Hier is alweer het volgende chapter!!!
Hoofdstuk 6.1.

2015



Hoofdstuk 6.1

'Doorlopen, opschieten nu' hoorde ik de brommende stem van Flynn, blijkbaar was er iets gebeurt dat duidelijk zijn humeur had aangetast. Met gerezen wenkbrauwen keek ik vragen, nieuwsgierig Flynn aan. Kort kruiste onze ogen elkaar, waarna hij de blikdoek van het gezicht van het meisje verwijderde. Haar ruw op de zetel drukte en breed voor haar ging staan. Een huiverige rilling rolde over mijn ruggengraat, herinneringen schoten gelijk terug mijn hoofd binnen, de beelden, de geluiden, het gevoel, de vele emoties kwamen terug binnen dringen.
'Jij luistert naar deze vrouw, begrepen? Molly?' was Flynn zijn strenge, met een vreemde ondertoon in zijn stem.
'Ja' stamelde ze met rood gekleurde konen, kort draaide ze nieuwsgierig haar gezicht mijn kant in. Haar ogen werden groot, maar nog voor ze haar mond kon openen drukte Flynn haar mond al met veel geweld dicht. 'Spreken alleen als je dat verdient' sprak hij streng, zijn ogen gleden in die van mij. Enkele blikken die de man naar mij zond, deden mij begrijpen naar waar de man naar toe wilde.
Ik knikte begrijpend op zijn blikken, gebaren, waarna hij voor het meisje weg stapt.
'Goed' sprak Flynn minder streng, hij drukte een flinterdun kusje op mijn voorhoofd.
'Zorg goed voor Rachel en de meisjes' hij liep de gang op en na een vreemd sirene geluid, wist ik dat de voordeur weer in zijn sloten zat.
Het meisje dat door Flynn ruw op de zetel gedrukt was, zat met haar handen in haar schoot, rood gekleurde wangen, naar de punt van de koffietafel te staren.
Ik slikte een enkele keer, knipperde een aantal keer met mijn ogen, voordat het huilende schelle geluid van Juno door het appartement heen galmde, met grote passen had ik mij naar de speelkamer verplaatst. Keek ik kort rond en zag ik al snel wat het probleem was.
Een zucht rolde vervolgens over mijn lippen.
'Dames' sprak ik dan ook nep streng.
Beide keken ze nieuwsgierig op, 'spelen gebeurt samen, daarbij wordt gedeeld, kan er niet gedeeld worden, gaat het aan de kant' sprak ik streng, fronsend. Beide meisjes keken van mij naar elkaar, waarop ze hen barbie dat ze beide hadden vast gegrepen voor hen op het kleed drukte. 'Er zijn genoeg poppen waarmee je kan spelen. We gaan niet ruzie maken, is dat begrepen' sprak ik ze een kus op hen kruin drukkend.
Drukte ik mij na een korte blik naar Zylina en Larkin die aan het tekenen waren, recht.
Stapte de kamer uit en liep vervolgens terug naar de woonkamer.
De zetel waar het meisje zojuist gezeten had, was leeg.
Nog verbaasder rees mijn wenkbrauw, ontsnappen zou ze niet, wegkomen al helemaal niet.
Zich verstoppen zou lastig gaan want ik wist inmiddels alle verstop plekken in het huis, met dank aan mijn kinderen.
Hoofdschuddend liep ik ruimte voor ruimte binnen.
Maar nergens spotte ik het meisje.
'Rachel heb jij dat meisje gezien' was mijn tinkelende stem.
'Nee' was de roepende stem van Rachel vanuit de badkamer.
Nog verbaasder liep ik dan ook de vele slaapkamers binnen, nergens, waar zou ze zich kunnen verstoppen.
De volgende gang ingeslagen te zijn, spotte ik haar.
Ze leek angstig, had een nat gezicht en leek een uitweg te willen vinden.
Ik stapte op haar af, krulde mijn armen over elkaar heen, waarbij ze op dat moment met een gil zich naar mij toe draaide.
'En wat dachten wij van deze actie te kunnen maken' was mijn rustige dood normale stem.
'Ontsnappen vanuit hier lukt niet. Geloof me schat, ik ben hier de eerste bewoonster en heb het geprobeerd, lukt je niet. Jammer, maar helaas, je zit gevangen, als rat in de val, net als wij allemaal. Je kan beter meewerken, luisteren, want dan kan je hier leven, ben je soort van vrij' glimlachte ik mijn wenkbrauwen reizend. Keek ik het meisje achterdochtig aan, ze leek mijn woorden tot zich te nemen.
'Maar ik wil naar huis' stamelde ze.
'Ja, dat kan niet' ik schudde mijn hoofd.
'Oké, zullen we gewoon beginnen met een kop warme thee, voorstellen, de start van de verdere dag' vroeg ik stilletjes.
Het meisje keek mij kritisch, angstig aan.
Ik begon te zuchten, schudde mijn hoofd, reep haar bovenarm beet en trok haar achter mij aan naar de woonkamer. Drukte haar vervolgens in de zetel en keek haar streng aan. 'Zitten blijven' sprak ik wijzend naar de stoel waarin ze zat. Ik schonk twee mokken thee in, waarop ik mij rustig op de bank liet zakken. 'Goed, om het ijs maar te breken zal ik mij voorstellen' glimlachte ik wat minder streng.
'Ik ben Izzy, ben ontvoerd in het jaar 2008, heb heel wat schuilkelders gezien, huizen gehad, ben tot nu toe hier geëindigd, heb twee dochters op de wereld gezet, en ik heb twee pleegdochters onder mijn vleugel. Op het moment ben ik de vroedvrouw van Rachel, zijn we er haast zeker van dat ze een tweeling op de wereld zal zetten. Dat gaat een erg gecompliceerde bevalling worden, vandaar dus dat jij hier bent' ratelde ik het verhaal op.
Het meisje leek aandachtig te luisteren, ze knikte kort op mijn woorden.

Reacties (3)

  • Pusheen_The_Cat

    whihihihih nog meer baby-tjesxD

    sorry, dit moest ffe !!!!

    nog even, en ze hebben een elftal om te voetballenxD

    sorry dat moest ook even

    3 jaar geleden
  • Sarouratjex

    Omg een tweelingg

    3 jaar geleden
  • Luckey

    oh boy!!!
    en ik had gelijk!!!
    een tweeling!!
    luister naar izzy!
    more voedsel!!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen