Foto bij ••• Hoofdstuk 3.11


Zodra ze het eten op hadden, gingen Sam en Ilse weer naar boven, dit keer naar Ilses kamer, al waren ze niet echt van plan om te gaan slapen. Alhoewel ze de vorige nacht niet geslapen hadden en ze beide op waren, had geen van hen zin om vroeg te gaan slapen, al vroegen ze niet aan elkaar waarom. Dat deed er immers niet toe, vond Sam. Ze vertelde Ilse dan ook niet meer over de jongen in haar droom en de schim van hem die ze gezien had, want als Ilse dat niet had gezien en niet wilde geloven dat het er ook daadwerkelijk was geweest, dan zou ze er maar niet op doorgaan, hoewel ze dat wel wilde. Ze vond het verdacht en vreemd, dat ze de jongen die dag twee keer had gezien, even mysterieus en onverklaarbaar, terwijl ze wel echt het gevoel had dat ze hem ergens van kende, van iets dat ze zich niet meer kon herinneren. Ze had zijn gehele gezicht dan niet gezien, maar ze had wel geweten dat ze stukken ervan herkende, typerende stukken, zijn blik. Zijn neerbuigende, kleinerende blik, die haar haast bang maakte, al zou ze dat nooit toegeven. Ze was niet bang voor een jongen, ook al leek hij een gevaar voor hen te zijn. Ze had de andere jongen, Revan, ook bijna vermoord vandaag, wie kon haar nog kwaad doen? Ze was instaat geweest twee mensen bijna te wurgen, twee mensen van hun lucht te benemen, dus waarom zou ze dat niet gemakkelijk opnieuw kunnen doen, bij welke jongen dan ook? Ze was beschermd tegen mensen met kwade ideeën, mensen die er misschien niet alleen maar op uit waren om haar om te brengen, zoals de Hartendieven dat waren. Of waren ze dat eigenlijk wel? Ze mocht bij het eerste gevecht niet gewond raken en dat terwijl Ilse bij het tweede gevecht volledig afgetuigd werd. Zonder enig excuus, enige spijt en enige opmerkingen van de andere leden van de groep. De jongen had zichzelf gewoon verdedigd en was toen over gegaan in aanval, al was dat die vorige dag zo verboden geweest. Gold dat dan alleen voor Sam, mocht alleen Sam niet gewond raken? Maar waarom dan niet? Waarom moest zij wel heel blijven en mocht Ilse stuk? Waarom had Ilse er dan toch iets mee te maken? En betekende dat dat ze voor nu veilig waren, aangezien Sam nu gewond was? Dat ze voor nu even gedekt waren door de musical en misschien wel door Sams bloedsporen op de grond, waardoor het duidelijk was dat ze niet instaat was totdat geen wat ze zou moeten uitvoeren of doen voor de Hartendieven, want volgens haar moest ze dat. Dat vermoedde ze, althans, dat er een opdracht was waarvoor ze nog wel instaat moest zijn en waar ze niet voor gewond mocht raken. Iets wat ze niet of minder goed zou kunnen uitvoeren als ze gewond was. Het drong vaag tot haar door, had het iets te maken met haar Spirit Animal? Hadden zij en Ilse en de opdrachten en haar wonden wat te maken met elkaar? Met hun Spirit Animals, al hadden ze die nog niet eens opgeroepen? Wat had Hak er ook alweer over gezegd? Tot haar schaamte kon Sam het zich niet echt goed herinneren op dat moment, aangezien alles één mistige zooi leek in haar hersenen. En dat terwijl ze ook nog moest vertellen aan Ilse wat Hak had verteld, aangezien zij het niet gehoord had. Schuldig keek ze voor zich uit, wetend dat ze de informatie zou moeten achterhalen, maar dat het echt niet zou lukken op dat moment. Al zou Ilse niet weten dat Hak haar wat vertelt had, dus hoefde ze het ook niet direct te vertellen. Anderzijds, als Ilse er achter zou komen dat ze het niet zo direct mogelijk zou vertellen als ze kon, dan zou ze boos worden omdat ze het recht had om eerder te horen wat Hak te zeggen had over alles, ook over hen. Over de situatie waar zij zoveel mee te maken hadden, ook al begrepen ze er zelf niks meer van. Vermoeid wreef ze in haar ogen, met de gedachten dat ze nog wel even op zou blijven. Haar vermoeidheid zou daar niet veel aan kunnen veranderen. Ze wilde nog niet gaan slapen, met de mogelijkheid dat de vreemde jongen of andere dingen zouden kunnen terug keren in haar gedachten gangen. Ze wilde niet weten wat haar hersenen konden maken van het bebloede verband, Ilses openbeen en hoofdwond en van het gevecht van die dag. Haar hersenen hadden nog niet de tijd gehad om alles te verwerken, met name omdat ze die vorige nacht ook niet geslapen had, waardoor er teveel beelden door haar hoofd spookten.
Ze zuchtte, liet zich langs Ilses muur naar benden zakken en trok haar benen op, omdat ze voelde dat de koude lucht in Ilses kamer haar huid pijnlijk verkoelde en ze liever de warmte van haar lichaam vasthield, wat beter kon als ze haar benen naar zich toe trok. Ze dacht aan de ochtend van de audities van de musical, er was zo weinig tijd verstreken en dat terwijl het jaren geleden leek. Zolang geleden dat ze zich sommige dingen niet eens meer goed kon herinneren, al wist ze niet of dat lag aan het zelfde waardoor ze Haks woorden niet meer kon herinneren. Het leek haast een andere eeuw, een eeuw waarin audities en Haks uiterlijk nog werkelijk belangrijk waren en niet hun veiligheid en Haks vreemde en mysterieuze geheimen en innerlijk. Want dat stond nu voorop, vooral hun veiligheid. En die zouden ze vast wel vinden tijdens het reizen met de musical, maar ze was er alsnog niet gerust over. Ze legde haar hoofd op haar knieën, alsof het nu te zwaar was geworden voor haar nek om nog langer te dragen. Ilse kwam voor haar zitten en er waren niet eens veel woorden voor nodig om nu tegen elkaar uit te drukken hoe ze zich voelden. Vermoeid en toch ontzettend hyper en druk, aangezien alle gebeurtenissen een hoop energie en zorgen hadden veroorzaakt.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Het lijkt eeuwen geleden, ook voor mij, maar in feite is het maar één dag, het ging zo snelxD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen