Foto bij ••• Hoofdstuk 3.4


Sam wilde eigenlijk aanbieden om Haks wapen te dragen, aangezien hij Ilse weer op moest tillen en het anders nogal lastig voor hem werd om haar goed te dragen met dat ding in zijn hand. Maar zodra ze haar hand uitstrekte naar het wapen, schudde hij zijn hoofd.
‘Ik draag hem wel,’ zei hij. Sam besloot niet te protsteren, waarom zou ze? Als hij er gelukkig van werd om met dat ding rond te zuilen, dan moest hij dat vooral doen. Ze was er eigenlijk ook wel blij mee, want het leek niet een al te licht ding om mee te sjouwen en als ze weer moesten rennen, dan was ze waarschijnlijk niet zo snel vooruit gekomen met het wapen over haar schouder.
‘Waarom bescherm je ons eigenlijk?’ vroeg Sam aan Hak, terwijl ze begonnen te lopen. Of zover ze het ‘beschermen’ kon noemen. Erg veel hadden zijn pogingen om Ilse en zij te beschermen niet opgeleverd.
‘Ik deed het in opdracht voor Yona.’
‘Maar Yona stond aan de kant van die me-’
‘Van de Hartendieven, zo noemen ze zich. Ja, dat weet ik.’ Sam zweeg, ze wist niet hoe ze nog verder moest gaan over dit onderwerp. Haar blik gleed bezorgd naar Ilse.
‘Waar wil je eigenlijk heen gaan?’
‘Ilses huis,’ hij keek Sam recht aan, ‘als jij wil vertellen waar ze woont, althans. We zijn er gisteren al geweest, maar we kunnen nu beter een andere weg nemen.’
‘Waar wil je dan langs?’
‘Via de winkelstraten,’ Hak klonk vastbesloten.
‘Zover omlopen?’ Sam trok haar wenkbrauwen op, ‘Kunnen we niet beter rechtstreeks gaan? Het slootwater kan zorgen voor infecties en haar wonden moet echt beter verzorgd worden.’ Sam zei niet duidelijk over wie ze het had, omdat ze wist dat Hak wel zou begrijpen dat ze praatte over de persoon die momenteel in zijn armen lag.
‘In de winkelstraten is het drukker, daar is de kans kleiner dat we opvallen voor de Hartendieven,’ hij zweeg even, ‘of de politie. Al is dat niet zo een probleem met mij in de buurt.’
‘Vallen we juist niet meer op? Je wil Ilse toch niet door alle straten tillen, terwijl ze onder het bloed zit?’ Hak haalde zijn schouders op. Maar Sam was nog niet klaar met het beargumenteren van haar standpunt.
‘Maar ze kent zowat de hele school en er zijn vast wel mensen die we tegen komen die haar of mij kennen, we vallen juist heel erg op.’
‘Nou en? Niet voor de Hartendieven, ze verwachten bovendien niet dat wie hier heen gaan, ze kunnen ons niet aanvallen in een drukke straat en we zijn minder opvallend voor hen.’
‘En als mensen die haar kennen haar nou zien?’
‘Dan wordt ze niet vermoord, alleen maar gezien.’
Ze stapten van de bosgrond over naar de geasfalteerde weg.
‘Ik weet het niet…’ Maar Hak luisterde niet naar Sams twijfels en vervolgde zijn eigen weg koppig. Sam wist dat het niet slim zou zijn die weg te nemen, er liepen te veel mensen. Ilse bungelend in Haks armen was te opvallend, het was te duidelijk dat ze gewond was. Hak kon zeggen wat hij wilde en beweren dat politie niks kon doen in zijn buurt, maar het bleef te risicovol die weg te volgen. Bovendien, ze had de jongen, Revan dus schijnbaar, bijna vermoord. Hij was niet instaat geweest om weg te komen, dus de politie had hem sowieso gevonden. Misschien de anderen ook, maar het kon ook zijn dat ze genoeg tijd hadden gehad om weg te vluchten, ook al hadden ze de jongen dan achter moeten laten. Maar waarschijnlijk, of eigenlijk wist ze het wel zeker, was Hak niet al te voorzichtig met ze omgegaan en waren ook zij te gewond geweest om weg te kunnen vluchten. Ergens voelde Sam zich daarom onveilig om juist de straat te nemen waar iedereen ze kon vinden, ook al waren ze dan misschien kwetsbaarder voor de ‘Hartendieven’, zoals Hak ze had genoemd.
Maar ze volgde Hak maar, omdat ze wist dat ze toch niet veel in te brengen had tegen zijn wil, aangezien hij vastbesloten was die weg te volgen. En normaal was Sam er wel tegen in gegaan, maar ze maakte zich nu teveel zorgen om Ilse en ze wilde dat zij veilig zou aankomen bij haar huis. Tenslotte was dat nu het allerbelangrijkste en Hak was de enige die nu in staat was haar daar te krijgen zonder haar wonden nog meer te belasten of haar pijn te doen, dus ze liet hem maar de weg volgen die hij wilde. Alles was beter dan dat ze Ilse zelf zou moeten dragen, want dat had ze niet gekund, zeker niet door haar zij.
Ze richtte haar gedachtes maar op wat ze zouden moeten doen als ze bij Ilses huis aan zouden komen, toen ze de straat met drukke mensen inliepen. Sam liep iets dichter naar hak toe, besloot Ilse zo veel mogelijk te dekken als ze kon, zodat het minder mensen zou opvallen.
Het verhaal van de verroeste spijker zou niet werken, ze zouden alle wonden kunnen verbergen behalve die op Ilses hoofd, maar Sam wilde het risico niet nemen om Ilses wond niet goed te laten verzorgen. Vooral door het slootwater, als tijdelijke oplossing zodat ze tenminste haar wond kon verbinden en ze minder snel dood zou bloeden, want zover was hij been wel open, dat het mogelijk was, maar dat slootwater gaf kans op infecties. En als dat gebeurde wist Sam al helemaal niet hoe ze het precies en goed zou moeten behandelen, dus ze zou de preken maar aan moeten horen en iets moeten verzinnen.
Gepraat wekte haar op uit haar peinzen over een goede, geloofwaardige reden voor Ilses verwondingen. Ze keek voorzichtig rechts van haar, vanwaar de stemmen vandaan leken te komen. Stemmen die anders waren dat de rest van het gepraat van de menigte mensen om hen heen, want schijnbaar was het extra druk vandaag. Ergens redelijk verdacht, immers was het zondag en ondanks dat niet alle winkels dicht waren, was er niet super veel te doen.
Ze ontweek de ogen van de personen nog net op tijd. Vrienden van Ilse. Ze liep nog wat dichter naar Hak toe, om in het blikveld te gaan staan van de mensen. Als ze Ilse herkend hadden, dan hadden ze er nog een probleem bij.
Al was het einde van de straat al wel inzicht en leek het erop dat ze Ilses huis sneller zouden bereiken dan Sam gedacht had. Al was dat niet per se iets positiefs. Ze vroeg zich af hoeveel ze bij elkaar zou kunnen liegen om de reden achter de verwondingen realistisch te maken. Al bleef er natuurlijk een totaal logisch argument over, die ze altijd zou kunnen gebruiken en bijna iedereen wel zou geloven. Sam zou Ilses ouders vertellen dat Ilse over haar voeten gestruikeld, nogal dom uiteraard, maar beter dan geen argument. Beter dan Ilses geïnfecteerde been.
Sam zuchtte, dacht aan Ilses vrienden die voorbij waren gekomen. Ze had Ilses hoofdwond niet schoon gemaakt met het slootwater omdat Ilses gezicht dan onder het vuile water had gezeten, maar misschien had ze dat wel moeten doen. Dan was ze misschien wat onherkenbaarder geweest, met bloed en vuil over haar gezicht. En het was ook een mooie wraak geweest, omdat zij zo, zo ontzettend dom was geweest in haar eentje een gevecht aan te gaan met een of andere jongen die veel sterker was. Dat zou ze haar nooit vergeven.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen