Foto bij 047

I think
you feel so much
because you kiss the world
silently
with the soul of your eyes
and never ask for
a reply.
-Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


"Rose?" Aarzelend keek ik in Maria's vriendelijke ogen in de deuropening van mijn reusachtige huis in Sands Point. De kille wind woei de droge, bruine bladeren over de grote oprit en de kale bomen langs de met steentjes aangelegde weg, die leidde naar de grote smeedijzeren poort die ons enorme landgoed afschermde van de buitenwereld. Ik hoorde de taxi in de verte wegrijden; de kiezeltjes knarsten onder de zwarte banden.
"Hey." zei ik zachtjes.
"Kom binnen, lieverd! Wat doe je hier?" vroeg mijn mollige dienstmeid bezorgd, terwijl ze me met haar warme hand rond de mijne naar binnen trok. Haar vriendelijke bruine ogen gleden over me heen.
"Je ziet er moe uit! Ben je ziek?" ging ze verder. Haar Italiaanse accent was prominent. Ik schudde langzaam mijn hoofd en wandelde met mijn bagage naar binnen. Snel sloot ze de deur achter me. Ik keek in de gigantische, hoge inkomhal op naar de ronde marmeren trap voor me en slikte.
"Zijn mijn ouders hier?" vroeg ik zacht, maar nog voor Maria antwoord had kunnen geven, hoorde ik de diepe stem van mijn vader: "Lily-Rose?"
Ik draaide me om naar de deur aan de rechterkant, de toegang tot zijn studievertrekken. Met gekruiste armen stond hij in de deuropening, zijn blik argwanend en zijn houding imponerend. Ik beet op mijn onderlip.
"Hey." zei ik zacht. Afkeurend wandelde hij naar me toe.
"Wat doe je hier? Weet je moeder dat je hier bent?" snauwde hij.
"Nee." antwoordde ik. Mijn stem klonk hees.
Misschien was het een foute beslissing geweest hierheen te komen. Ik had me nog nooit welkom of gelukkig gevoeld in mijn grote kille huis. Maar wat had ik anders kunnen doen? In New York blijven was geen optie, niet na wat ik had gezien in de fitness. Hoe had ik Harry vanavond mogelijk nog onder ogen kunnen komen na de dramatische wending in zijn kleedkamer? Ik was niet eens in staat het beeld uit mijn hoofd te krijgen -Demi, halfnaakt op dezelfde tafel waar Harry en ik samen tedere momenten hadden gedeeld, hij met zijn broek rond zijn dijen... Ik was geen idioot. Ik had onmiddellijk geweten wat er tussen hen was gebeurd. En het had gevoeld als een mes in mijn hart, hem op die manier zien met een ander meisje. Was het niet voldoende geweest me van zich af te sluiten? Waarom had hij het nodig gevonden te vluchten in de armen van Demi?
Tranen prikten weer achter mijn ogen toen ik een nieuwe steek in mijn hart voelde. God, wat had hij me aangedaan? En hoe zou ik ooit nog ontsnappen aan deze kwellende situatie? Mijn gevoelens voor hem waren zo overweldigend... Het leek alsof ik onlosmakelijk verbonden was met hem, zo smoorverliefd en in de ban van zijn volledige zijn.
"Wacht in de zitkamer. Maria, haal mevrouw Harper." gromde mijn vader, voor hij weer in zijn studie verdween en de deur achter zich dichtsloeg. Het kon hem niet eens schelen dat ik er was.
Meelevend keek mijn dienstmeid me aan.
"Kom mee, schat. Wil je thee?" vroeg ze lief, terwijl ze haar hand op mijn onderrug legde en me liefdevol naar de zitkamer leidde, via de dubbele, met goud afgezette hoge deuren van de formele eetkamer, de enorme doch ongebruikte bibliotheek, en grenzend aan het nog imposantere salon waar we doorgaans gasten ontvingen. Ik knikte langzaam en glimlachte geforceerd naar haar.
"Dankjewel, Maria." fluisterde ik. Een traan liep over mijn wang. Ze zuchtte diep en kneep bemoedigend in mijn heup.
"Geen probleem, bambina." Ik liep de grote zitkamer in en wandelde naar de luxueuze rode sofa's in de hoek van de kamer, onder de witte gordijnen, reikend tot aan het plafond meters boven me en samengehouden met met gouddraad bezette touwen.
Snel droogde ik mijn wang en haalde mijn gsm uit mijn broekzak. Tegen mijn zin stuurde ik naar Harry dat ik veilig thuis gearriveerd was. Hij zou me blijven lastigvallen als ik het niet deed.
Net toen ik mijn telefoon weer had opgeborgen, wandelde mijn moeder de zitkamer in. Haar hoge stiletto's tikten luid op de vloer.
"Lily-Rose." zuchtte ze. Ze hield voor me halt en inspecteerde me met haar koele blik. Slikkend ging ik rechtstaan en gaf een kus op haar wang.
"Waarom ben je hier? Heb je iets nodig?" katte ze. Ik schudde mijn hoofd en keek over haar schouder naar Elizabeth, die in haar blauwe schooluniform de ruimte binnenkwam. Ze trok haar wenkbrauw spottend op toen ze me zag.
"Nee, ik... Ik dacht dat ik het weekend misschien thuis kon spenderen." zei ik zacht.
"Had je dat niet kunnen laten weten? We zijn niet voorzien op je komst." snauwde mijn moeder, voor ze zich omdraaide en een magazine van het glazen salontafeltje griste. Ik fronste terwijl ze gracieus ging zitten.
"Ik regel het wel, mevrouw Edith." zei Maria snel, die net op dat moment terugkwam met mijn thee in haar hand. Ik wierp haar een dankbare blik toe. Mijn moeder slaakte een diepe zucht.
"Dat is het punt niet. Ik heb haar betere manieren geleerd dan dat." antwoordde ze scherp. Ik fronste en trok mijn neus op. Mijn moeder had me helemaal niets geleerd. Maria wierp me een meelevende blik toe terwijl ze mijn thee naar me uitstak. Ik glimlachte zwakjes en beet hard op mijn trillende onderlip.
"Maria, vraag één van de dienstmeisjes haar bagage naar boven te brengen." beval mijn moeder kil. Ik zuchtte en opende mijn mond al om te zeggen dat ik het zelf wel kon, maar ik zweeg verslagen toen ik een waarschuwende blik toegeworpen kreeg. Ik wist heel goed dat ik zo'n werk aan de bedienden moest overlaten.
Maria knikte en maakte zich snel uit de voeten.
"Dus je brengt ons een bezoekje?" vroeg mijn vijftienjarige zus ongeïnteresseerd, terwijl ze naast mijn moeder op de bank ging zitten en haar benen elegant kruiste. Ik haalde mijn schouders op. Ze haalde haar handen langzaam door haar goudblonde krullen en trok haar perfect geëpileerde wenkbrauw op.
"Je ziet er vreselijk uit." sneerde ze erna. Ik zuchtte.
"Ga je boven gaan opfrissen. We eten om zeven uur." snauwde mijn moeder, voor ze zich op Elizabeth richtte en de kin van haar jongste dochter tussen haar wijsvinger en duim nam. Haar scherpe rode nagels prikten in haar porseleinen huid.
"Werk je make-up bij, Elizabeth. En verander van outfit, goed?" Gehoorzaam knikte mijn zusje. Ik stond samen met haar recht en wandelde de zitkamer uit. Elizabeth wierp een spottende blik op me terwijl we via de brede trap naar boven wandelden. De hakken van haar peperdure laqué schoenen tikten luid op het marmer.
"Columbia doet je duidelijk geen goed, Rose." Ik zuchtte en keek haar geërgerd aan.
"Ik ben moe, dat is alles." snauwde ik. Ze haalde haar schouders op en wandelde heupwiegend naar haar kamer.
"Of je hebt moeders goede genen gewoon niet geërfd." grijnsde ze gemeen. Verontwaardigd staarde ik haar aan, maar kruiste mijn armen toen koppig voor mijn borstkas en stampte kwaad naar mijn eigen slaapkamer. Trut.
Ik had nu al spijt dat ik teruggekomen was...

De volgende ochtend vluchtte ik direct naar de keuken toen één van de dienstmeisjes me wakker had gemaakt. Het was de gezelligste ruimte in het huis. Het raam verlichtte de volledige kamer en maakte hem, in tegenstelling tot veel andere plekken in ons huis, niet koel of steriel. Het was de enige plaats waar ons gezin doorgaans niet kwam. Al onze maaltijden werden hier bereid door het personeel, maar opgediend in onze luxueuze, informelere eetruimte ernaast. Heel vroeger, toen mijn voorvaderen het huis hadden gebouwd, hadden de keuken en de rest van de werkruimtes voor de bedienden zich beneden in de kelder bevonden. De hele ondergrondse verdieping was tientallen jaren geleden echter omgetoverd tot opbergplaats voor mijn vaders dure wijn en whiskey. De jaren twintig had onvermijdelijk meer moderniteit en een personeelsreductie met zich meegebracht. Slechts enkele dienstmeisjes, die evenzeer als kameniersters dienst deden, en keukenjongens werkten vast in ons reusachtige huis. Op drukkere avonden werd dan extra personeel ingehuurd. Butlers en lijfknechten waren niet meer van deze tijd; niemand in onze klasse had ze nog. Hoe dan ook, mijn ouders hadden de nieuwe keuken laten bijbouwen in de linkerachterhoek van ons paleisachtige huis, met een veel te kleine ontspanningsruimte waar onze werkkrachten tijdens hun pauzes konden zitten, ook al was vrije tijd amper mogelijk onder veeleisende werkgevers als de Harper-Whitneys. Ik was de enige die tijd in de keuken spendeerde, meestal zonder mijn moeders medeweten. Ik herinnerde me hoe ze me als kind vaak woest weg had moeten jagen, kwaad dat ik me inliet met de werknemers. Gek dat het net die werknemers waren die altijd meer als familie aangevoeld hadden dan mijn eigen ouders en zus.
Maria stond met twee keukenhulpen voor het fornuis. Ze lachte lief naar me toen ik binnen gehuppeld kwam en op de kruk rond het keukeneiland ging zitten.
"Zorg ervoor dat je moeder je hier niet ziet, Rose." grinnikte ze. Ik haalde mijn schouders op en stal een appel uit de fruitschaal voor mijn neus.
"Ze is waarschijnlijk aan het sporten, nee?" Maria lachte vrolijk en roerde in de pan voor haar.
"Ze is overgeschakeld op een vreemde vorm van yoga, tua mamma. Vraag me niet naar de details, maar ik heb haar al in de gekste posities gezien." Ik giechelde en nam een hap. Maria wandelde naar me toe en ging met een vermoeide zucht naast me zitten.
"Ik heb nood aan een pauze." glimlachte ze, voor ze naar één van de twee jongens in de keuken keek en afkeurend met haar tong klakte. Ik bloosde toen ik mijn ogen evenzeer op hem richtte en merkte dat hij me aanstaarde.
"Caspita, Rob! Focus je op je werk!" foeterde ze. Beschaamd wendde hij zich weer af. Ik beet geamuseerd op mijn lip en speelde met mijn paardenstaart, mijn appel vergeten in mijn andere hand. Maria gaf een zacht klopje op mijn knie, de satijnen stof van mijn pyjamabroek aangenaam verkoelend tegen mijn huid.
"Vertel eens, schatje. Wat is er mis? Waarom ben je hier?" vroeg ze lief. Ik beet langzaam in mijn appel en kauwde nadenkend.
"Is het een jongen?" drong ze aan. Met blosjes op mijn wangen keek ik weg. Ze humde begrijpend en liet haar ruwe vingers door mijn haar glijden.
"Ik wist het." zuchtte ze. Ze schopte haar schoenen uit en legde haar vermoeide voeten op de kruk naast haar.
"Wie is het?" vroeg ze nieuwsgierig. Aarzelend blikte ik in haar vriendelijke ogen.
"Ik heb hem in New York leren kennen." zei ik zacht. Ze knikte aansporend.
"Het is... ingewikkeld. Hij denkt dat we niet samen kunnen zijn. Dat hij me niet gelukkig kan maken en dat ik beter dan hem verdien." ging ik voorzichtig verder. Maria humde.
"Is dat zo?" Ik schudde onmiddellijk mijn hoofd.
"Nee! Nee, hij is... Hij is perfect. Perfect voor mij. Hij is zo intens, Maria. Hij kan me zoveel laten voelen." Ik slikte en stak een losgesprongen plukje haar achter mijn oor.
"Hij kan me harder kwetsen dan wie dan ook. Maar hij maakte me ook heel gelukkig. Ik heb het gevoel dat ik leef wanneer ik bij hem ben." zuchtte ik.
"Hou je van hem?" vroeg Maria nieuwsgierig. Fronsend kauwde ik op mijn lip.
"Ik voel dat ik voor hem aan het vallen ben." bekende ik zachtjes. Ze knikte en streelde over mijn rug.
"Hmmm, dan moet je voor hem vechten, bambina." zei ze. Ik glimlachte zwakjes.
"Dat weet ik. Ik probeer het, maar hij laat het niet toe." fluisterde ik.
"Jullie zijn even koppig dan?" lachte Maria vrolijk. Ik giechelde kort en beet in mijn appel. Met fonkelingen in haar bruine ogen keek ze me aan.
"In mijn ogen ben je nog steeds mijn kleine meisje. Mijn Rosa. Het is gek je zo te zien opgroeien. Ik had moeten weten dat er een dag zou komen dat je je met jongens zou gaan bezighouden." zei ze geëmotioneerd. Ik liet mijn ene mondhoek omhoog krullen en slikte mijn hap door.
"Beschrijf hem! Ik wil alles weten!" knikte ze vervolgens aansporend. Ze gaf een kneepje in mijn knie. Blozend likte ik over mijn lippen.
"Hij is... Eh... Hij is groot. En hij heeft lange bruine krullen. Groene ogen." begon ik verlegen. Ze boog naar me toe en knipoogde veelzeggend.
"Is hij knap?" vroeg ze samenzweerderig. Ik giechelde.
"Hij is de mooiste jongen ter wereld." antwoordde ik, mijn wangen bloedrood. Ze lachte luid en knikte goedkeurend.
"Je verdient niet minder!" Ze zwaaide aansporend met haar hand, me dwingend verder te gaan. Ik keek met een brede glimlach naar de grond.
"Hij heeft veel tatoeages. Overal. Maar ze zijn allemaal mooi. Hij is..." Ik twijfelde even.
"Hij is heel intimiderend. En sterk." Maria hing aan mijn lippen.
"In het begin was ik altijd bang van hem. Ik was heel verlegen in zijn buurt." lachte ik. Ik beet kort op mijn lip toen ik terugdacht aan de tijd dat ik al ineenkromp wanneer ik Harry nog maar zag.
"Maar hij is zo lief wanneer we bij elkaar zijn. Hij zorgt heel goed voor me." Ze knikte goedkeurend en kruiste haar armen voor haar borst.
"Spreekt hij netjes?" Ik giechelde en wreef blozend in mijn oog.
"Nee, helemaal niet. Maar hij is Brits, dus zijn accent maakt veel goed." antwoordde ik vrolijk. Maria keek me met grote ogen aan, duidelijk onder de indruk.
"Een Brit, hmm? Niet slecht, Rose!" Ik knikte verlegen en nam nog een hap. Het was een tijdje stil, maar toen fronste ze.
"Is hij even oud?" Ik slikte en keek haar hoofdschuddend aan.
"Drieëntwintig." antwoordde ik kleintjes. Ze sloeg haar hand voor haar mond, al kon ze haar grijns niet verbergen.
"Drieëntwintig? Hij is zes jaar ouder? Mamma mia, Rosa!" zei ze opgewonden. Ik lachte opnieuw en zwaaide mijn benen heen en weer.
Ze boog naar me toe en fluisterde in mijn oor: "Ik spreek uit ervaring, mia bambina. Jongens zijn niets waard naast een echte man. Hij kan je heel veel leren, meer dan iemand van jouw leeftijd ooit kan." Haar toon was suggestief, en blozend keek ik haar aan.
"Maria!" giechelde ik verontwaardigd. Ze wiebelde slechts met haar wenkbrauwen.
"Heeft hij je dan nog niet getoond hoe een ervaren volwassen man je kan laten voelen?" Onmiddellijk erna lachte ze bulderend en gooide haar hoofd gierend in haar nek.
"Ik wil geen antwoord, capito? Ik wil niet weten wat hij met mijn Rosa uitspookt!" waarschuwde ze me snel. Verlegen en beschaamd keek ik naar de twee keukenhulpen, die duidelijk aan het afluisteren waren.
"Niets speciaals, Maria! Hij is heel lief voor me!" zei ik snel, al kon ik er niet aan doen dat de herinneringen aan onze meest intieme momenten samen bezit van me namen. Het bloed steeg naar mijn wangen. Ze lachte opnieuw en liet mijn paardenstaart door haar vingers glijden.
"Hij klinkt als een jongen met wie je ouders je niet samen zouden willen zien, lieverd." zei ze toen, langzaamaan weer serieus naar me kijkend. Ik zuchtte diep en legde mijn half opgegeten appel op tafel.
"Ik weet het." fluisterde ik moedeloos. Ze kneep troostend in mijn schouder.
"Opgroeien is nooit makkelijk, Rose. Zeker niet wanneer je verliefd wordt." zei ze moederlijk. Ze fronste en schudde haar hoofd.
"Amore, de grootste vloek die ik ken." zuchtte ze toen quasi gekweld. Ik slikte en keek haar met grote smekende ogen aan.
"Zeg alsjeblieft niets tegen mijn ouders, Maria. Of Elizabeth. Ik wil niet weten wat ze met Harry zouden doen als ze het ontdekten." vroeg ik haast wanhopig.
"Maak je geen zorgen, schatje. Ik zeg niets." reageerde ze geruststellend, maar toen glimlachte ze en knipoogde naar me.
"Hij heet Harry, sì?" Ik bloosde en bracht mijn hand naar mijn mond toen ik me mijn verspreking realiseerde. Ze lachte smakelijk.
"Heel Brits." knikte ze goedkeurend. Ik giechelde kort, instemmend knikkend.
"Sì." humde ik. Na enkele seconden werd ze weer serieus, en indringend staarde ze in mijn ogen.
"Als hij echt belangrijk is voor je, geef hem dan niet op, oké?" zei ze langzaam. Ik knikte met een kleine glimlach, maar nog voor ik iets anders had kunnen zeggen, hoorde ik mijn moeders schelle stem weergalmen in de grote inkomhal.
Ik zuchtte en draaide mijn hoofd, net toen ze vanuit de eetkamer naar binnen stormde.
"Lily-Rose!" snauwde ze vermanend. Maria slaakte een zucht en ging weer rechtstaan. Ik knipperde zo onschuldig mogelijk met mijn ogen, en probeerde niet te lachen terwijl ik mijn blik over mijn moeders fuchsia joggingpak liet glijden. Zelfs zij leek er niet in te slagen het kledingstuk er goed te laten uitzien.
"Wat doe je hier? Ga ontbijten met je vader!" snerpte ze. Ik liet me van de kruk glijden en wandelde naar haar toe. Ze schudde haar hoofd, maar hield me tegen toen ik haar passeerde.
"Vanavond komen Marcus en zijn ouders trouwens dineren." Ik verstijfde, en ik hoorde Maria achter me iets grommen. Ze had duidelijk een even grote hekel aan de arrogante jongen als ik, ook al kende ze hem amper en had ze hem voor enkele weken terug jarenlang niet gezien. Misschien had het iets te maken met het feit dat onze families wanhopig graag wilden dat we samen zouden eindigen. Maar dat ik hopeloos verliefd was op Harry compliceerde hun plannen jammer genoeg een behoorlijk stuk.
Moeder wierp een afkeurende blik op onze dienstmeid, maar keek mij vervolgens weer aan.
"Waarom?" piepte ik paniekerig. Ik wilde Marcus helemaal niet onder ogen komen! Niet na al zijn dreigementen... Wat als hij mijn ouders vanavond iets vertelde?
"Waarom niet? Nu jij en Marcus vrienden zijn, lijkt het me evident dat jullie elkaar buiten New York ook zien. Vanavond leek me een goede gelegenheid, aangezien jij hier toch al bent. Marcus komt vandaag vanuit Manhattan naar Sands Point. Ik heb al een jurk klaargelegd voor vanavond." zei ze kil. Ik slikte en opende mijn mond, maar wist niet wat te zeggen. Ze greep mijn kaakbeen en draaide mijn gezicht naar het licht.
"Gelukkig laat ik Maude vanavond je make-up en haar in orde brengen. Ik wil geen mislukkingen zoals tijdens het vorige etentje. Of nog erger: één van je misselijkmakende grappen zoals je outfit tijdens de receptie in de galerij. Probeer je te gedragen, hoor je me?" Zo snoof en liet me weer los, voor ze naar de eetkamer knikte.
Verslagen vluchtte ik weg. Ik hoorde haar de volle drie minuten erna luid snauwen tegen Maria, haar met alle waarschijnlijkheid een preek gevend omdat ze me opnieuw had toegelaten in de keuken te zitten.
Ongemakkelijk nam ik plaats aan de dure, donkerbruine, eikenhouten eettafel in de aangrenzende ruimte. De donkerrode gordijnen waren gesloten en hulden de volledige kamer in een onaangename duisternis.
Aan de muur hingen portretten van de belangrijkste Whitneys, leden van mijn moeders familie. Het grootste portret in de hoek was dat van John Whitney, die naar Amerika gekomen was met de eerste kolonisten in 1635. Niet lang daarna had mijn moeders oeroude familie haar naam kunnen uitbouwen tot één van de rijkste, belangrijkste, machtigste op het continent. Het intimiderende wapenschild flikkerde onder elk stoïcijns portret van streng uitziende mannen.
Mijn vader bromde een korte begroeting, verdiept in zijn krant. Hij lette niet eens op Indi, ons nieuwste dienstmeisje, die zijn koffie kwam bijschenken.
Ik zuchtte en mompelde een kleine 'goedemorgen' terug, voor ik een sneetje toast van de stapel voor mijn bord nam en er aarzelend in beet, ook al had ik absoluut geen honger. Het enige waaraan ik kon denken, was aan de vreselijke avond die me te wachten stond.

Rond vijf uur zat ik zenuwachtig in mijn badkamer voor mijn kaptafel, starend naar mijn spiegelbeeld. Met een ontevreden trek rond mijn mond streek ik mijn beige jurk glad, de ruches te overdadig op het knielange ontwerp.
Maude, één van onze dienstmeisjes, stond achter me en keek me meelevend aan. Ik wierp haar een korte glimlach toe. God, ik zou mijn ziel verkopen om haar een avond te mogen zijn. Weg van dit huis. Weg van Marcus.
Ze weefde geduldig een fijne ketting met diamanten steentjes in mijn opgestoken haar. Elke ochtend en avond werd ik door één van mijn dienstmeisjes aan- en uitgekleed alsof ik een broze pop was, zelfs op gewone dagen. Alles werd voor mij gedaan: de keuze van mijn avondjurken nam mijn moeder, mijn make-up, mijn kapsel en het kleden deden Maude of Indi, net als het poetsen, opruimen of wassen -en ongetwijfeld tientallen andere huishoudelijke taken waar ik me nog nooit in mijn luxeleventje zorgen over had moeten maken. Ik moest enkel zitten en me mooi laten maken...
Slikkend staarde ik naar mezelf in de ronde spiegel.
Ik miste Harry...
Fronsend keek ik op toen ik mijn kamerdeur hoorde opengaan. Enkele seconden later kwam mijn zus de badkamer binnen in een zachtroze lange jurk. Ze liet haar ogen over me heen glijden en ging op de rand van mijn bad zitten.
"Marcus is er." zei ze. Ik zuchtte en humde kort.
"Wat is er mis met jou, Rose? Je zou blij moeten zijn dat moeder en vader een jongen als hem voor je hebben uitgekozen! Ik zou maar wat blij zijn met hun keuze!" Ze ging rechtstaan en wierp Maude een koele blik toe.
"Ik neem het wel van je over. Aan dat tempo zit ze hier tijdens de zondagsbrunch nog." Ik keek Elizabeth verontwaardigd aan via mijn spiegel, en draaide me snel om naar Maude, die kort knikte en met een onhandige reverence wegvluchtte, mijn oude kleren vliegensvlug verzamelend.
"Dankjewel, Maude!" riep ik snel achter haar aan. Met een zucht keek ik in de kille blauwe ogen van mijn zusje.
"Je hoeft niet zo gemeen te zijn. Je lijkt moeder wel." snauwde ik. Elizabeth haalde slechts haar schouders op en ging verder met mijn haar, terwijl mijn kamerdeur achter ons dienstmeisje dichtviel.
"God mag weten aan wie vader mij wil koppelen." zuchtte ze. Ik reageerde niet en keek naar beneden, waar mijn perfect verzorgde, zachte handen trillend rustten in mijn schoot. God, als Elizabeth zou weten wat ik de voorbije weken allemaal had gedaan met Harry... Ze zou me niet meer recht willen aankijken.
"Twee weken geleden waren we de zaterdag uitgenodigd bij de Lawsons voor lunch. Onze ouders bleven mij en George maar pushen. Je kent George nog wel, toch? Klein, dik... Heeft een verschrikkelijk vreemde lichaamsbouw." zei ze walgend. Ik trok mijn wenkbrauw op en keek haar aan in mijn spiegel. Ze maakte oogcontact met me en liet haar ene mondhoek omhoog krullen.
"Weet je nog dat hij me twee jaar geleden probeerde te kussen achter de eikenboom op school? De idioot weet waarschijnlijk niet eens hoe hij een vrouw goed kan laten voelen. Gelukkig hebben zijn ouders geld, anders maakte hij geen schijn van kans bij de meisjes." Ik zuchtte verveeld.
Ik had een hekel aan haar ingesteldheid. Ons volledige milieu, met op geld gebaseerde huwelijken en de denigrerende positie van vrouwen, maakte me ziek. Ik wilde niet mijn hele leven mooi en braaf aan de arm van een stinkend rijke, oersaaie man rondlopen en achter hem aan dartelen op eindeloze feesten en brunches. Elizabeth paste veel beter in dat leven.
"Probeer op zijn minst te doen alsof je Marcus mag. Hij ziet er toch goed uit?" zuchtte Elizabeth. Ze bevestigde het laatste diamantje in mijn haar en keek langs me naar mijn spiegelbeeld.
"Zo, veel beter. Je ziet er mooi uit, Rose." glimlachte ze. Verrast keek ik haar aan, ontzet dat ze zo oprecht had geklonken. Ze haalde haar schouders op en fatsoeneerde haar eigen haar met een geconcentreerde blik in haar felblauwe ogen.
"Je hoeft niet zo te kijken. Ik kan begrijpen waarom jongens voor je vallen. Je bent knap, ziet er lief en onschuldig uit... Wist je dat de oudere broer van Peter Lloyd al jaren een oogje op je heeft? Jammer dat zijn familie niet half zo rijk is als de onze, anders had hij misschien een kans gemaakt bij je. Jullie zouden nog goed bij elkaar passen. Allebei preuts en saai -god, waarom krijg jij Maude altijd? Indi is zo slordig met mijn haar." Ik slikte en aanvaarde de zilveren pumps die ze naar me uitstak. Elizabeth had me nog nooit eerder knap genoemd.
"De broer van Peter Lloyd? Ik heb geen idee over wie je het hebt." zuchtte ik. Ze rolde met haar ogen en wandelde de badkamer uit.
Ik volgde haar tegen mijn zin en doofde de lichten.
Beneden zat iedereen in het grote, luxueuze salon met een glas champagne in de hand.
"Daar zijn ze!" lachte mijn vader vrolijk in zijn peperdure maatpak. Hij had zijn mollige arm rond mijn moeders middel geslagen. Ik vermoedde dat ze het met wat extra alcohol maar wat graag toeliet, zolang ze zichzelf eraan bleef herinneren dat haar verplichte affectie haar al haar dure jurken en juwelen opleverde.
Nerveus maakte ik oogcontact met Marcus. Hij stond in een even nauwkeurig op maat gemaakte smoking naast zijn vader en liet zijn blauwe ogen uitdagend over me heen glijden.
Ik begroette iedereen zo langzaam mogelijk in een poging onze confrontatie uit te stellen, maar eindigde onvermijdelijk bij hem. Hij greep mijn middel haast ruw vast en drukte een kus op mijn wang.
"Waarom heb je me niet verteld dat je dit weekend naar Sands Point kwam, Rose? Ik had met je mee kunnen gaan." grijnsde hij.
Het was vreemd. Na onze kindertijd hadden Marcus en ik elkaar amper gezien. We hadden op dezelfde school gezeten, natuurlijk, en ik had hem ongetwijfeld af en toe gepasseerd op feesten en recepties, maar echt contact hadden we nooit gehad, ook al hadden onze ouders toen al plannen gehad onze vriendschap te stimuleren vanaf we oud genoeg waren.
Jarenlang waren we elkaar uit het oog verloren, te jong om ons te interesseren in romantische relaties of liefde -ik toch. Pas in Columbia hadden we de ander na tijden weer bewust opgezocht, al was dat vooral geweest omdat onze ouders het zo hadden gewild. Het was volgens hen duidelijk tijd geworden dat we een band schiepen en onze vaders een kans gaven onze families en hun business te versmelten. Afgrijselijk.
Hoe absurd was het dat hij ervan uitging dat het evident zou zijn ondanks onze geforceerde en prille vriendschap -het idee alleen al liet me sidderen- toch mijn volledige doen en laten met hem te delen? Alsof we zo close waren dat ik hem met me mee terug naar huis had willen nemen... Gek.
Daarbij, de situatie tussen ons was allesbehalve simpel. Na zijn ontdekking over Harry en zijn dreigementen wilde ik liever niets meer met hem te maken hebben. Ik walgde van hem en zijn arrogante ideeën.
Hij sloeg zijn arm nonchalant rond mijn middel. Ik wilde al een stap opzij zetten, maar bleef tegen mijn zin staan waar ik stond toen ik mijn moeders waarschuwende blik zag. Maude wierp me een meelevende blik toe vanwaar ze in de hoek met een fles champagne stond, klaar om te serveren in het geval van een leeg glas.
Het volledige diner was verschrikkelijk ongemakkelijk. Natuurlijk verplichtten onze ouders Marcus en mij naast elkaar te zitten. Ik probeerde elke vorm van contact met hem zo goed mogelijk te vermijden, en ik wist dat hij het besefte. Na het dessert vertrok iedereen terug naar het salon voor een laatste borrel, maar Marcus verkondigde dat hij mij onder vier ogen wilde spreken. In paniek keek ik onze ouders aan, maar natuurlijk lieten ze ons allemaal maar al te graag alleen. Zelfs de dienstmeisjes en ingehuurde -jongens excuseerden zich en trokken zich voorlopig terug in de keuken, tot we klaar waren en ze de tafel konden afruimen.
Toen iedereen verdwenen was en de deur achter mijn zus in het slot viel, keek ik de jongen naast me zenuwachtig aan. Hij knarste met zijn tanden.
"Je ontwijkt me." zei hij koeltjes. Ik schraapte mijn keel en tekende zenuwachtig op het glazen tafelblad, contrasterend met het donkere hout eronder. Ik bleef naar mijn vingers staren.
"Ik zit naast je." beargumenteerde ik zwakjes. Hij greep mijn kin en richtte mijn gezicht ruw op dat van hem.
"Je bent bang dat ik je ouders vertel over je avontuurtjes in New York, nietwaar? Je wilt niet dat ze horen dat hun zeventienjarige dochter een volwassen man aan haar laat zitten. Een vulgaire crimineel dan nog." Ik vernauwde mijn ogen.
"Hij is geen vulgaire crimineel." protesteerde ik kwaad. Hij greep mijn kaakbeen steviger vast, en gepijnigd kermde ik. Woest keek hij me aan.
"Schattig hoe je hem verdedigt. Zijn jullie geen perfect koppeltje?" spotte hij. Ik duwde zijn hand weg en ging met een gefrustreerd geluidje rechtstaan.
"We zijn geen koppel. Daarbij, hij heeft volledig gebroken met me. We zijn definitief over. Dus je hoeft je geen zorgen meer om hem te maken. Je kan ophouden me te bedreigen." Hij stond zelf ruw recht. De houten stoel viel kletterend op de stenen vloer.
"Geen zorgen?" snauwde hij. Ik snakte geschrokken naar adem toen hij mijn onderarm hardhandig vastnam en me tegen zijn lichaam trok. Met grote ontzette ogen staarde ik hem aan en plaatste mijn kleine hand reflexmatig op zijn borstkas. Tevergeefs probeerde ik hem achteruit te duwen.
"Laat me los." smeekte ik van slag. Wat was hij aan het doen? Hij kneep meedogenloos in mijn huid.
"Hij heeft gebroken met je, hmm?" vroeg hij schamper. Tranen sprongen in mijn ogen.
"Dat zei ik net! Marcus, je doet me pijn!" Mijn stem klonk paniekerig, maar het deed hem niets. Hij boog over me heen en bestudeerde me met een vlammende blik.
"Maar je hebt nog steeds gevoelens voor hem, of niet? Je zou nog steeds gewillig klaarstaan voor hem als hij het je zou vragen?" Hij drukte zijn nagels pijnlijk hard in mijn arm. Ik piepte gekweld.
"Ik..." begon ik, maar hij kneep nog wat harder en schudde zijn hoofd met een ontevreden trek rond zijn mond.
"Je zou hem nog steeds alles met je laten doen wat hij wil, toch? Je fucking benen spreiden voor hem, als de goedkope kleine slet die je bent." gromde hij. Een traan liep over mijn wang.
"Ik heb nooit met hem geslapen." huilde ik zacht. Ik probeerde mijn arm los te trekken -hij loste nog steeds niet. Zijn knokkels waren wit door zijn martelend stevige greep op me.
"Geef antwoord! Heb je nog gevoelens voor hem?" snauwde hij woest. Ik slikte en beet hard op mijn onderlip.
"Ik... Nee. Nee, ik heb geen gevoelens meer voor hem." snikte ik gepijnigd.
"Je liegt." beschuldigde hij me razend. Ik schudde mijn hoofd.
"Ik lieg niet. Laat me alsjeblieft los, Marcus." smeekte ik. Hij snoof en loste zijn greep. Met een snik greep ik mijn pols vast. Mijn huid kleurde een pijnlijk rood, de afdruk van zijn nagels prominent. Een druppel bloed welde op uit één van de kleine wondjes die hij had veroorzaakt. Angstig staarde ik in zijn ogen.
Wie was hij in godsnaam?
"Ik hoop voor jullie allebei dat je de waarheid spreekt. En je vertrekt beter uit die fucking loft, hoor je me? Ik vertrouw jou en je walgelijke boksertje voor geen haar, Rose." Ik slikte.
"Hij... Hij is haast nooit op de loft." Weer een leugen. Hij snoof schamper en greep mijn pols opnieuw vast. Ik kermde en snikte, doodsbang van hem. Hij inspecteerde mijn verwondingen spottend.
"Ga naar boven en trek een trui aan. Verberg je arm. Dan kom je terug naar beneden en kom je gezellig bij ons zitten. Zeg tegen je ouders dat je het te koud had, begrepen?" gromde hij. Een nieuwe traan liep over mijn wang, en ik snakte naar adem toen hij me losliet en langs me beende, zijn schouder hard tegen de mijne stotend. Onmiddellijk nadat hij de deur had gesloten, zakte ik neer op mijn stoel met onregelmatige ademhaling. Paniekerig staarde ik naar de weerzinwekkende afdruk van zijn vingers op mijn onderarm. Ik bracht mijn hand naar mijn hart en snikte oncontroleerbaar.
God, hoeveel erger kon onze situatie mogelijk nog worden?

De rest van die avond was hels. Ik zat nog twee uur lang naast Marcus op de sofa, mijn lichaam ongemakkelijk dicht tegen het zijne. Het was walgelijk.
Ik huilde me 's nachts in slaap, meer dan ooit verlangend naar Harry's sterke beschermende armen rond me. Ik wilde naar hem toe...
De volgende ochtend had één van mijn moeders kennissen een brunch georganiseerd in haar imposante binnentuin. Ik smeekte nog thuis te mogen blijven met het excuus dat ik achter zat op schema en schoolwerk moest inhalen, maar het mocht niet baten.
Samen met Elizabeth werd ik verplicht met een tiental andere verwaande, oersaaie vrouwen mijn ochtend en middag te spenderen. Mijn moeder was erin geslaagd me in een aanspannende witte wikkeljurk te laten kleden, en ook al was het ontwerp naar haar normen best oké, ik voelde me er allesbehalve gemakkelijk in. De stof werd samengehouden met een te strak aangespannen strik op mijn rug, en de zoom bleef schuren tegen de huid van mijn dijen. Voor één keer was ik dankbaar dat negentig procent van de activiteiten voor vrouwen in Sands Point passief en eentonig was, aangezien elke vorm van ademhaling onmogelijk leek te zijn in de jurk. Om het allemaal nog erger te maken, droeg ik een met bloemen afgezette, lichtbruine hoed op mijn opgestoken gekrulde haar.
Ik had het gevoel dat ik een veertigjarige gesettelde vrouw was, even hautain en door rijkdom en arrogantie bevuild als de rest van de genodigden. Het moment waarvoor ik mijn hele jeugd had gevreesd was eindelijk gearriveerd: ik was verplicht publiekelijk in dit vreselijke, afstompende volwassen wereldje te leven, samen met alle andere meisjes van mijn leeftijd. Tegen onze zin werden we gevijld en gepolijst tot we er als perfecte, huwbare jonge vrouwen uitzagen, klaar om ons te geven aan gelijk welke rijke man uit ons milieu die genoegen zou nemen met onze sier en ons fortuin. En ik was dan nog eens het grootste lot -de steenrijke, elitaire oudste dochter van Robert Harper en Edith Whitney, twee van de voornaamste figuren in Sands Point. We waren Amerika's royalty, en ik het te winnen prinsesje, die meer dan welk meisje dan ook kon geven wat mannen in mijn wereld wilden: ongeëvenaarde status en bergen geld. Het maakte me misselijk van afschuw.
Ik had het altijd kunnen vermijden en uitstellen, in tegenstelling tot Elizabeth. Later dan elk ander meisje waarmee ik opgegroeid was, leek de tijd dan toch aangebroken te zijn het voor mij uitgestippelde levenspad te gaan bewandelen. Mijn ouders hadden alles zo goed voorbereid...
Ik herinnerde me mijn debutantenbal nog, een jaar geleden. Mijn ouders hadden me laten escorteren door mijn duffe neef, en waren zo laks geweest door me niet verplicht te laten begeleiden door een potentiële huwelijkskandidaat. Ik had toen al gewalgd van de grote ophef die ouders hadden gemaakt over onze officiële intrede tot het volwassen zijn. Het was een traditie in ons milieu, dus ik had er niet van onderuit kunnen muizen. Maar erna was ik er toch in geslaagd me opnieuw terug te trekken en elke vorm van interactie met de rest van mijn leefwereld in Sands Point te vermijden. De volledige zomer lang.
Tot nu.
Ik had geen keuze meer. Mijn ouders hadden mijn antisociale gedrag lang genoeg getolereerd. En nu ze me dan nog eens in Marcus' armen dwongen, was het duidelijk dat de tijd aangebroken was me te verplichten mee te gaan naar elke aangelegenheid wanneer ik in de buurt was.
Ik haatte mezelf voor mijn keuze naar huis te komen dit weekend... Ik miste mijn leven in New York verschrikkelijk. School, werken, mijn vrienden... Harry. Het leek allemaal zoveel opwindender dan dit saaie, luxueuze leven.
Marcus' moeder was er ook, en ik probeerde niet te grimassen toen ze een conversatie met me startte en me opgewonden verkondigde hoe oh zo prachtig ik eruitzag aan de arm van haar perfecte zoon.
Pas rond vier uur 's middags vertrokken we weer naar huis. Het was ijzig koud buiten, en ik was dankbaar weer thuis te zijn.
Tot mijn ergernis had ik niet voldoende tijd meer me nog om te kleden voor ik terug naar New York vertrok, wilde ik niet in het helse spitsuur terechtkomen. Mijn moeder droeg onze chauffeur op me terug naar Manhattan te brengen, en liet de dienstmeisjes mijn bagage in de koffer laden.
"Ik heb je spullen gereorganiseerd, Rose. Sommige van de outfits die je wilde meenemen waren bespottelijk. Je weet dat ik die goedkope prullen van je haat, en ik wil niet dat mijn dochter zo rondloopt op Columbia." Ik keek haar ontzet aan. Ze had wat?
"Je merkt wel welke kleren ik heb meegegeven." knikte ze. Ik zuchtte diep en klemde mijn tanden op elkaar.
Mijn vader kwam kort afscheid van me nemen, amper geïnteresseerd, en liet het aan mijn moeder en zus over me uit te zwaaien. Ik was meer dan opgelucht dat Marcus deze ochtend al teruggekeerd was naar de stad, en niet met me mee zou gaan in één van de zwarte chique wagens van mijn ouders.
Maria stond naast mijn moeder op de stenen treden en wuifde naar me, terwijl ik instapte.
"Bel wanneer je nog eens langskomt, oké?" waarschuwde mijn moeder me nog koeltjes, voor ik na een laatste blik op ons enorme landgoed het portier van de wagen sloot. Als ik haar was, zou ik er niet te veel op rekenen. Ik was niet van plan snel terug te komen na dit vreselijke weekend.
De volledige weg terug staarde ik naar buiten, triestig en radeloos. Niets in mijn leven leek de laatste tijd nog evident te zijn.
Onze chauffeur zette me logischerwijze af voor Columbia, waar ik -vanaf hij uit het zicht verdwenen was, een taxi tegenhield. Hoe ontzettend omslachtig. Puffend laadde ik al mijn bagage in en gaf de oude man achter het stuur mijn adres.
Ik was zenuwachtig. Nu ik terug in de stad was, had ik allesbehalve zin Harry onder ogen te komen. De herkenbare straten van Manhattan herinnerden me aan wat hij had gedaan en aan hoe het me had gebroken.
Mijn hart hamerde in mijn keel toen ik even later klopte op onze voordeur met mijn koffer en verschillende tassen naast me. Niall opende de deur, en schoot onmiddellijk in de lach toen hij me zag. Ik was mijn outfit al vergeten.
"Dag, mevrouw. Wie bent u en wat hebt u met Rose gedaan?" grapte hij. Ik rolde met mijn ogen en duwde een deel van mijn bagage in zijn handen.
"Als de jongeman zo vriendelijk zou willen zijn de spullen van mevrouw te dragen?" antwoordde ik. Hij grijnsde en liet zijn ogen over me heen glijden.
"Serieus, Rose. Je ziet er drieëndertig en gescheiden uit." Ik negeerde hem en wandelde langs hem de loft binnen. Bijna iedereen zat binnen. Met een diepe zucht besefte ik dat Harry er niet was. Misschien was hij op zijn kamer?
"Rose, je bent terug!" riep Sophia opgewekt. Ze wandelde naar me toe en gaf me een korte knuffel.
"Leuke hoed." zei ze. Ze leek het komisch genoeg te menen.
"Ik moest naar een brunch deze ochtend." zei ik. Ik kruiste mijn blote benen ongemakkelijk en keek langs haar naar de sofa's, waar Emily me met een grimas bestudeerde. Sophia greep mijn polsen met een twinkeling in haar ogen en keek me bezorgd aan.
"Heb je het niet koud? Je..." Ze viel stil toen ik me met een gepijnigd piepje terugtrok. Niet-begrijpend staarde ze in mijn ogen.
"Wat scheelt er? Heb ik je pijn gedaan?" Verward keek ze naar hoe ik mijn onderarm vasthield.
"Nee, ik... Sophia, stop!" protesteerde ik. Ze schoof de stof van mijn donkerbruine mantel en de lange mouw van mijn witte jurkje omhoog.
"Rose, what the hell!" siste ze, toen ze de paarsblauwe afdruk van Marcus' vingers op mijn arm zag. De bloedrode sporen van zijn nagels lieten het geheel er enkel erger uitzien. Met rode wangen rukte ik me los.
"Wat is er gebeurd?" vroeg ze paniekerig. Ik schudde mijn hoofd en greep mijn bagage onhandig vast.
"Niets. Het is niet belangrijk." zei ik snel, en nog voor ze iets anders had kunnen zeggen, was ik weggevlucht. Met kloppend hart wandelde ik naar Harry's kamer.
"Hij is er niet." zei Aiden, die net vanuit zijn kamer passeerde en na nog een korte begroeting verder wandelde naar de keuken. Ik zuchtte opgelucht en opende de deur trillend. Geen idee waar ik nu geacht werd te slapen, maar ik dacht dat het waarschijnlijk geen kwaad kon dat ik mijn spullen voorlopig hier liet staan. Ik wandelde aarzelend naar de kast en plofte al mijn bagage neer. Kort liet ik mijn ogen over de ruimte glijden.
Zijn bed was onopgemaakt en tientallen peuken lagen verspreid op zijn vensterbank en nachtkastje. Het rook er muf.
Hoofdschuddend wandelde ik naar zijn raam. Eerst opruimen. Net toen ik de peuken echter wilde verzamelen, zag ik een verzameling formeel uitziende bladeren liggen, naast een gehavend checkboekje.
Verward liet ik mijn ogen over de brieven glijden. Ik wist dat het mijn zaken niet waren, maar...
Langzaam nam ik het bovenste blad. Ik herkende dat logo.
Nieuwsgierig bestudeerde ik de tekst. Ik maakte de klik. De brief was van dezelfde kunstgalerij waar ik weken geleden heen was gegaan. De precieze plek waar Mikes werk had gehangen.
Harry had me verteld dat ze hem geregeld brieven stuurden met de vraag Mikes kunst te verkopen. Ik wilde de brief al neerleggen, maar stopte toen ik het schijnbaar zelfde exemplaar ernaast zag liggen. Toen ik echter beter keek, zag ik enkele verschillen. De datum...
Ik nam het blad met verwijde lippen vast. Deze keer klonk de toon van de brief anders. Zakelijker.
"Een transactie?" fluisterde ik ontzet. Verschrikt liet ik mijn ogen over de tekst dansen, en draaide het blad toen snakkend naar adem om. Er was een tweede document aan bevestigd.
"Oh god, Harry." prevelde ik paniekerig. Was dit...? Mijn blik schoot vliegensvlug van het checkboekje naar de brief in mijn handen. Dit kon niet waar zijn.
Ik opende het boekje met trillende vingers en sloeg mijn hand direct voor mijn mond toen ik het eerste dunne, ingevulde blaadje zag. Mijn ogen gleden over Finns naam en het enorme bedrag.
"Vierduizend dollar?" mompelde ik ontsteld, terwijl tranen in mijn ogen sprongen.
Snel liet ik het boekje weer vallen en griste mijn gsm uit mijn jaszak. Ik haastte me zijn kamer weer uit.
"Weet iemand waar Harry naartoe is?" riep ik gejaagd. De volledige woonkamer viel stil. Verschillende stemmen vulden de ruimte.
"Nee."
"Geen idee."
"Niemand weet ooit waar hij is." Ik sloot mijn ogen en draaide zijn nummer angstig.
"Rose!" riepen Liam en Sophia verschrikt toen ik me omdraaide en naar de voordeur rende. Ik negeerde hen en vluchtte de loft uit.
"Neem op, neem op." smeekte ik ademloos, terwijl ik de trappen gehaast afdaalde en door de sobere inkomhal beneden holde. Voicemail.
"Stop!" riep ik luid naar de eerste taxi die ik buiten zag. Ademloos opende ik het portier en stapte in.
"Duizend tweehonderdertig, Park Avenue." ratelde ik. De gezette vrouw achter het stuur knikte en vertrok. Ongeduldig tikte ik met mijn vingers op mijn knieën, terwijl we door het nachtelijke stadsbeeld reden. Het was veel te druk op straat... Konden we niet wat sneller gaan?
"Is er een kortere weg?" vroeg ik zo vriendelijk mogelijk. De vrouw zuchtte.
"Nee. Sorry, lieverd." zei ze verveeld. Gefrustreerd liet ik me achterover in de versleten zetels zakken. Na twintig slopende minuten arriveerden we eindelijk. Zonder te letten op de fooi die ik haar gaf, drukte ik enkele biljetten in de hand van de chauffeur, voor ik het portier opende en op mijn witte pumps de wagen uit struikelde. Ik rende de galerij binnen, niet lettend op de verschrikte blikken die de twee medewerkers binnen me schonken.
"Kan ik je helpen?" vroeg de jonge vrouw die ik voorbij stormde. Ik hield op met lopen en keek haar geschrokken aan.
"Is... Is de baas hier? De... De uitbater? De galeriehouder?" ratelde ik. Ik klonk haast bezeten. De vrouw aarzelde even.
"Meneer Jones is in vergadering, kan ik...?" Ik beet paniekerig op mijn onderlip en draaide me om, niet wachtend op haar antwoord.
"Wat...? Hé, wacht!" riep de verwarde medewerkster achter me aan, terwijl ik naar dezelfde trappenhal holde waar Harry me weken geleden had gekust. Ze rende hijgend achter me aan.
"Juffrouw, wacht! U kunt daar niet komen!" probeerde ze me tevergeefs tegen te houden. Buiten adem haastte ik me via de draaiende stenen trap naar boven, tot op de eerste verdieping. Mijn schoenen tikten luid op de vloer terwijl ik de blauw geverfde gang op vloog.
"Wacht!" riep de vrouw opnieuw. Ik liep trillend langs de gesloten deuren.
"Magazijn, magazijn, magazijn... Kantoor... Kantoor... D. Jones." Mijn hart sprong op toen ik het bordje op de laatste deur las, vlak naast een groot raam dat zicht bood op de verlichte straat beneden. Ik greep de klink, duwde de deur open en wandelde snel naar binnen, niet nadenkend over de consequenties van mijn daden.
"Dat is verboden terrein! Juffrouw, wacht nu toch!" riep de vrouw achter me in paniek. Ik bleef met onregelmatige ademhaling in de deuropening staan, de klink stevig in mijn hand.

--
Goed geraden door JoTOMLINSON!!
Wat denken jullie dat er nu zal gebeuren?
Ook een vrolijk kerstfeest voor jullie allemaal! Hopelijk hebben jullie fantastische feestdagen!
Ik probeer volgende week zeker nog eens te uploaden.:)
xxx

Reacties (10)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven. Fijnen kerstdagen. Hihi.

    6 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Omg beste kerst cadeau ever!
    Man wat heb ik te doen met Rose en der schijt familie zeg..(N)
    En werderom weer een geweldig geschreven hoofdstuk!
    En iedereen natuurlijk fijne kerstdagen

    6 maanden geleden
  • Smexy

    O M G !!!
    Hoe durf je hier te stoppen, ik zat er echt helemaal in en toen BOEM over. Fuck Harry, please do not do this. Ik hoop echt dat Finn snel verdwijnt want anders haal ik hem er zelf uit, wat haalt die gast de bloed onder mijn nagels vandaan zeg. Benieuwd wat er nu gaat gebeuren, hoop dat Rose (lily) op tijd is en het nog kan stoppen. En naar Harry, blijf sterk en vecht voor de liefde die je voelt voor Lils, ik weet zeker dat jullie er uit kunnen komen. Snel verder please!

    6 maanden geleden
  • Allmilla

    Ook fijne Kerst voor jou!:)

    6 maanden geleden
  • _Khaleesi_

    Harry vermoord Marcus haha :p goed geschreven! Fijne feestdagen!

    6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen