Foto bij ••• Hoofdstuk 3.5


'Wat gaan we eigenlijk zeggen?’ vroeg Sam, zodra ze Ilses huis in de verte kon zien en ze wist dat ze er over enkele minuten zouden zijn.
‘Wat?’
‘Nou, ik denk dat haar ouders zich wel afvragen wat we gedaan hebben en we kunnen moeilijk zeggen dat we gevochten hebben.’ Hak viel stil, zei niks. Hij was duidelijk met iets anders bezig, de hele tijd dat ze met hem gelopen had al. Hij dacht ergens over na, vermoedde ze. Hij leek stiller dan hij was toen ze hem had ontmoet bij de audities. De audities. Het was nog niet eens vierentwintiguur later, maar het leek alsof er al een aantal weken, misschien haast maanden verstreken waren sinds gisteren. Sam en Ilse hadden beide niet geslapen de laatste nacht, ze waren opgebleven en ze hadden ook nog eens ontzettend laat ontbeten omdat ze een paar omwegen maakte naar de supermarkt. En nu had Sam ook nog gevochten, twee mensen bijna gewurgd en drukte de zorgen om Ilse op haar schouders, waardoor ze haast niet voelde dat ze zo vermoeid was. Ze sprong de laatste meters naar Ilses huis bijna, vanwege de aderline die ze had gekregen van het gevecht. Ze dacht dat die weer snel zou verdwijnen, dat ze de pijn in haar zij weer snel zou voelen en ze zich zou herinneren hoe weinig slaap ze had gehad de laatste dagen, dat ze zich besefte dat ze eigenlijk best veel trek had, maar dat was nu nog niet. Dus nu kon ze maar zo goed mogelijk gebruik maken van de energie door wat sneller te gaan lopen naar het huis. Ze zag dan wel erg op tegen het gesprek met Ilses ouders, hoe eerder ze het erop had zitten, hoe beter, dus dan konden ze maar beter eerder arriveren dan ze zouden doen in het tempo waarin ze nu vooruit stapten. Dat was namelijk nogal langzaam, haast traag. Misschien was Hak vermoeid door het vechten en het moeten dragen van Ilse, bedacht Sam zich. Maar zodra ze hem eens goed bestudeerde kon ze geen enkel spoor van vermoeidheid vinden, zoals ze het eerder die dag ook niet had kunnen vinden. Hij leek zo haast onvermoeibaar en dat jaagde haar ergens wel angst aan. Woede, omdat hij hen dus schijnbaar wel had kunnen beschermen en dan was Ilse nu niet gewond geweest -waarschijnlijk moest Ilse die dag ervoor, toen Sam een mes in haar zij had gekregen, precies het zelfde gedacht hebben, drong er tot Sam door- en hadden ze waarschijnlijk minder problemen gehad. Daarbij, het gevecht en de gebeurtenissen leken Haks schuld te zijn, want hij was tot nu toe overal bij betrokken geweest. Bij de musical, bij het eerste gevecht, bij het tweede gevecht. Eigenlijk wilde ze hem om meer uitleg vragen dat hij haar nu had gegeven, maar misschien kon ze dat onderwerp beter aanslaan als Ilse ook instaat was het te horen, zodat ze beide verhelderende uitleg zouden kunnen opeisen. Ook naderde ze het huis, waardoor de uitleg waarschijnlijk een stuk gehaaster zou moeten worden uitgelegd dan wanneer ze het enkele stappen geleden had gevraagd, maar het weerhield haar er toch niet van om het onderwerp te kiezen om over te praten.
‘Waarom was je nou precies in het bos toen wij er ook waren, eigenlijk?’
‘Omdat ik Yona volgde. Ze was bij de Hartendieven, die trokken het bos in, volgde jullie gepraat en vonden jullie daardoor gemakkelijk.’
‘Waarom volgde je Yona dan?’
‘Omdat ik al vermoedde dat ze ons zou verraden,’ zijn gezicht betrok, het was duidelijk dat het verraad van Yona hem dwars zat, wat niet meer dan logisch leek, al verbaasde het Sam haast, omdat hij het dus schijnbaar wel vermoed had.
‘Wie is ‘ons’?’
‘Ilse, jij en ik.’
‘Ik snap er niks van,’ haar woede groeide, kon hij het niet gewoon duidelijk uitleggen, zodat ze het ook nog echt zou begrijpen in plaats van deze vage uitleg waar ze niks mee op schoot en niks van kon opsteken behalve meer raadsels. Waarom moest alles zo lastig worden uitgelegd? Waarom kon niemand haar gewoon, duidelijk uitleggen wat er nou precies aan de hand was? Waarom wilde niemand dat, zelfs Hak niet? Zelfs niet nadat Amelia haar had gebeld om haar te waarschuwen, omdat Hak dat zelf niet deed. Hij wist zelfs dat ze zouden aanvallen en hij had er ook nog gelijk in gekregen. Als de Hartendieven er werkelijk op uitwaren om hen -Ilse en zij- te vermoorden, waarom steunde Hak hen dan? Waarom wilde hij hen dood niet, om welke reden ze het leven dan niet meer verdiende volgens de wildvreemde mensen? Was hij misschien ook een verrader, net als Yona volgens hem was geweest? Was het allemaal een plot, een plot tegen hen die alleen het doel had om Ilse en zij uit te roeien zonder dat iemand de moeite nam om het uit te leggen? Ze snapte het niet en ze begon Hak er alleen maar van te wantrouwen, ook al ging het moeizaam, omdat ze nog steeds urenlang kon nadenken over zijn perfecties en zijn imperfecties, zijn mysterieuze innerlijk en verhaal en zijn interessante, knappe uiterlijk. Het was haast oneerlijk dat hij haar zo afleidde van waar ze werkelijk over na wilde denken, maar ze kon er niks aan doen dat ze nou eenmaal nog steeds verlangde naar hem als Axel in de musical, tegenover haar. Acterend en spelend dat ze een stel waren, want eigenlijk verlangde ze niets anders dan hem ook in het plaatje te stoppen. Eerst was het Ilse en zij geweest, met de hoofdrollen in de musical terwijl ze reisde van plaats naar plaats om hem op te voeren. Dat ze samen zouden repeteren en Sam ervoor zou zorgen dat Ilse eindelijk haar tekst eens goed zou leren. Ze zouden trots kunnen zijn op hun prestaties met hun acteerwerk en ze zouden plezier kunnen hebben met het spelen van de rollen van Fayline en Cassiane . Maar nu Hak ook in het beeld kwam, leek alles nog beter, nog mooier. Ze keek weg, misschien was het haast onaardig tegen over Ilse om te verlangen naar Hak tegenover haar op het toneel, terwijl diezelfde jongen net haar al gewonde vriendin bewusteloos had geslagen zodat hij haar rustig, tegen haar zin zou kunnen dragen. Maar het was voor haar eigen bestwil, ze had haar wonden sowieso geforceerd door stug door te kruipen en dat leek dan ook het enige, goede argument om af te weren dat het onaardig was om zo te denken. En met dat ene argument nam Sam dan ook maar genoegen, zodat ze zich niet schuldig hoefde te voelen over haar verlangens.
Ze keek vooruit, zag dat ze bijna bij Ilses huis waren aangekomen en bereidde zich voor op preken en het vlugge improviseren van een excuus, toen ze de oprit opliepen.
‘Misschien kun je beter wachten op een afstand,’ zei ze tegen Hak, die achteraan de oprit opliep, ‘want haar ouders schrikken misschien als ze hun kind zo zien, terwijl ze verwachten dat ze gewoon terug komt van even lopen of waarom ze ook precies op dat moment in de straat was waar de Hartendieven kwamen. Ik kan het ze beter eerst even uitleggen.’ Hak knikte en liep een klein stukje weg. Sams hand strekte zich uit naar de bel en drukte hem in.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen