Foto bij •••• Hoofdstuk 4.12


'Ik wist het,’ mompelde Sam verontrust, ‘ik zei het de hele tijd al.’
‘Dat kan toch helemaal niet? Ze is toch geen dier?’
‘Ik weet niet precies hoe het gebeurt is, maar ik weet wel dat Sams leven ook deels van jou afhangt. Ze willen Sams Spirit Animal, daarvoor hebben ze Sams leven nodig. Daarom mocht ze niet gewond zijn, omdat ze in prima staat moest zijn om haar dier op te roepen, aangezien die van haar ook ontzettend speciaal schijnt te zijn, moet het enorm lastig zijn om hem op te roepen, vooral wanneer je gewond bent. Ik heb echt geen idee wat of wie het is, maar het is wel de enige redenen dat ze je nog niet vermoord hebben tijdens een gevecht. Daarna kost het je leven, maar er zijn weer andere redenen waarom ze jullie executie plannen.’
‘Is dat wat hij wil?’ Sam keek verrast van Hak naar Ilse.
‘Wie?’ vroeg Hak.
‘Revan. Is dat wat hij wil van ons, in plaats van ons leven?’
‘Ik weet het niet hoor...’ antwoordde Ilse vertwijfeld.
‘Wil hij iets van jullie dan? Wil hij meer van jullie dan de Hartendieven alleen al willen?’
‘Nee,’ antwoordde Sam meteen tegen Hak, ze had geen zin om hem uit te gaan leggen wat voor dromen ze had gehad en als ze eerlijk was, voelde ze ergens schaamte voor de gebeurtenissen toen ze Revan onder de douch had zien staan. Al helemaal als ze er bij moest vertellen dat ze hem eerst had gezien als Hak. Niemand wilde horen hoe iemand ze zonder kleren had zien staan in een douch, wat later een illusie bleek te zijn. Een beeld dat de hersenen gemaakt hadden, dat de koorts en de ziekte geproduceerd had. Het was al vreemd genoeg dat ze over dat soort dingen nadacht schijnbaar, want anders hadden haar hersenen dat er niet van gemaakt, ze wilde niet dat ze het aan iedereen zou hoeven vertellen. Daarbij wist Ilse dat gedeelte ook niet en dat hield ze liever zo.
Ze wilde ook niet dat Hak het zou weten omdat ze het zelf ook niet meer snapte en zelf eerst uit wilde denken hoe alles kon zitten, voordat andere mensen het voor haar zouden doen of haar ermee zouden helpen, omdat ze zich afvroeg of dat zou helpen met het inzien van de logica van de hele situatie. Dat deed ze liever zelf.
Alles was ontzettend onduidelijk nu. Dus, er was waren twee dingen ontzettend belangrijk aan Sam, één ding was haar Spirit Animal, die de Hartendieven wilde hebben, om haar daarna te vermoorden en dat terwijl alleen zij haar Spirit Animal kon besturen, want zo werkte dat. Dat was deel één, waarbij Ilse ook ontzettend belangrijk was, omdat Sam Ilses Spirit Animal was, ook al was dat zowat onmogelijk en zeldzaam, waarschijnlijk de eerste keer dat zoiets voorgevallen was. Dat verklaarde de krachten die ze hadden gevoeld toen ze een gevecht hadden. Dat konden ze gebruiken om zich te verdedigen tegen de Hartendieven, dat maakte hun kans om ze te kunnen verslaan veel groter en dat idee liet Sam grijzen.
Maar er was ook nog iets anders belangrijks aan Sam, waarbij Yona en Hak wat te maken hadden. Hak, Yona’s beschermer, Yona, de koningsdochter. Er was iets waarom ze Sam wilde ombrengen, maar ze moest daarvoor eerst haar Spirit Animal oproepen, dus. Dat maakte alles nog vreemder en onduidelijker en het frustreerde Sam mateloos dat ze nu geen idee meer had van wat er precies gaande was, omdat op elk ding dat een verklaring gaf, meteen een hele hoop meer raadsels kregen, wat alles tot één grote warboel maakte. Een warboel waarmee Revan ook nog iets te maken had, waarschijnlijk was er iets aan de Spirit Animal van Sam dat hij wilde.
Hak stond op, liep nonchalant weg, keek een keer of drie doordringend om naar Sam en Ilse. Eerst snapte Sam niet wat hij wilde, tot ze zich besefte dat ze hem moesten volgen, maar op een stille en onopvallende manier, want anders had hij wel gewoon gevraagd of ze mee kwamen naar waar hij ook heen mocht gaan. Ilse leek de hint echter niet te begrijpen en keek Sam vragend aan, toen ze ook opstond. Ze maakte een klein gebaar naar Ilse dat ze moest volgen, probeerde net zo onopvallend weg te gaan als Hak had gedaan, omdat hij duidelijk wilde dat het om de één of andere reden niet op zou vallen, maar Ilse was niet tactvol genoeg en deed al een uur over het op staan op zich, waardoor ze nogal de aandacht trok in het restaurant. Sam kon het wel begrijpen, want ze kon natuurlijk ok helemaal niet goed opstaan met dat arme been van haar, maar het bleef ergens irriterend. Ze trok zich uiteindelijk maar overeind aan Sam, zodat ze achter Hak aan kon hinken. Met alle ogen, van bijna alle gasten op hun gericht.
‘Gaat het?’ vroeg Sam, zodra ze buitenstonden en Ilses even pauze hield van haar gehink.
‘Ja, het gaat prima,’ zei ze afwezig, ‘waar gaan we eigenlijk heen?’
‘Achter Hak aan, denk ik. Volgens mij bedoelde hij dat we hem moesten volgen.’ Ilse knikte langzaam, ze zag er duidelijk tegen op om opnieuw te moeten gaan hinken of een poging doen tot lopen. Was Hak nou maar niet uit het zicht verdwenen, dan had hij haar nu kunnen dragen.
Hun wonden waren de afgelopen dagen redelijk genezen en ze hadden er beiden niet super last meer van, alleen af en toe, als Ilse veel liep vertrok haar gezicht van de pijn. Hun wonden hadden nog wel langer de tijd nodig om volledig te genezen, maar ze zouden de volgende dag in ieder geval instaat zijn hun rol uit te voeren, waar Sam enorm opgelucht over was, aangezien ze zich soms druk maakte of het ging lukken. Immers was het morgen nog maar net een week geleden dat ze gewond waren geraakt en hun wonden waren meer en erger geweest dan maar een paar sneeën. Het zou nog wel even duren voordat ze volledig herstelt zouden zijn.
‘Enig idee waar hij heen kan zijn gegaan dan?’ Ilse keek zoekend om zich heen, alsof de jongen opeens tevoorschijn zou springen, terwijl hij net mysterieus genoeg was weggeslopen en onduidelijk had gezegd dat ze hem moesten volgen naar waar hij ook gegaan kon zijn.
‘Nee,’ antwoordde Sam, al liep ze wel door. Ze wist niet waarom, maar ze ging naar het steegje waar Hak en zij eens waren geweest, waar Hak haar geknuffeld had. Dat was de eerste plek waar ze zouden gaan zoeken, ook al was het misschien de meest onwaarschijnlijke plek waar hij zou zijn.
Ze sloeg het zijstraatje in en haar blik viel meteen op de grote jongen die hen op stond te wachten. Zijn blauwe ogen keken hen onderzoekend aan.
Hij trok de twee meisjes in het duister van het straatje, waarin zijn haar opging in de omgeving en alleen zijn ogen niet omhult werden door het duister, aangezien er alleen maar schaduwen vielen op deze plek van de straat en er haast geen licht door heen kon komen omdat het zo smal was.
‘Volgens mij worden we bekeken,’ hij keek even om zich heen, het leek alsof hij iemand probeerde te betrappen die misschien opeens tevoorschijn zou komen bij die woorden om zicht e verstoppen, ‘en gevolgd.’ Sam en Ilse keken elkaar even aan en hun blikken zeiden genoeg. Ze hoefde niet aan elkaar uit te leggen dat het hen nogal onwaarschijnlijk leek en ze niet snapten waarom ze zich dan moesten verstoppen in een of ander zijstraatje waar ze de jongen toevallig genoeg tegen het lijf liepen, misschien omdat Hak wist dat Sam er zou gaan zoeken. Het leek hen beide in ieder geval overbodig, dat kon Sam weten aan de blik waarmee Ilse staarde in het duister.
‘Blijf hier,’ fluisterde hij tegen de twee. Hij fluisterde en Sam begreep niet waarom. Het was niet nodig om te fluisteren, ze waren opvallend genoeg weggegaan en als ze gevolgd werden, dan wist de persoon al waar ze waren. Fluisteren was alleen maar overbodig en daarbij nog eens onverstaanbaar ook. En daarbij, Sam wilde helemaal niet blijven staan op deze plek, ze wilde terug naar het musicalgebouw met Ilse, maar ze zei het niet, ze ging niet weg en bleef staan. Keek hoe de jongen uit haar zicht vertrok. Ze luisterde naar hem en ze gehoorzaamde hem alleen maar omdat hij serieus keek, omdat hij serieus was en hij dacht dat ze in gevaar waren of iets dergelijks. Ze vond dat ze dat wel serieus moest nemen. Ze wilde Ilse niet verliezen omdat ze niet luisterde naar Hak, om welke reden iets dan ook een gevaar zou kunnen zijn voor haar of Ilse.
Al snel kwam Hak weer inzicht, met dit keer een grijsharige jongen aan zijn zijde. Rozige ogen staarde Sam aan. Ilse en Sams blik kruiste elkaar opnieuw. Ze vroegen zich beide hetzelfde af. Dit moest wel de jongen zijn over wie ze gedroomd hadden en wiens schim Sam had gezien in de woonkamer, toch?
‘Ik denk dat ik jullie stalker heb gevonden,’ bromde Hak.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    ZEN! Nee... zijn ogen zijn vuurrood...
    Wacht... Akise's ogen zijn lichter.. HET IS MIJN AKISE

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen