Foto bij ••• Hoofdstuk 3.10


Sam en Ilse gingen beide de trap af, of probeerde beide de trap af te komen. Ilse probeerde zittend, tree voor tree naar benden te komen terwijl Sam haar kiezen op elkaar klemde en in één keer de trap af rende, waardoor tranen van pijn in haar ogen schoten. Haar buik had nog nooit tot zo een massa van pijnlijke spieren, rauw vlees en vers bloed gevoeld. En ze had het gevoel dat dat ook het enige was wat het was, een hoopje vlees en bloed en voor de rest overige delen van haar organen, die niet verloren waren gegaan toen het scherpe deel van het wapen haar huid had opgereten. Ze keek naar boven, Ilse en haar ‘van de trap af komen’ methode duurde enorm lang, waardoor Sam gedwongen was onderaan het trapgat te blijven staan wachten en hopen dat het niet lang zou duren voordat ze eigenlijk kon gaan zitten, ergens. Immers voelde ze zich schuldig als ze door zou lopen naar de woonkamer zonder op Ilse te wachten, aangezien Ilse dan eenzaam de trap af moest dalen en ze had al moeite genoeg met dat been van haar, dus ze wilde haar eenzaamheid besparen. Voor het eerst sinds de hele dag zag ze er wat komisch in, twee zwaargewonden kinderen, aangevallen door een stel tieners dat zich ‘de Hartendieven’ noemde. Gered door een jongen die vervolgens één van hen had verwond, in ruzie met de ander. Het klonk zo belachelijk en idioot en toch was het werkelijk gebeurt en een zeer ernstige zaak, het bleef haast als komisch hangen in Sams gedachtegangen. Ze voelde er niet eens een schuldgevoel over, waarom zou ze ook? Misschien was het ook wel belachelijk en idioot genoeg om te kunnen bestempelen als komisch, al nam het de pijn natuurlijk niet weg. En de littekens die het zou achterlaten, zowel in hun geheugen als op hun huid.
Daarbij schaamde Sam zich er ook totaal niet voor dat ze nog steeds gevoelens voelde voor de jongen met zijn gespierde lijf, mooie, zwarte haren, zijn prachtige contouren… De jongen, de schim van de jongen die ze een paar uur terug had gezien, flitste opnieuw door haar hoofd en ze wankelde er haast van. Afschuw vulde haar lichaam en ze wilde terugdeinzen en een stuk wegrennen zodat de vreemde beelden die haar hersenen hadden geproduceerd zouden verdwijnen. Ze haatte nachtmerries. Maar ze had ze veel te vaak en nu herhaalde elk beeld dat ze ooit had gezien door haar hoofd. Niet alleen de jongen, maar veel te veel andere dingen waar ze niet aan wilde denken. Ze keerde haar hoofd weg, staarde naar Ilse die bijna bij de laatste tree was en haalde diep adem. Verdreef de gedachtes en probeerde daarmee ook aan andere dingen te denken.
‘Wat moeten we eigenlijk allemaal mee nemen, als we weggaan met de musical, bedoel ik?’ vroeg Sam daarom ook, zodat ze toch iets anders in haar gedachtes zou hebben dan de beelden van haar dromen. Ilse kwam van de laatste trede op de grond, haalde haar schouders op en keek even radeloos naar voren.
‘We zouden morgen ene lijst krijgen,’ zei ze, ‘en voor de rest gewoon de basis dingen, denk ik, kleren enzovoort.’ Er viel een stilte en Sam wachtte totdat ze de woonkamer binnen zouden gaan, maar Ilse bleef zitten.
‘Ik ga echt niet overeind komen,’ zei Ilse tenslotte en ze keek hatend naar haar been. Sam knikte medelevend en probeerde Ilse te helpen door haar schouder onder Ilses arm te steken en haar zo overeind proberen te trekken. Maar mede aangezien Sam kleiner was dan Ilse, ging het nogal onhandig en duurde het enkele minuten voordat ze überhaupt dichter in de buurt kwamen van een poging tot opstaan. Een aantal keren zag Sam Ilses kaaklijn strak spannen, maar ze zei niks over de pijn die door haar been zou moeten gaan. Dus Sam zei ook niks over de steken die het veroorzaakte in haar buik en in haar zij.
Zodra Sam Ilse eindelijk overeind had geholpen en Ilse per se in haar eentje verder wilde hinken, wat totaal niet handig ging omdat ze bij zowat bij elke stap wankelde, gooide Sam de woonkamerdeur open. Ze staarde verbaasd naar de vloer, waar nog bloedsporen oplagen. Ze had er helemaal niet over na gedacht dat ze met haar wonden nog sporen zou achterlaten en al had ze daar wel aan gedacht, dan had ze nog wel verwacht dat Ilses moeder het zou opruimen. Maar schijnbaar vond ze bloed op de grond, Sams bloed om precies te zijn, wel mooi staan op de grond.
‘Ik had nog geen tijd om het schoon te maken,’ zei Ilses moeder vanaf de bank, die blijkbaar had gezien waar Sam naar staarde. Sam knikte, nog steeds ietwat verbaasd.
Ilse kwam al hijgend de kamer binnen en greep opgelucht de muur vast, toen ze zag dat Sam stilstond, iets voorbij de deuropening.
‘Ik moet gaan,’ zei Sam opnieuw, maar dit keer tegen Ilses moeder in plaats van tegen Ilse.
‘Ik heb je ouders al gebeld, je kunt hier beter blijven. Je overbelast je wonden alleen maar door nu te gaan lopen en bovendien is het al laat. Willen jullie niet wat gaan eten?’ ze keek vragend van Sam naar Ilse. Eigenlijk had Sam totaal geen trek, maar ze wist dat het misschien verstandig was om wel wat te eten, dus ze knikte net als Ilse, braaf.
‘Hoe gaat het?’ vroeg Ilses moeder aan hen, zodra ze alle drie rond de eettafel zaten.
‘Goed,’ mompelde Sam, al was dat gelogen en wist ze dat ze moeilijk kon doen alsof het ook werkelijk waar was aangezien haar bloedsporen op de grond lagen, maar dat boeide haar niet zoveel. Ze zat hier omdat ze eten zou krijgen, ze zat er niet om uit te leggen hoeveel pijn haar buik deed. Dat zou ze later wel doen, misschien als de bloedsporen schoon gemaakt waren.
‘Beter,’ antwoordde Ilse, even afwijkend als Sam had geantwoord. Ilses moeder vroeg niet verder, schotelde eten voor en nam weer plaats op de bank. Sam glimlachte enkel naar Ilse en begon toen zwijgend aan haar bord.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Als de trap al zo moeilijk is wordt dansen dodelijk oeps

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen