Ja, het gaat al erg hard, dit is het een na laatste hoofdstuk van de 5 serie.
Daarna zullen jullie in de 6 serie belanden, dat op zichzelf erg groot is.
Ikzelf als schrijver van het verhaal zit nog steeds in de 8 serie, overigens wel al bijna tegen serie 9 aan.
Hoe dat het verhaal gaat eindigen weet ik nog niet echt tot in de puntjes wel grove lijnen, Waarom? Om het feit dat ik er nog niet voldoende naar toe gekeken heb, ik wil stap voor stap, zodat ik niets kan missen, wat er wel in verwerkt moet worden. Ik hoop overigens dat jullie keer op keer genieten van de chapters die online komen. De reacties van vele doet mij aan het lachen, grinniken, grijnzen maken. Overigens houdt het mij ook heel erg gemotiveerd om het te willen afschrijven. Er wel een einde aan te laten krijgen. Alvast reuze bedankt hiervoor.
Vooral omdat het mijn eerste OP verhaal is, en het best lastig is soms.
Nou genoeg gebazel van mij, hier is jullie hoofdstuk.
Enjoy

2014



Hoofdstuk 5.9

Met Juno in mijn armen liep ik heen en weer door de gang, het meisje vertikte om in slaap te vallen. Ze was op, uitgeput, maar aan het vechten om wakker te blijven. Neuriënd, zacht zingend, het meisje wiegend in mijn armen, bleef ik heen en weer lopen. Een gaap verliet dan ook het tandloze mondje van het meisje. Haar vergrootte kijkers, begonnen al dicht te vallen. Knalrood gekleurde wangen, vertelde dat het meisje doodmoe was.
Na een ruim uur met Juno op mijn arm gelopen te hebben, gezongen te hebben, haar heen en weer gewiegd te hebben, was ze eindelijk, in mijn armen in slaap gevallen. Haar oogleden op elkaar geplakt, legde ik haar voorzichtig, langzaam in haar bedje. Begon het kleine meisje toe te dekken. En drukte als laatste een flinterdun zacht kusje op haar voorhoofd.
Een diepe zucht verliet mijn mond.
Dat was mij het uur wel, wat ik ook probeerde, ze leek maar niet te stoppen met huilen.
Maar na een warme fles melk, een aardige wandeling, leek ze toch toe te geven.
Als ik terug dacht aan hoe Zylina en Larkin zich als baby waren, was Juno, gemakkelijk. Ze had af en toe wel haar eigenwijze, koppige buien, maar uiteindelijk, verloor ze toch de strijd. Bij dat had ik misschien het zwaarste al gehad, Larkin was redelijk huilerig als baby, sliep weinig of was snel wakker. Zylina, was voor mij een geweldige baby, ze was niet super vervelend, maar ook niet het engeltje.
Op de een of andere manier, was de vergelijking, best lastig.
Ze hadden echt alle drie hen eigen karakter.
Leken zoveel op elkaar in gedrag, maar ook tegelijkertijd leken ze elkaars tegenpolen.
Met een glimlach liet ik mij op de bank in de woonkamer zakken.
Twee, giebelende, giechelende meiden zaten rechts op het speelkleed met hen poppen te spelen. Beide, net als hen zusje Juno, knalrood gekleurde wangen, ze begonnen moe te woorden. Het was al bijna tijd voor hen middagdutje. Dan was het even Izzy tijd, geen kinderen, geen schoonmaken, niet opruimen, even niks, gewoon wat voor mijzelf. Een glas thee inschenkend, hield ik Zylina en Larkin in mijn ooghoek in de gaten.
Hen lege fles lag voor oud vuil, op het speelkleed.
Mijn ogen gleden naar de klok, het was nog niet zo heel erg lang geleden dat ik ze wat te drinken had gegeven, en als ik zo naar de meisjes keek, vond ik ergens wel dat het tijd was voor ze, om hen middagdutje te gaan doen. Hen rood gekleurde wangen, vertelde mij al meer dan genoeg. Ik liet mijn thee voor wat het was, drukte mij recht en liep naar de twee meiden toe, die braaf aan het spelen waren op het kleed.
'Het is slaapjes tijd' glimlachte ik, door mijn hurken zakkend.
Beide dames keken op, met hen twinkelende vermoeide kijkers, keken ze van elkaar naar mij, begon hen onderlip al te trillen. Automatisch gleden mijn twee wijsvingers naar de lippen van de dames, 'nee, Juno slaapt. Jullie zijn hartstikke moe, en prinsessen doen middagdutjes' glimlachte ik met een grijns. Beide meisjes keken van mij, naar elkaar. Ik tilde ze een voor een op mijn heupen en begon naar hen slaapkamer te stappen.
'Straks, als jullie middagdutje gedaan is mogen jullie weer spelen' was mijn volgende verklaring.
Zylina liet zich gewillig in haar ledikant zetten, ze kroop op haar knieën naar de kant van de ingang van haar deken en ging er vervolgens onder liggen. Voor een meisje van net een paar maand 1, was ze erg snel van begrip. Slim. Soms wel iets om bang van te woorden. De dure, moeilijke woorden die ze soms in haar mond nam. Larkin, begon ik toe te dekken, drukte een kus op haar wang.
'Slapen, Larkin' sprak ik knikkend.
Ik draaide mij naar mijn dochter om, drukte bij haar ook een kus op haar voorhoofd.
Dekte haar nog eens extra goed toe, en verliet vervolgens in stilte de slaapkamer.
'Slaap lekker, dames' tinkelde mijn stem.
Ik trok de slaapkamerdeur in zijn slot en liep vervolgens naar de woonkamer.

Reacties (3)

  • Pusheen_The_Cat

    jhaaaaaa mama Izzy tijd
    even helemaal niets
    vergeet je kopje thee niet, zal je goed doen;)

    3 jaar geleden
  • Sarouratjex

    Kort hoofdstuk of lijkt.dat maar zo?
    Snel verder

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Ahw !! Super lief
    Ik wil niet weten wat Molly gaat uitspoken!
    Dit kan niet goed komen
    Meer!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen