Foto bij ••• Hoofdstuk 3.12


Sam tilde haar hoofd op van haar knieën en keek uit het raam, ze had vanuit haar ooghoek een schim voorbij zien komen, een schim die leek op degene die ze eerder had gezien. Die van de jongen. Ze stond op en liep dichter naar het raam toe, ook al voelde haar buik strak omdat ze een tijdje niet bewogen had en haar buik daardoor meteen stijf was geworden, die vervelende wonden ook. Ze keek ongelukkig voor zich uit, door het raam, drukte haar voorhoofd tegen het glas om wat te kunnen zien of ontdekken in het donker, maar het enkele wat ze erdoor ontdekte waren vingerafdrukken op het glas, vingerafdrukken die niet van haar of Ilse konden zijn.
‘Er staan vingerafdrukken op je raam,’ merkte Sam op. Ilse kroop nu ook naar het raam, trok zich op aan de vensterbank en trok daarbij een grimas.
‘Ik druk mijn vingers nooit tegen het raam,’ antwoordde Ilse droogjes, ‘dus iemand, mijn moeder waarschijnlijk, wilde het raam misschien open zetten en duwde toen tegen het raam aan, per ongeluk.’ Maar Sam vond Ilses verklaring veel te simpel, het leek alsof de vingerafdrukken aan de buitenkant van het glas zaten.
‘Iemand heeft vanaf de buiten aan het raam gezeten, het kan niet anders,’ zei ze dan ook.
‘We zitten op de eerste verdieping, dat kan niet…’
‘Oh ja,’ mompelde Sam afwezig, aangezien ze dacht aan de mogelijkheden die er dan wel waren. Waarom zouden er vingerafdrukken op het raam zitten na dat het leek alsof de schim voorbij was gekomen? Waarom was de schim überhaupt voorbij gekomen? Ze kon het zich niet ingebeeld hebben. Dat kon niet.
‘Gaat het wel?’ Ilse wierp een bezorgde blik op Sam, die nog altijd afwezig door het raam staarde, naar de afdrukken op het raam, al gluurde ze eigenlijk meer naar de donkere lucht van de avond die te zien was door het raam.
‘Mijn moeder zei dat je koorts had,’ ging Ilse verder, maar Sam onderbrak haar, omdat ze geen zin had om te horen waarom het niet goed zou gaan met haar.
‘Ik ben gewoon moe.’
‘Wil je niet gaan slapen dan?’ de bezorgdheid weerklonk zo duidelijk in haar stem dat Sam zich afvroeg of Ilse haar duidelijk wilde maken dat ze zich zorgen maakte en ze beter kon gaan slapen, zoals Ilse haar duidelijk aanraadde, al zei ze het niet precies zo.
‘Nee,’ antwoordde ze simpel, ‘als ik nog een nacht bij je logeer dan gaan we niet zo vroeg slapen.’ Vastbesloten liep ze de kamer weer verder in, weg van het raam, al was het alleen omdat ze wist dat ze Ilse niet zou kunnen overhalen om er over te praten. Misschien had Ilse ook wel gelijk, misschien zat het allemaal in haar hoofd. Misschien kwam het doordat ze inderdaad koorts had, misschien kwam het doordat ze werkelijk zwaargewond was, misschien kwam het omdat ze op dit moment bloedde en zich misselijk voelde na het eten. Misschien kwam het omdat er zoveel in twee dagen was gebeurt dat haar hersenen over verhit raakten, maar ze wist ook dat het misschien niet zo was. Ze wist dat ze zich haast niet kon inbeelden hoe iemand op die manier naar haar zou kijken als de jongen had gedaan, als iets van verlangen in zijn ogen. Iets dat haar meer angst aanjoeg dan het idee van de Hartendieven die hun moordenaars leken te willen zijn. Ze waren een gevaar, maar een ander soort gevaar. Die jongen had een andere blik in zijn ogen gehad, niet gestoord, geen vreemde moordenaar of een enorm groot gevaar door een afwijking in de hersenen, hij was enkel en alleen geïnteresseerd in haar geweest, leek het. Geïnteresseerd, menselijk en anderzijds toch weer zo onmenselijk. Ze wist het niet precies, maar iets zei haar dat het verkeerd was en ze wilde dat Ilse het zou begrijpen. Ze wist dat Ilse het niet zou begrijpen, ze wist dat al was het zo, al was die jongen iemand en zat hij niet gewoon in haar hoofd, dat Ilse zich er niet in zou willen interesseren. Waarom zou ze ook? Ze zag altijd alleen maar het goede in mensen en ze zou nooit willen kijken naar datgeen wat iemand slecht zou kunnen maken. Ze zou niet willen kijken naar de bewijzen waarom hij een gevaar voor hen zou kunnen zijn. En niet alleen voor hen, ook voor andere mensen. Het meest vervelende vond Sam nog wel dat ze niet eens bewijs had. Ze had niets, behalve haar gevoel en haar eigen beelden, maar die kon ze moeilijk aan iemand laten zien. De koorts en de wonden wilden ook niet mee werken. Maar als er iets zou gebeuren, dan had ze tenminste gewaarschuwd en dan was ze voorbereid. Al wist ze niet eens wat ze precies verwachtte dat er zou gebeuren. Ze verwachtte niet dat hij op een nacht op straat zou passeren en hen aan zou vallen, ze verwachtte niet dat hij hoorde bij de mensen die hen wilde vermoorden of verwonden of iets van hen wilde. Ze verwachtte alleen dat ze zou ontdekken dat er iets anders aan hem was, iets verkeerds, iets vreselijk, vreselijk, ongezonds verkeerds. Maar wat kon er verkeerder zijn dan iemand van het leven willen beroven? Wat kon haar meer angst aanjagen dan bedreigd worden met hun eigen dood, met vechten en met het doden van andere mensen? Ze peinsde erover, ze wilde graag concluderen dat het niet mogelijk was dat ze angst kon krijgen van iets anders dan dat. Maar ze kwam niet tot een conclusie. Ze wist, ook al was ze nog maar net begonnen met het achterhalen van een oordeel, een reden, een antwoord, ze wist dat ze er niet op zou kunnen antwoorden totdat ze die angst werkelijk gevoeld had.
Toen zij en Ilse eindelijk gingen slapen, rond één uur ’s nachts, omdat ze beide echt niet langer konden opblijven, trok ze de dekens over zich heen met een gevoel dat er iets verandert was met alle andere dagen dat ze het had gedaan. Ze had het gevoel dat iemand haar bekeek. Iemand die meer wilde dan alleen haar leven.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    ‘We zitten op de eerste verdieping, dat kan niet…’

    Well Saeran sprong door het glas een appartement op de 14e verdieping van een flat binnen, niets is onmogelijkxD

    Wat kon haar meer angst aanjagen dan bedreigd worden met hun eigen dood, met vechten en met het doden van andere mensen?

    Spinnen, leegte en het idee dat er misschien helemaal niets meer is na dit ene leven op aarde, veroorzaakt door de realisatie dat ik me ook niets van eventuele vorige levens kan herinneren, waardoor ik in een eventueel volgend leven me ook niets meer van dit leven zou kunnen herinneren, waardoor ik dus niet meer 'Ik' ben.
    Okay that went deep

    Ze had het gevoel dat iemand haar bekeek. Iemand die meer wilde dan alleen haar leven.

    Stiekem is het een romance en wil die persoon gewoon haar liefdexDWoah instant Jumin vibes

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen