Foto bij •••• Hoofdstuk 4.9


Sam en Ilse namen die avond pas laat afscheid, praatte nog lang door over de gebeurtenissen. Totdat Sam aangaf dat ze wilde gaan slapen omdat ze hoofdpijn had en Ilse daar meteen mee instemde, aangezien Sams hoofd nog steeds kokendheet was.
De volgende dag werden ze begeleid naar een theater, waar ze konden beginnen met repeteren.
‘Ik vraag me af hoe we alles zo snel gaan doen,’ zei Ilse tegen Sam, nadat de instructies waren afgelopen en ze konden beginnen met het oefenen van het stuk, ‘maar een week de tijd om één hele musical te oefenen en repeteren?’
‘Het kan wel, we repeteren de hele dag lang, maar het is wel te snel en chaotisch,’ antwoordde ze kalm, al was ze ontzettend enthousiast nu ze eindelijk konden beginnen met de repetities.
Sam wist haar tekst al helemaal uit haar hoofd en speelde moeiteloos haar hele stuk, terwijl Ilse nogal veel moeite leek te hebben met sommige delen van haar tekst omdat ze, ze niet volledig kende, maar uiteindelijk ging dat ook vloeiend. Het eerste gedeelte van de musical kende ze al zo snel, dat ze het oefenen van dat stuk afwisselde met het oefenen met Hak erbij, al werd Sam daar nerveuzer van waardoor dat stuk de eerste vier keer grandioos mislukte, maar toen ze moesten stoppen om hun levensbehoeften aan te vullen met voedsel en daarmee een pauze konden inlossen, had ze de meeste van de allereerste scenes al wel onder de knie.
Vol moed en zelfvertrouwen liepen zij en Ilse terug naar het hotel zodat ze daar zouden kunnen gaan lunchen. Ilse raadde Sam aan om haar pijnstillers te nemen zodra ze merkte dat Sams koorts nog niet helemaal gedaald was en ze nog steeds rondliep met pijn, maar dit keer weigerde Sam weer, waardoor Ilse zuchtte.
‘Jij loopt ook gewoon terwijl je dat helemaal niet kan,’ beargumenteerde Sam haar standpunt.
‘Dat kan wel, ik voel er niks van.’
‘Je been lag open, ga me niet vertellen dat je daar gewoon op kunt lopen, nu al.’
‘Dat kan echt wel! Het was maar één wond.’
‘Echt niet, je halve been lag open. Daar moet je echt niet opgaan lopen, geen pijnstillers nemen is veel minder erg dan dat,’ vond Sam.
‘Wel waar, ik voel er echt niks van. En lopen gaat prima! Je moet geen pijnlijden en gewoon die pillen nemen,’ antwoordde Ilse koppig.
‘Je loopt niet, je hinkt. En mijn wonden doen ook geen pijn, dus ik hoef er geen pillen voor.’
‘Nietes, ik loop gewoon,’ ze rechtte haar schouders en probeerde te laten zien hoe recht op en netjes ze liep, zonder te hinken, maar het mislukte en haar gezicht vertrok van de pijn, ‘en je moet je pillen wel nemen! Ik wil niet dat je pijn hebt!’
‘Ik heb geen pijn en je loopt niet.’
‘Welles.’
‘Nietes.’
‘Ik kan jullie anders opnieuw optillen?’ Haks suggestie zorgde ervoor dat Ilse en Sam van schrik en van de angst om opnieuw opgetild te worden een meter van elkaar wegrende, in de hoop ergens veiligheid te kunnen vinden voor Haks gespierde en brede armen, gehuld in lichtblauwe mouwen met zwarte uiteindes. Het waren dodelijke armen, Sam en Ilse wiste het beide, als het niet was omdat hij er zoveel mensen mee had omgebracht, dan was het wel omdat het een gedeelte van hun waardigheid had verpest. Sam wist dat de trauma’s hun hoofden niet zo snel zouden verlaten en voor altijd zouden blijven spoken door hun gedachtegangen, dat Haks armen voor altijd een deel waren van Hak dat ze zouden moeten wantrouwen, maar desondanks staarde ze er te lang naar. Ze hield van alles van hem, zelfs van zijn armen. Doordat ze werd ondergedompeld door haar liefde voor Hak, merkte ze het bijna te laat op dat Ilse en hij al doorliepen, zodat ze snel vooruit schoot naar het tweetal.
Ze versnelde hun pas, zodat ze het hotel druk pratend binnenkwamen en ze met zijn drieën plaats namen aan een tafel, waardoor ze gezamenlijk konden lunchen.
De rest van de dag brachten ze door met repeteren en ze kregen pas vrij toen de avondklok acht uur had geslagene, waardoor ze niet echt veel konden doen, maar Sam liet zich overhalen door Hak om alsnog te gaan lopen door de straten. Ilse wiebelde met haar wenkbrauwen zodra ze hoorde van Sams plannen en bleef achter bij het hotel, al vertelde ze niet waarom. Natuurlijk was dat kind Sam en Hak haar veel te enthousiast aan het shippen, Sam zuchtte erom. Soms kon dat kind ook wel echt heel vermoeiend zijn, want ze was eigenlijk gewoon van plan wat rond te lopen en ze had het niet erg gevonden als Ilse mee was gegaan.
Hak nam haar mee naar een bankje midden op een plein, waar ze beide plaats op namen.
‘Ik bescherm Yona,’ vertelde hij haar toen, op het moment dat de wind hun haren lieten golven langs hun gezichten en Sam het koud kreeg, ‘voor het koningshuis, ze is de dochter van de koning.’
‘Waarom ben je hier nu dan?’ Sams stem klonk veel aardiger en warmer dan ze bedoeld had, al had er wel een kille ondertoon ingezeten.
‘Ik vond jou belangrijker. Jou en Ilse, maar Yona was het er niet mee eens. Ik denk dat ze daarom aan de kant van de Hartendieven vecht. Tegen mij, tegen mijn mening over wat er moet gaan gebeuren.’
‘Wat moet er gebeuren?’ Sam was blij dat ze eindelijk meer informatie kreeg, maar Hak moest het natuurlijk zo vaag vertellen dat ze er meer vragen van kreeg.
‘Ik kan het je niet vertellen,’ hij leek het zelf ook erg te vinden dat hij zijn mond er schijnbaar over moest houden, ‘dan breng ik je in nog meer gevaar,’ de wind husselde zijn haren door elkaar, dikte zijn nonchalante uitdrukking nog meer aan, ‘en je hebt nu al genoeg dingen om je zorgen over te maken.’
‘Ik wil het weten,’ zei Sam beslist.
‘Je bent gewoon erg belangrijk. Meer kan ik je echt niet vertellen.’
‘Maar ik wil het weten,’ herhaalde ze. Hak schudde zijn hoofd afkeurend, keek haar aan met ogen vol spijt, of dat was tenminste wat Sam kon opmaken uit de ogen die haar oh zo treurig aanstaarden.
Hij stond op, Sam volgde zijn voorbeeld en ze liepen verder, dit keer met stilte. Ze volgde de jongen naar een steegje, die hij waarschijnlijk nam als snellere weg terug naar het hotel, maar toen ze de smalle straat bijna uitwaren, voelde ze zijn warmte om haar heen. Zijn armen lagen om haar middel en zijn lippen waren dicht bij haar wang.
‘Neem je pijnstilling, ik wil ook niet dat je pijn hebt,’ fluisterde hij in haar oor, waarna hij haar losliet en rechts afsloeg, de andere kant op dan het hotel was. Sam bleef verward staan. Ze snapte niks van deze jongen. Misschien was dat ook wel waarom ze hem zo leuk vond.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    ‘maar een week de tijd om één hele musical te oefenen en repeteren?’

    Het kan ook in 5 dagen, minder zelfs. 3 of 4 heb ik ook al eens geflikt.

    ‘Ik kan jullie anders opnieuw optillen?’
    Dat klinkt goed

    ‘Neem je pijnstilling, ik wil ook niet dat je pijn hebt,’
    Nu klinkt hij bijna als Saeran en de 'Medicijnen' van Mint Eye...

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen