Glace en Acacia zijn vrienden!!! Yes!!!

‘Misschien moeten jullie iets weten, ik heet niet helemaal Glace, Voluit heet ik Glacies Inuneth, maar ik word vaak Glace genoemd.’ Acacia glimlacht. ‘Dat wist ik, jij wist alleen niet dat ik het wist.’ De groep praat nog wat door en Aaron hangt aan de lippen van het meisje, die verhalen vertelde over haar rijk. Op het moment dat ze vertelt hoe haar moeder bijna met de verkeerde getrouwd was geweest, schrikt hij. Hij leeft zich vaak in in verhalen. Ook Sirius kijkt naar het meisje, tot hij de moed heeft verzameld om iets te vragen. ‘Zou je nog een keer in een wolf willen veranderen?’ Glace kijkt hem verbaasd aan, waarom zou een jongen willen dat een meisje in een wolf verandert. In haar hele leven heeft ze alleen mensen meegemaakt die haar vroegen of ze dat nooit meer kon doen. Altijd veranderde ze dan in een wolf, gromde ze en rende ze weg. Op dit moment ziet Sirius dat ze schrikt, hij verontschuldigd zich meteen. ‘Oh sorry, ik wilde je niet laten schrikken, laat het maar.’ ‘Oh nee’ Glace is verschrikt, ze laat hem schrikken. ‘Alsjeblieft, ik… niemand… niemand heeft het ooit aan mij gevraagd. Eigenlijk alleen het tegenovergestelde’ Daar staat er een wolf die meteen begint te huilen, het klinkt machtig, groots en warm. Alsof ze haar nieuwe vrienden gerust wilt stellen en tegelijk wilt beschermen.

Heel in de verte horen ze ander gehuil, het klinkt machtiger en verder dan dat van Glace. Glace kijkt in de verte. Waar je eigenlijk alleen nog maar woestijn ziet, ziet zij haar huis, een heel stuk verder. Ze zucht. ‘Zoals ik waarschijnlijk al heb gezegd, dit is mijn tweede natuur, dus ik heb ook een roedel, een Alpha en een huis. Ze waken over mijn familie en de menselijke wachters, rijden op ze. Maar een paar hoor, alleen de Ridders van de Witte Roos. Ze laten ook niemand anders op ze rijden, alleen hun eigen ridder. Ik heb er geen, dat mag niet van mijn tante. Nou ja, mijn moeders tante. Ze is heel oud en iedereen noemt haar tante Berglind.’ Sirius en Aaron hadden elkaar opgemerkt, allebei vonden ze haar “interessant”. Dit wolvenmeisje was duidelijk dapper en ze had een heel ander leven naast haar gewone.

‘Zo te zien is mijn neef verliefd op je,’ fluistert Acacia tegen Glace.
‘Dat dacht ik al, maar hoe weet jij dat?’
‘Magie. Ik voel het aan, weet je. Er is nogal veel veranderd sinds de laatste keer dat we elkaar zagen, net zoals bij jou.’
‘Tja, daar heb je wel gelijk in.’
‘Hoe gaat het daar eigenlijk, in jouw rijk?’
‘Gaat wel, er heerst een griepepidemie. Nou ja, dat was was een paar maandjes terug. Tegen de tijd dat mijn ouders bij het volk aankondigden dat ze nog een baby zouden krijgen, was het al over. Het hele rijk was in rep en roer, tot mijn moeder ziek werd.’ In Glace haar ogen verschijnen tranen als ze eraan terugdenkt. ‘We zaten te eten, ze had geen honger en was helemaal wit. Papa vreesde dat het kind te vroeg geboren zou worden, maar dat was niet waar. Ze stond op en viel ineens flauw, papa ving haar op. Ik werd door tante Berglind naar mijn kamer gestuurd, ze brachten haar naar bed. Toen ik later naar haar toe ging pakte ze met moeite een papiertje onder haar kussen, en gaf het aan mij. Ze mompelde wat, maar ik verstond het niet. Toen zakte ze weg in een diepe slaap, en ging ik naar de wolvenstal. Daar las ik het papier, waarop een medicijn stond. Hetzelfde medicijn dat bij mijn geboorte is gebruikt. Ik ben meteen vertrokken naar dit rijk, en toen kwam ik jullie tegen…’ Ze schudt haar hoofd. ‘Ik hoop dat mama het overleeft, en met haar dus mijn broertje of zusje. Hoe heb jij de geboorte van je broertje en zusjes eigenlijk ervaren?’
Acacia zucht even: ‘Daar vraag je me wat… bij de geboorte van Adelaide en Aaron was ik zelf nog maar een jaar oud, maar mijn moeder heeft verteld dat pap nét een vergadering had toen die twee geboren werden, terwijl hij bij mij zelfs op missie was! Maar ja, hij wist niet dat ik een maand te vroeg geboren zou worden!’
‘Wat een pech heeft jouw vader!’ lacht Glace vrolijk.
‘Jep. En toen Cassi geboren werd, was ik dus vijf. Ik weet nog dat mijn broertje, zusje en ik bij mijn moeder op bed klommen en dat pap mam op haar voorhoofd kuste, ze keken elkaar zo verliefd aan! Dat vonden Aaron en ik echt vreselijk!’
‘Snap ik wel. En Arya? Je jongste zusje?’
‘Nou, dat is nog niet zo lang geleden, dus je snapt wel dat dat nog goed in mijn geheugen zit. Ik was toen zelf bij een of andere training, dus veel heb ik er niet van meegekregen. En toen ging ik ook nog vliegen met Nidilia, mijn draak, dus toen hoorde ik het pas tijdens het eten. Was best een beetje raar…’
‘Grappig! Ik hoop alleen maar dat mama het overleeft... ‘ zucht Glace.
‘Het komt vast wel goed, geloof me.’

Reacties (1)

  • Allmilla

    Ik hoop ook dat Nives het overleeft, maar nu moeten ze toch naar Spica gaan...

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen