Foto bij ••• Hoofdstuk 3.13


Aangezien Ilse en Sam die dag niet naar school hoefden omdat ze zich klaar moesten maken voor de musical en pas later op de dag inlichting zouden krijgen over de gang van zake met hun schoolonderwijs, het vertrek en het gereis met de musical, hoefden ze niet zo vroeg op te staan en bleven ze tot negen uur in de ochtend in Ilses kamer, pratend en de slaap wrijvend uit hun ogen. Ze zouden pas over een uur de moeite neen om naar benden te gaan en een ontbijt klaar te maken voor henzelf, ze stuiterde nu alleen van de energie bij het idee dat ze vandaag zouden vertrekken. Dat ze vandaag eindelijk zouden doen waar ze zolang naar uit hadden gekeken.
‘Waarom hebben ze het vertrek eigenlijk vervroegd?’ vroeg Sam, toen er een tijdje niks te zeggen was geweest.
‘Vanwege ons,’ Ilse straalde haast bij die gedachten, dat ze belangrijk genoeg waren dat een musical werd uitgesteld vanwege hen, ‘ik weet het niet precies, eerlijk gezegd. Mijn moeder zei iets over onze veiligheid. Maar ze hebben alles vervroegt en dat alleen omdat wij de hoofdrolspelers zijn zonder understudy. Vreemd genoeg.’ Ze keek bedenkelijk, alsof het haar nog niet eerder was opgevallen dat het erg verdacht was dat zij als hoofdrolspelers geen understudy hadden. Wat inderdaad wel erg vreemd en verdacht was, Sam had wel gedacht dat ze er één zouden hebben, immers zou de gehele musical niet gespeeld kunnen worden zonder Cassiane en Fayline. Maar het maakte wel duidelijker waarom ze een gehele, grote musical zou verplaatsen voor een paar wonden van slechts twee hoofdrolspelers. Nu voelde ze zich ook net zo stralend als Ilse, even belangrijk. Al baarde het haar wel zorgen dat de musical niet verplaatst werd vanwege hun verwondingen, maar vanwege hun veiligheid, zoals Ilse het vertelt had. Hun veiligheid, alsof ze die de laatste dagen wel hadden gehad. Waarom maakte het eigenlijk uit, ze hadden toch ontzettend vage verhalen vertelt over hun verwondingen? Vaag, maar blijkbaar acceptabel, want niemand had er echt goed op doorgevraagd. Het leek haast alsof iedereen meer wist dan ze dachten, misschien wel meer dan ze zelf wisten. Misschien was het een plan om ze eens te overhoren, de mensen van de musical, Ilses moeder misschien. Ergens leek het een goed plan om in te gaan op de simpele vraag ‘hoe gaat het’, door te zeggen dat het niet goed ging en te achterhalen waarom precies. Ze zou vragen of Ilses moeder meer wist, of ze misschien meer uit haar kon krijgen, meer informatie. Al was het enkel om te ontdekken wat ze allemaal al wist. Sam kon bijvoorbeeld zeggen dat ze door alle hectiek van gisteren vergeten was wat er nou precies gebeurt was, zodat ze misschien uitleg zou kunnen horen. Misschien zou Ilses moeder zich verspreken en zouden ze te horen krijgen of ze wist wat zich nou een gevaarvormde voor hen. En even, voor een moment, leek het een goed plan om alles op tafel te leggen wat ze wisten, het gehele verhaal te vertellen van wat er nou precies gebeurt was, om te achterhalen of ze iets konden doen. Naar de politie gaan, meer veiligheid zoeken, de moordenaars die opgepakt zouden worden.
Sam stond op, ijsbeerde door de kamer maar stopte daar algauw mee. Een pijn trok door haar gehele lichaam, maar het was niet alleen haar buik die het veroorzaakte. Ze drukte haar hand tegen haar voorhoofd, om haar plotselinge hoofdpijn te verdrijven, al werkte het niet echt. Ze slikte, ging langzaam op de grond zitten in de hoop dat het zou verlichten. Herinneringen klopte door haar hoofd, ze zag weer precies voor zich hoe ze wegvluchtte voor de politie met Hak, Hak die Ilse in zijn armen droeg. Een zucht verliet haar lippen, de hoofdpijn vervaagde wat. Ze tilde haar hoofd, die ze naar benden had gericht, weer op en zag dat Ilse haar verbaasd aankeek. Sam murmelde iets onduidelijks, maar ze probeerde ‘hoofdpijn’ te zeggen. Maar het woord leek haar lippen niet te willen verlaten, ze was te druk bezig met denken aan andere dingen. Misselijkheid overspoelde haar lichaam opnieuw, net zoals het die vorige dag ook al had gedaan. Ze merkte nu pas hoeveel de wonden inhakte op haar gezondheid en schijnbaar ook op haar herinneringen, op haar mentale gezondheid.
Het leek, nu haar hoofd weer iets helderder was, in ieder geval geen goed idee meer om het aan iemand te vertellen. Aan een volwassen iemand of aan überhaupt iemand anders dan de personen die het nu al wisten. Alles zou dan nog ingewikkelder en vreemder worden. Immers waren er nu al genoeg mensen bij betrokken, zelfs Amelia, die haar gebeld had voor het eerste gevecht. Het was te risicovol om iemand anders in te lichten, ze hadden zelf ook misdaden begaan. Het was vreemd hoe ze zich er nu pas bewust van werd. De jongen, het meisje die ze beide bijna vermoord had, ze had ze verwond. Aangevallen. Of ze had zichzelf en Ilse verdedigd, tenminste. Ze hadden geen criminelen aangegeven bij de politie, ook al werden ze er duidelijk door lastiggevallen en zouden andere mensen hier ook slachtoffer van kunnen worden. Ze was zwaargewond geweest en niet eens naar het ziekenhuis gegaan, was dat alleen maar omdat Ilses moeder in de zorg werkte of waren er andere bewuste besluiten gemaakt door Ilses ouders en Sams ouders waarom het ziekenhuis hier buiten moest blijven? Alles leek in één keer zo ingewikkeld, dat Sam zich af vroeg of alles kwam door de musical. Ze vroeg zich af of als zij en Ilse nooit auditie hadden gedaan, of ze dan veiliger of zelfs veilig waren geweest. Veilig van alle raadsels, veilig van alle moordenaars, veilig van hun eigen daden, veilig van misdaden die ze anders nooit begaan hadden.
Het drong tot haar door dat dit anders was dan zoals ze had verwacht dat het zou gaan, na het gezien te hebben van films en series, het gelezen te hebben van boeken en zelf geschreven te hebben. Het drong tot haar door dat ze zelf ook een straf zouden krijgen voor hun misdaden, ook al was het een handeling uit wanhoop. Ze bedacht zich dat ook zij niet langer veilig zouden zijn bij de politie. Dat ook zij criminelen waren, al ging het alleen maar om het gewapend gevecht in de woonkamer.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Het drong tot haar door dat ze zelf ook een straf zouden krijgen voor hun misdaden, ook al was het een handeling uit wanhoop.

    Hoeft niet, noodweer. Leer je maatschappijleer, meid... Oh... Dat is precies wat ik nu hoor te doen nu ik over 4 dagen een examen heb en nog niet begonnen ben

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen