Foto bij •••• Hoofdstuk 4.1


Sam en Ilse stonden op precies hetzelfde moment op om naar beneden te gaan, zodat ze konden gaan ontbijten. Hak volgde hen zwijgend naar beneden, al vermoedde Sam dat hij al ontbeten had. Op de gang haalde hij Sam in en liet Ilse niet eens een poging wagen om van de trap af te gaan, zittend en tree voor tree, zoals ze dat de vorige dag ook had gedaan, maar tilde haar gewoon op. Hij was in haast twee stappen alweer beneden, waardoor Ilse niet eens de tijd kreeg om te protesteren. Sam liep glimlachend achter de twee aan. Hak zette Ilse pas weer neer toen ze bij de eettafel stonden en Ilse schonk hem een nijdige blik, maar zei niks over Haks gedrag. Waarschijnlijk voelde ze zich nog schuldig van het woonkamer gevecht en wilde ze niet het risico lopen dat hij dacht dat ze hem opnieuw uitdaagde, waar Sam ook dankbaar voor was. Ze had geen zin in opnieuw een wapen in haar buik, laat staan dat ze zin had in een nieuw gevecht waar ze tussen zou moeten gaan staan. Ze nam Ilse haar reactie door een gevecht te starten en Hak om zichzelf te verdedigen, beide niet echt wat kwalijk, maar ze vermeed onnodige verwondingen, gevechten, ruzies en dergelijke veel liever dan dat ze Ilses schuldgevoel enigszins probeerde weg te praten. Daarmee aangaf ze alleen maar aan dat ze Ilses of Haks gedrag misschien goed vond en dat vond ze totaal niet. De twee mochten best afgestraft worden met schuldgevoel, zo onterecht was het niet dat ze het hadden. Ze wachtte niet totdat Ilses moeder naar beneden kwam en ze wist dat Ilses vader gewoon werkte, dat alleen Ilses moeder vandaag vrij had van werk om Ilse te helpen met het inpakken van haar spullen. Die hulp had ze ook wel nodig omdat ze met haar been niet echt heel flexibel was om te bewegen en Sam haar niet zou kunnen helpen, aangezien die haar eigen tas zou moeten inpakken. En Ilses andere vrienden zouden gewoon naar school moeten, dus het had ook geen zin om hun hulp te vragen.
Dus Sam liep de keuken binnen, pakte eetbare dingen voor het ontbijt uit een paar lades en kastjes en zette het tenslotte allemaal op tafel, zodat Ilse niet zou hoeven lopen als ze iets wilde pakken. Ze keek tevreden toe hoe ook Hak plaats nam aan de tafel. Zelf nam ze pas plaats toen ze zeker wist dat alles op tafel stond en ze tijdens het eten niet meer zou hoeven opstaan, want ze wist dat ze daar geen zin in zou hebben, al helemaal niet nu haar buik zoveel pijn deed. Ze wilde dat ze de pijnstillers niet geweigerd had. Bovendien ontnam de pijn haar de eetlust, maar ze dwong zichzelf alsnog wat te eten, zodat ze daarna snel naar haar eigen huis zou kunnen gaan. Er zou nogal veel zijn dat ze zou moeten gaan inpakken.
Hak stond erop dat toen ze naar huis wilde gaan na het eten, dat hij mee zou gaan haar huis. Ondanks dat ze liever alleen was geweest, hoe graag ze ook tijd met Hak wilde doorbrengen, aangezien ze het hele weekend niet echt een moment alleen was geweest en ze dingen wilde verwerken, stemde ze uiteindelijk toch maar in. Hak had wel gelijk dat de Hartendieven hun kans misschien toch nu pakte, ook al was ze gewond, omdat ze nu nog niet weg was. En Hak was er van overtuigd dat hij haar kon beschermen, dus ze bevestigde dat het een goed idee was als hij met haar mee zou gaan.
Dus zo kwam het dat ze samen vertrokken van Ilses huis, op weg naar Sams huis, en ergens was het dan misschien wel praktisch dat Hak meeging, omdat Sam een preek en woede van haar ouders verwachtte. Immers wisten die van haar verwondingen, waarschijnlijk wisten zij er zelfs meer over dan zijzelf deed, aangezien ze niet eens wist wat ze precies had behalve koorts.
Hak grijnsde naar Sam, maar Sam kon meteen aan hem zien dat hij ergens mee zat, dat er misschien meer redenen waren waarom hij per se met haar mee wilde lopen dan zijzelf misschien vermoedde, dus ze keek hem nieuwsgierig aan, in de hoop dat hij uit zichzelf zijn mond open zou trekken om uitleg te geven en misschien te vertellen wat hij dwars zat.
‘Ik ben een idioot,’ hij keek haar aan, al had ze liever gehad dat hij dat niet had gedaan, ze voelde dat ze bloosde, ‘het spijt me.’
‘Je hebt je excuses al aangeboden,’ Sam keek weg, ‘het is niet erg.’ Maar Hak had geen genoegen met dat antwoord en ging er op door, tot Sams ergernis. Ze was er nu wel over uitgepraat.
‘Je bent erg belangrijk, je had niet gewond mogen raken. Het was mijn schuld.’ Sam zweeg, ze wist niks te antwoorden. Ze had hem allang vergeven en ze had geen zin om er de hele tijd over te praten, want daar schoot ze ook niet echt wat mee op. En vooral omdat ze hem niks kwalijk nam, ze durfde het haast verspilde tijd te noemen als ze er nu ontzettend veel aandacht aan zou besteden terwijl ze misschien beter kon proberen om met Hak over andere dingen te praten, zodat ze hem kon leren kennen. Of misschien meer te ontdekken over de Hartendieven, of iets dergelijks. Maar in ieder geval niet over haar wonden, daar had ze geen zin in.
Hak keek haar bezorgd aan, waarschijnlijk omdat ze niks antwoordde.
‘Heb jij een lijst van wat we allemaal mee moeten nemen?’ vroeg Sam dus maar, om van onderwerp te kunnen veranderen en omdat het misschien wel handig was om te weten of ze nog specifieke dingen moest mee nemen voor de musical. Maar Hak schudde zijn hoofd.
‘Gewoon alleen je eigen spullen, die je mee wil nemen, de rest hebben ze daar allemaal.’
Sam zag dat ze bijna bij haar huis waren. Ze zuchtte, omdat ze wist dat Hak waarschijnlijk mee naar binnen zou willen gaan.
‘Ik kan mijn tas echt wel alleen in pakken,’ zei ze tegen hem, toen hij haar volgde naar de voordeur. Hak haalde zijn schouders op.
‘Dat weet ik.’

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen