Foto bij •••• Hoofdstuk 4.3


Sam wist uiteindelijk van Hak af te komen door te zeggen dat ze naar Ilse zou gaan, maar in werkelijkheid liep ze in haar eentje terug naar haar huis, aangezien ze wist dat de bijeenkomst over een halfuur zou zijn. Dat had de tijd op haar telefoon haar verteld en ze wilde graag op tijd komen, dus ze kon vragen aan haar ouders of ze haar wilden brengen.
‘Weet je zeker dat je alles hebt?’ vroeg haar moeder, toen Sam haar tas in de kofferbak gooide en zelf plaats nam op de achterbank. Sam knikte langzaam, denkend aan haar messen in haar tas. Ze voelde zich zenuwachtig, al wist ze dat het niet was omdat de bijeenkomst zou beginnen en ze daarna weg zouden gaan, want dat was niet echt iets waar ze zenuwen voor zou hebben, maar het was gewoon omdat ze het gevoel had dat ze iets belangrijks was vergeten. Niet om in te pakken, maar iets belangrijks waar Hak gelijk in had, waarmee ze niet veilig was. Ze dacht aan de jongen, opnieuw. Ze dacht aan hoe hij een gevaar voor hen kon vormen, hoe enkel een schim hen schade aan zou kunnen richten. Ze dacht aan Ilse die hem niet gezien had, die beweerde dat ze hem niet gezien had, tenminste.
Sam sloot haar ogen, probeerde zich iets te herinneren dat de jongen misschien gezegd had of gedaan had. Iets waarbij ze misschien niet had gedacht dat hij het was geweest, maar waarbij zijn identiteit wel onthuld werd. Maar ze kon werkelijk niks bedenken, dus ze zuchtte en richtte haar aandacht op de wereld die aan haar voorbij ging door het autoraam. Ze bedacht zich dat de Hartendieven vanaf nu geen kans meer hadden om haar of Ilse aan te vallen, dat ze nu kansloos waren, ook al waren ze enkel beschermt door een horde personeel van een musical, een slechte musical ook nog. Met gewonde hoofdrolspelers, geen understudy’s en een vaart die Sam nog nooit eerder gezien had bij musicals, zonder enige repetities vertrekken, de uitslag van de audities binnen een enorm korte tijd, veel tempo achter alles, teveel tempo, als het aan Sam lag. Natuurlijk kon ze niet wachten tot ze weg zouden gaan en ze mochten beginnen met het oefenen, ze wilde niets liever, maar ze kregen niet eens ademruimte, alles zoveel achter elkaar dat het haast verwarrend te benoemen was. Zoveel indrukken, enthousiasme, ervaringen achter elkaar gepland, zonder pauze. Ze verbaasde zichzelf erover dat ze er zo op tegen was, maar ze wilde dat er meer dagen zouden zitten tussen het krijgen van de rollen en het weggaan. Al wist ze niet of dat werkelijk zo was of dat er iets verandert was waardoor dat ze dat dacht. Misschien omdat ze zich onveilig voelde, geïntimideerd door iets dat ze niet kende en ze eerst wilde uitzoeken wat dat was, voordat ze verder zou gaan met de concentratie omrent de musical. Uiteraard vond stelde ze het zeer op prijs als alles niet te lang zou duren, als de antwoorden gewoon naar haar toe kwamen, maar dat deden ze niet. En de angst die constante zenuwen bezorgde, maakte haar alleen nog maar angstiger en zenuwachtiger. Zelfs Ilse wilde niet erkennen dat die angst er was voor haar, dat er iemand was die iets zo erg verkeerds wilde, natuurlijk wilde ze dat niet erkennen. Maar hij was er wel, hoelang ze ook zouden doen alsof hij er niet was, hoelang ze ook weg zouden kijken, hij was er. Hij was in Sams geheugen, zijn ogen leken naar haar te loeren, ze voelde zijn blik branden, maar ze snapte niet hoe, wat en waarom. Ze wist enkel dat hij minder lief en aardig was als Ilse voor mogelijk zou houden, want dat zou ze doen, ook al kon Sam zijn bestaan bewijzen.
Misschien had Ilse gelijk, misschien lag het aan haar koorts, als ze die nog steeds had. Haar ouders dachten dat ze pijnstillers had genomen, dat had ze niet gedaan. Ze had geen enkele moeite gedaan haar koorts of pijn te laten dalen, enkel omdat ze ontkende dat hij er was. Ze was niet zwak, ze had die pijnstillers niet nodig, hoe veel pijn haar buik ook deed. Ze had geen weet van haar eigen wonden, haar eigen gezondheid, dus ze had ook geen weet van wat voor effecten het op haar kon hebben, misschien werd ze paranoïde, misschien draaide ze door en zag ze dingen die er niet waren. Maar het kon haar niets schelen, want hij was er. Deze jongen, hij was er in haar hoofd. En ze wilde dat iedereen hem zou zien, ze wilde dat iemand zijn blik voor altijd uit haar hoofd zou kunnen halen, omdat hij het liet malen. Hij liet alles malen, haar gedachten, haar herinneringen, haar pijn, haar verdriet, haar vreugde, haar zorgen, haar plezier, haar liefde. Een draaimolen van haar gevoelens, een soep van haar angst, een mist van haar woede. Hij mocht, wat er ook gebeurde, niet weg komen met wat hij aanrichtte, één enkele schim. Hij mocht niet weg komen met wat hij haar aandeed, hij mocht niet weg komen met de misdaad om iets aan te richten dat niemand anders ooit had gedaan bij haar. Iets waar zijzelf niet eens tot in toe instaat was en dat was heel wat, aangezien ze zelfs tot moord instaat was geweest, mocht het zo ver moeten komen. Haar drong haar hoofd binnen, hij verjaagde haar vertrouwen, hij maakte haar wantrouwig en achterdochtig, hij gaf haar angst, ook al had ze dat niet vaak. Ze was niet vaak bang, maar nu was ze dat wel, al zou ze dat nooit zo toegeven. Hij gaf haar angst, vrees voor iets alleen maar omdat ze het niet kende. Omdat ze het niet snapte, wat hij deed. Ze wist niet wat hij was of wie hij was, ze wist alleen dat hij iets deed, iets tegen haar en dat niemand haar ooit zou geloven als ze het zou vertellen.
Ze was intelligent en ze kon dingen doorzien. Ze kon het snappen. Sam wendde haar blik af van het raam, staarde nu eenzaam door de vooruit. Het enige probleem was dat ze niet wilde snappen wat haar zo bang maakte.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Dit wordt een aparte productie ehh

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen