Foto bij Nog één keer

Oké, dit hoofdstuk is wel heel kort, maar ik kon het niet laten om te pesten en hier een cliffhanger te stoppen!xD
Ik ben zo evil >:-D

Toen ik weer bij zinnen kwam was het alsof ik wakker werd uit een lange winterslaap. Ik voelde een verschrikkelijke pijn in mij zij en ook op mijn gezicht en armen zaten schrammen. Ik keek naar Matsuda en hij keek me een beetje angstig aan. 'Erza?', vroeg hij onzeker. 'Ja.' Matsuda rende naar me toe en sloeg zijn armen ruw om me heen. 'We hebben het gedaan!' 'Wat is er gebeurd? Was jij bij bewustzijn?', vroeg ik, het haast niet gelovend wat er was gebeurd. 'Ja, helaas wel.', zei hij donker. 'Maar ik had geen controle over mijn lichaam, ik begon je aan te vallen en we vochten.' 'Ik heb je pijn gedaan.', zei ik somber. 'En je hebt me bevrijdt! Je hebt de demonen uit mij verjaagd! Een paar seconden na dat kwam jij ook weer bij.' We keken elkaar lang in de ogen en ik moest bijna huilen van opluchting. Maar opeens kwam er een harde, geschrokken grom uit Matsuda's keel. Hij sperde zijn ogen wijd open en kreunde pijnlijk. En toen zag ik het: Oslo was met zijn laatste kracht omhoog gekomen en zijn zwaard tussen Matusda's ribben gestoken voordat hij weer terug op de grond viel en stierf. 'Matsuda!', gilde ik. Ik wist zo snel niet de spreuksleutel van Mick uit mijn zak te halen, het stevig in mijn hand te klemmen terwijl ik met de andere Matsuda's hand vast hiel en ik dacht vol inspanning aan Vaizel.

Matsuda, was het eerste waar ik aan dacht nadat ik door tijd en ruimte had gerezen. Hij lag een paar meter verderop op zijn rug, zijn gezicht vertrokken van pijn. Gelukkig stond het zwaard niet meer in zijn borst. 'Matsuda!', krijste ik. Ik rende naar hem toe en tilde zijn rom een stukje op zodat ik hem kon laten leunen op mijn been. 'Ik ben o-' 'Je bent niet oké!', gilde ik. 'We moeten een dokter vinden! Nu!' Matsuda glimlachte alleen. 'Als jij nou hier gewoon blijft liggen,', mijn stem brak toen ik begon te huilen. 'Dan ga ik een dokter halen.', snikte ik, want ergens binnenin voelde ik al dat het te laat was. Ik wou op staan, maar Matsuda greep mijn pols. 'Erza, alsjeblieft. Blijf hier bij mij.' Ik voelde hoe mijn gewaad doorweekt met zowel mijn bloed als dat van hem. Maar mijn eigen pijn voelde ik niet eens meer. Matsuda mocht me niet verlaten! Was het nou zo veel gevraagd? Één iemand om van te houden? Maar blijkbaar was mijn liefde gevaarlijk, niemand had het overleefd. Nee, Matsuda wel, Matsuda zou het overleven! 'Maar Mat, ik moet iemand halen! Je moet verzorgd worden.' Maar Matsuda klemde zijn armen om me heen en hield me zowat opstandig vast. 'Blijf hier.', zei hij opnieuw, en ik hoorde dat zijn stem gesmoord werd van de pijn. 'Maar dan ga je dood! Matsuda ik kan je niet verliezen, ik houd van je!' Het was er uit voordat ik het wist. 'Nee.', fluisterde hij alleen maar. 'Ja dat hoor je goed! Ik ben smoorverliefd op je Matsuda!', riep ik. Nu was het toch nog alles of niks, dan maar afgewezen worden. 'Dat kan niet..' 'Dat kan wel idioot.' 'Erza!', riep hij, en hij greep mijn hoofd beet. Hij probeerde mijn gezicht naar dat van hem te trekken, maar ik zat als versteend, en kon alleen maar door huilen, niet eens in de gaten wat hij probeerde. 'Erza je moet me zoenen! Alsjeblieft, kus me!' Ik was bijna opgesprongen van schrik. Wát? 'Ik wil niet dat je..-', mompelde ik geschrokken. 'Erza ik houd van je! ....AAAGH!' Hij schreeuwde het uit van de plotselinge pijnstoot. Ik was alleen maar zo doordrongen van angst en verdriet dat ik geen eens meer verbazing voelde bij wat hij zei. Het was alsof ik het altijd al had geweten, en alsof hij niks nieuws tegen me zei. Hij klemde zijn handen om zijn borstkas en kreunde het uit van pijn. 'Matsuda!' Gauw legde ik zijn vingers in zijn nek, oh nee, zijn hartslag was al erg laag! Kon ik het überhaupt wel halen naar een dokter en weer terug. Ik merkte plotseling dat zijn haar veel witter wad dan anders, langzaam veranderde al het zwarte naar wit en zelfs zijn ogen leken grijs te worden. 'Laat het ophouden.', kreunde hij zachtjes. Toen haalde hij diep adem en begon ook te huilen. 'Alsjeblieft Erza, ik ben al zowat twee jaar smoorverliefd op je, wil je alsjeblieft nog één keer zeggen dat je van me houdt? Alsjeblieft?' Ik kon het niet toegeven wat hier gebeurde, nee, Matsuda was niet aan het sterven! 'Matsuda Ross, ik, Erza houd van-', de hand die hij tegen mijn wang aan had gelegd werd slap en zijn ogen werden leeg en starend voordat ik mijn zin af kon maken. 'Laat me verdomme uitpraten.'

Reacties (1)

  • Allmilla

    Ik moet zeggen dat het zielig is, maar het laatste zinnetje was echt wel lachwekkend, vond ik...xD

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen