Foto bij ••• Hoofdstuk 3.15


Hak sloot zijn ogen even, Ilse keek ongeloofwaardig naar Sam en leek er duidelijk van overtuigd dat het de waarheid niet kon zijn. Sam snapte het zelf ook niet, hoe het kon, immers waren zij beide geen dieren. En dat waren Spirit Animals, dieren die je opriep, die je versterkte in gevechten. Ze hadden allebei hun Spirit Animal nooit opgeroepen, ze waren dus beide geen dieren, het kon haast niet en toch moest het zo zijn. Het kon niet anders.
‘Het klopt,’ Haks stem klonk anders dan normaal, iets kalmer, ‘maar ik weet ook niet hoe.’
‘Wacht wat? Dat kan toch helemaal niet?’ Ilse raakte nu al in de war, Sam zuchtte vermoeid en liet zich op Ilses bed zakken, ze verwachtte dat het nog wel even zou duren voordat er een uitleg was die duidelijk genoeg was waardoor ook zij het zou snappen, waardoor ook zij zou begrijpen waarom die mensen hun dood wilden, maar toch niet wilden dat Sam gewond zou raken. Al wist ze zelf natuurlijk ook nog niet alles, natuurlijk snapte ze sommige dingen nog niet en Hak leek het zelf ook niet te weten. Hak liep opeens naar het raam, met een bezorgd gezicht. Hij pakte zijn wapen stevig vast.
‘Is er wat?’ vroeg Sam dan ook, nieuwsgierig of hij misschien wat gezien had. Ze bedacht zich dat ze misschien aan hem kon vragen over de jongen, wie hij kon zijn. Hak had ook in de kamer gestaan, misschien dat hij meer uitleg zou kunnen geven, misschien dat hij de jongen of de schim van hem ook had gezien. Maar ze kon beter eerst afwachten waarom hij opeens zo wantrouwig staarde naar het raam.
‘We gaan vanavond al weg,’ antwoordde hij, ‘je zou verwachten dat ze nog een aanval zullen plegen voordat we echt weg zijn, voordat het voor hen voor een tijdje onmogelijk wordt om ons te achtervolgen. Ik verwacht dat ze nog komen, maar er staan hier vinger afdrukken op het raam.’ Sam keek glimlachend naar Ilse, die verontwaardigd terug staarde, omdat Sam al wat had opgemerkt over de afdrukken op het raam.
‘Zo raar is het toch niet dat er vingerafdrukken staan op een raam?’ zei ze geërgerd.
‘Maar ze komen vanaf de buitenkant,’ Hak deed het raam open terwijl hij dat zei en probeerde de vingerafdrukken van dichterbij te bekijken maar het mislukte nog al, aangezien hij helemaal uit het raam moest gaan hangen, wilde hij ze werkelijk beter zien. Dus hij klom een beetje uit het raam en trok zich niks aan van het mopperende gemompel van Ilse en Sams verbijsterde blik terwijl hij onhandige pogingen deed om de viezigheid op het raam eens van dichtbij te bekijken. Hij leek haast wanhopig benieuwt om te zien wie de afdrukken had achtergelaten, al zat het raam nu vast ook onder zijn vingerafdrukken. Hij klom demonstatief de kamer weer binnen en keek wat vrolijker dan eerst de kamer rond, of hij leek positiever dan toen hij was binnen gekomen, in ieder geval. Sam bekeek hem glimlachend, nog steeds warm van zijn armen, zijn lichaam tegen dat van haar, ook al had ze zich voor een moment nog kleiner gevoeld dat ze altijd al had gedaan. Ze was altijd al klein geweest, maar Hak was sowieso dertig centimeter groter, waardoor ze zich nog kleiner voelde, vooral als hij voorover gebogen voor haar stond om haar in zijn armen te kunnen sluiten. Ze voelde zich sowieso weer klein zodra iemand haar sloot in zijn of haar veilige, warme armen, maar ze vond het voor deze ene keer niet zo heel erg, immers was het Hak. En Hak mocht haar wel knuffelen, alleen omdat hij het was.
‘Nectar,’ mompelde Sam opeens, ‘Ilse, wanneer dronk je voor het eerst op zaterdag? Hoe laat?’
‘Ik weet niet, acht uur in de ochtend, of zoiets?’ Sam probeerde zich te bedenken of het mogelijk was dat één van hen per ongeluk nectar naar binnen had gekregen. Misschien dat iemand het hen had gegeven of dat het op de een of andere manier in hun drinken was beland, al leek haar dat onwaarschijnlijk. De nectar was kostbaar, de mensen die hun Spirit Animal er mee opriepen mochten altijd maar één slok, ook al leek de één dat erger te vinden dan de ander. Sommige trokken een vies gezicht en anderen leken gelukkiger te kijken dan ze ooit hadden gedaan, maar Sam kon zich niet herinneren dat ze iets vreemds had gedronken, iets dan heel erg anders smaakte dan normaal drinken. Als ze het zich goed herinnerde had ze geen aparte smaken geproefd, had niets gedronken dat viezer of lekkerder smaakte dan al het andere wat ze dagelijks dronk, waardoor het in haar geheugen was blijven hangen. Maar misschien was het dat ook juist, misschien smaakte het gewoon normaal voor haar en hoorde ze juist te zoeken naar datgeen dat precies zo had gesmaakt als normaal. Maar dat maakte het alleen nog maar onmogelijker om te achterhalen wat er nou precies gebeurt was. Dus ze besloot dat het maar het beste was als ze er voor nu vanuit ging dat ze nog geen nectar had gedronken en Ilse ook niet, dan hadden ze toch om de één of andere reden een connectie met elkaar, waren ze toch verbonden met elkaar. Ze hoorde toch te leren vechten en te leren samenwerken voor meer kracht in gevechten. Maar ze snapte het nog steeds niet. Waarom zouden de Hartendieven willen dat ze vermoord zouden worden, alleen maar omdat ze samen moesten leren vechten? Ze zouden nooit zo goed worden als de Hartendieven waren, dus waarom moesten ze dan omgebracht worden? Ze hadden überhaupt nooit wat geweten over de krachten die ze deelden, als de Hartendieven er nooit waren geweest om hen erop te wijzen. Het kon haast niet anders dan dat er misschien toch niks waar was van Sams theorie, maar ze dacht dat dat alleen maar de meest logische optie leek, omdat ze nog niet alles kende. Nog niet elk raadsel, niet elk geheim. Het enige wat ze moest doen was het ontdekken. Maar dat was nu niet nodig. Het draaide nu om de musical, al het andere was zorg voor later.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Ze was altijd al klein geweest,

    Autsj

    Sommige trokken een vies gezicht

    Meilin? Hmmm... Ik weet niet of dit een spoiler is maar
    de nectar is altijd lekker... Onthou dat

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen