Foto bij ••• Hoofdstuk 3.9


'Morgen?' vroeg ze, 'Maar de bijeenkomst van vrijdag is toch nog niet eens geweest?'
'Die hebben ze verplaatst naar vandaag.' Ilse keek opgewekt, maar Sam trok een moeilijk gezicht.
'Ik denk dat dat niet mogelijk is,' bedacht ze zich, 'we kunnen toch niet zomaar weggaan zonder wat geregeld te hebben? We zullen veel missen van school en we hebben onze tekst nog niet eens gekregen.'
'Repeteren doen we tijdens de reis. En met school, dat regelen onze ouders wel.'
Sam knikte vermoeid en sloeg haar benen over de rand van de bank, al leek het haar een slecht idee om op te staan, ze zou het toch proberen. Bij de aller eerste stappen leken haar benen het al haast te vergeven en zakte ze door haar knieën. Steken nestelde zich in haar zij en ze drukte haar hand tegen de wond, zuchtte eens diep en bleef hopeloos zitten. Ze wist dat het haar nooit zou lukken om lopend weg te komen van de kamer, al wist ze nog steeds niet precies waar ze was en ze vroeg zich af hoe ze ooit een musical zou moeten op voeren of überhaupt zou moeten repeteren met deze pijn.
Ilse reikte haar een glas water en een paar pillen -waarschijnlijk pijnstillers-, maar die wees ze af. Ze leunde met haar vuisten op de grond en drukte zichzelf moet moeite omhoog, waarna ze haast trots glimlachte naar Ilse. Ze stond rechtovereind, dus nu kon ze eindelijk een beetje oriëntatie krijgen van waar ze precies was. Een redelijk ruime kamer met een wit behang aan de muren, een houten vloer, een dakraam, waarschijnlijk was ze op de zolder. Er stond een bank in het midden van de ruimte, waar ze waarschijnlijk op gelegen had. Voor de bank lag een kleed op de grond, waar Ilse op zat. Haar been was gewikkeld in een nieuw verband en de herinnering van Ilses open been schoot door Sams hoofd zodra ze het verband goedkeurend bekeek. Ze keek naar haar eigen buik, ze wist niet eens wat haar eigen verwondingen waren, hoe idioot was dat eigenlijk wel niet? Ze trok haar shirt schaamteloos wat op om de beschadigingen die Hak veroorzaakt had op haar huid eens grondig te bekijken. Het enige wat ze te zien kreeg was een met bloed doorweekt verband, waarna ze haar shirt snel weer naar benden trok. Ze vermoedde haast dat het weer was gaan bloeden toen ze zo een onrustige droom had gehad.
Haar ogen zochten in de ruimte naar iets dat de tijd zou aankunnen geven, de datum misschien. De dag van de audities waren op de dag van zaterdag zes maart geweest. Haar blik vond een digitale wekker in de hoek van de kamer, op een klein houtenkastje, waar op weergeven stond dat het tien uur in de avond was, wat betekende dat het nog steeds zondag zeven maart moest zijn. Het zou dus niet lang meer duren voordat ze zouden vertrekken voor de musical, mindere dan vierentwintig uur. Ze vreesde dat ze tegen die tijd echt niet sterk genoeg was om mee te gaan en normaal te functioneren. En dat gold niet alleen voor haar, Ilse zou nooit normaal kunnen lopen met dat been en ze kon moeilijk kruipend op het podium opkomen of Hak haar laten dragen terwijl ze haar rol speelde. Alleen ze zei er niks over, ze verwachtte dat Ilse daar zelf ook wel over na had gedacht, dus Sam liep in stilte naar de deur en trok hem gauw open.
‘Ik moet naar huis,’ besloot ze. Maar Ilse schudde haar hoofd.
‘Mijn ouders hebben die van jou al gebeld,’ vertelde ze, ‘je was zwaargewond, ze moesten wel,’ breidde ze er snel aan vast toen ze Sams gezicht zag.
‘Ik ben niet zwaargewond,’ protesteerde Sam, ‘jij bent zwaargewond.’ Maar daar was Ilse het dan weer niet mee eens.
‘Het leek alsof je hele buik open lag,’ ze fluisterde haast, ‘alleen mijn been is open.’
‘En je hebt een hoofdwond,’ wees Sam haar terecht, ‘omdat je zo idioot was om een gevecht te beginnen met een jongen, helemaal in je eentje!’ Ilse kreunde.
‘Anders had hij ons vermoord!’ ze leek er werkelijk van overtuigd dat ze hen, Hak en Sam, geholpen had door gewond te raken.
‘Hij had je ook bijna vermoord!’ Sam keek woedend, ze zou de zorgen de Ilse haar had geven haar nooit vergeven.
‘Jij had er ook niet tussen moeten komen staan toen Hak en ik een gevecht hadden!’ was Ilses tegenargument.
‘Ik heb jou anders wel gered,’ Sam keek zelfverzekerd, al voelde ze zich niet helemaal zo, ze wist dat ze haar leven had gewaagd door er tussen te gaan staan, daar kon ze niet zelfverzekerd over zijn, ze kon enkel gelukkig zijn dat alleen haar buik geraakt was door het wapen.
‘Ik had mezelf prima kunnen redden! En bovendien, Hak schrok ervan dat je er tussen kwam staan, het wapen glipte uit zijn handen, als ik er gewoon was blijven staan had hij me niet eens verwond.’
‘Anders was het gevecht nooit gestopt.’ Sam raakte haast geërgerd, snapte Ilse het dan niet? Misschien was Hak helemaal niet zo goedwillend als ze dacht dat hij was, misschien had hij Ilse wel opzettelijk willen verwonden en was het toeval dat het nu Sam was met de verwondingen in plaats van zij. Hak kon zeggen en beweren wat hij wilde, maar het bleef zo dat hij, met of zonder grip, dat wapen met nooit zoveel vaart als het had gehad, in zijn handen had mogen hebben terwijl het gericht was op Ilse. Dat was gewoon te gevaarlijk en te risicovol, hoe ervaren hij ook was met zijn wapen. En ze wilde niet dat er nog een kans was dat iemand verwondingen op zou lopen, want ze hadden beide wel genoeg bloed verloren en genoeg geleden. Ze keek even naar de deur en pas op dat moment drongen de gedachtes werkelijk tot haar door. Ze zouden weggaan, morgen. Eindelijk, zoals ze al zo lang gedroomd hadden en Hak zou meegaan. Geen ouders, broers, zussen en huisgenoten meer, enkel Hak, Ilse en zij en de andere spelers van de musical, zoals Yona. Haar gedachten flitste naar de Hartendieven. Ze zouden afgezonderd zijn van de meeste bescherming op onbekende plaatsen, als ze zouden reizen met de musical. En dat maakte dat de droom van Sam en Ilse, het spelen in de musical, dat dat voor het eerst werkelijk gevaarlijk leek. Maar het hield Sam niet tegen, als ze de Hartendieven nog eens zouden tegen houden, dan zou ze de jongen die Ilse de hoofdwond en een open bovenbeen had verzorgd, vermoorden. En dit keer echt.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Ilse reikte haar een glas water en een paar pillen -waarschijnlijk pijnstillers-, maar die wees ze af.

    Dat is iets wat ik actually altijd doe, ik neem zelfs geen paracetamol omdat ik niet geloof dat die chemische troep goed voor je kan zijnxD

    Ilse, jij moet sowieso nooit gaan vechten, schat.

    huisgenoten

    BAM

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen