan die van jullie.’
‘Ik heb mijn Spirit Animal nog nooit opgeroepen, ze kunnen niet eens weten of ik er wel eentje heb,’ wierp Sam tegen, ‘en waarom willen ze graag dat we dood gaan, eigenlijk?’
‘Ik kan je niet alles vertellen.’
‘Waarom niet?’
‘Ik breng jullie dan in nog meer gevaar.’
‘Dat heb je anders nog niet gedaan,’ beet Sam hem toe, terwijl ze een blik wierp op Ilse, ‘de jongen had haar gemakkelijk kunnen vermoorden.’
‘Maar Revan kreeg de kans niet door jou.’ Sam stond op.
‘Laten we verder gaan.’

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    ‘Ja, pr-’
    'Ja, prinses.'
    *screaming*

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen