Foto bij •••• Hoofdstuk 4.4


Zodra Sam kon uitstappen en haar ouders snel gedag zei, viel een massaal gebouw in haar blikveld, hetzelfde gebouw waar Ilse en zij twee dagen geleden waren geweest om audities te doen. Ze haalde diep adem, probeerde de zenuwen te verdrijven en stapte naar binnen, zelfverzekerder dan de laatste keer dat ze het gebouw binnen was gelopen. Het was minder druk dan het zaterdag was geweest, waardoor ze pas voor het eerst keek waar ze daadwerkelijk beland was. Een enorme hal, hier en daar wat banken, planten die hoog boven de rand van hun bloempot reikte, een balie, een paar deuren en nieuwe gangen naar zeer waarschijnlijk zalen.
Nu voelde ze paniek om een andere reden dat de jongen, de schim, ze begon hem zelfs te vergeten. Ook voelde ze nu zenuwen, omdat ze geen idee had waar ze naar toe moest en ze niemand zag die haar dat kon vertellen. Er zat niemand achter de balie, namelijk. Ze keek in het rond en zag op dat moment dat Ilse binnen kwam lopen, gevolgd door Hak.
Ze kwamen meteen op haar afgelopen en Sam glimlachte opgelaten naar hen, waarna ze hen volgde naar de zaal waar ze heen moesten, omdat zij dat schijnbaar wel wisten.
Haar oog viel op Ilses ‘geloop’ of haar poging tot, ze hinkte half en kwam niet echt snel vooruit, maar als je het vanaf een afstand bekeek, zoals Sam had gedaan toen Ilse binnen kwam lopen, kwam het bijna in de buurt van stappen zetten. Maar ze zag aan het gezicht van haar dat ze enkel haar pijn verbeet en helemaal geen stappen kon zetten, maar de pijn negeerde.
‘Zo wordt het nooit beter.’ Sam keek afkeurend naar Ilses gehink.
‘Het gaat prima,’ mompelde Ilse ontkennend, ook al deed ze duidelijk moeite de pijn die haar stem wat veranderde omdat ze de pijn probeerde te verbijten, ook te verbergen. Het mislukte nogal, waardoor er duidelijk werd dat ze juist veel pijn had, maar Sam besloot er niks over te zeggen. Het was toch een hopeloze zaak om Ilse te vertellen dat ze beter niet kon gaan lopen als ze daar niet toe instaat was.
Ze kwamen precies op tijd in de zaal binnen en Sam rechtte haar schouders. Dit was haar domein. Hier was datgeen wat ze zoveel liefde en passie voor koesterde, datgeen waar ze zo goed in was, een plaats waar ze zich volledig op haar gemak voelde. Ze glimlachte, keek naar Hak, bedacht zich hoe ze zich tegen hem had gedragen die middag, dat ze duidelijk had gemaakt dat ze zijn aanwezigheid niet waardeerde en keek ietwat beschaamd de andere kant op, waarmee ze zijn blik nog net kon vermijden.
Ilse daar in tegen leek compleet te stralen, al had Sam nooit van haar vernomen dat ze ooit iets had gedaan met acteerwerk en ze vroeg zich af of ze dan ook totaal geen zenuwen bezat, ook al was ze op zo een onbekend terrein. Maar als ze die had, dan liet ze er niks van blijken. Ze leek haar been vergeten, sloot vrolijk aan bij de rest van de rij.
Zodra Sam wist dat ze er niet op zou letten of zij wel mee kwam, liep ze naar Yona toe. Ze kon er niks aan doen, maar ze wilde haar overhoren. Dat moest ze wel, ze zou echt geen lange tijd met haar moeten spelen op het toneel als ze niet snapte waarom ze die vorige dag bij het gevecht was geweest en aan de kant van de ‘vijand’ had gestaan. Al wist Sam dat ze de gehele musical lang genoeg kansen had om haar te slaan, want Yona had de rol van Sue en Fayline en Cassiane sloegen Sue redelijk vaak. Bijna in elke scene waar ze alle drie in zaten, eigenlijk.
Helaas, vond Sam, zouden ze nooit echt mogen slaan, wat vrij jammerlijk was omdat ze Yona wel graag had willen slaan en daarvoor ook nog een excuus kunnen hebben. Misschien zou het gebeuren dat ze een fout maakte en ze Yona wel ‘per ongeluk’ zou slaan, maar ze wist niet zeker of ze dat risico kon nemen en ze vond niet dat dat het waard was. Ze zou het risico lopen om misschien uit de musical geschopt te worden, als ze er achter zouden komen dat ze opzettelijk had geslagen. Haar woede omrent de gevechten kon ze beter ook echt buiten de musical houden, voor Yona ook dat zou kunnen verpesten.
Sam vond het vreemd toeval dat zo een vervelende en irritante persoon als Yona toevallig de rol had genomen van Sue, want daar was ze dan ook echt voor geknipt, zo een vreselijke rol. Sue was één van de personages in de hele musical die Sam het meest haatte en Yona was de persoon van iedereen die meespeelde in de musical, die ze het meest haatte, met heel haar oprechte hart. En als ze eerlijk was, was dat niet omdat ze haar had gezien bij de Hartendieven, want dat verbaasde haar misschien niet eens zoveel, ze had haar ervoor al niet gemogen. Enkel omdat Hak van haar was, Hak zou van haar zijn en hij zou van haar blijven en Yona kon daar niks aan veranderen, al leek ze die invloed misschien wel te bezitten. Sam wist dat Hak van haar hield, ze kon het gewoon aan hem ontdekken, de manier waarop hij haar had aangestaard toen ze bij de tegenpartij stond.
Sam zuchtte, ze wist niet eens hoe Hak tegen haar aankeek. Hij maakte af en toe wel aparte opmerkingen die ze zou kunnen opvatten als complimenten, maar ze kon niet eens met zekerheid zeggen dat het ook daadwerkelijk complimenten waren. Ze wist niet of Hak ooit wat zou zien in een ander dan Yona, ze wist niet of hij dat misschien al deed. Ze dacht dat ze kansloos was tegenover hem en dat terwijl ze zijn ogen in haar rug voelde branden, zijn gezicht zag vanuit haar ooghoek en zag hoe hij naar haar keek, bezorgd en bestuderend. Alsof hij vermoedde dat ze heel belangrijk zou kunnen worden in zijn leven, maar daarvoor zeker moest weten dat hij de juiste keus maakte.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Yona had de rol van Sue en Fayline en Cassiane sloegen Sue redelijk vaak. Bijna in elke scene waar ze alle drie in zaten, eigenlijk

    HA BAM

    Helaas, vond Sam, zouden ze nooit echt mogen slaan, wat vrij jammerlijk was omdat ze Yona wel graag had willen slaan en daarvoor ook nog een excuus kunnen hebben.

    Gewoon doen en het dan een foutje noemen

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen