Voedsel

2015



Hoofdstuk 6.4

De vrolijke tinkelende stem van Zylina weerklonk door de hal, een gillende Larkin in de achtervolging. Een zucht rolde stilletjes over mijn lippen en een vermoeide gaap volgde. Het was een slome langzame intensieve dag, een dag dat iets anders dan de meeste andere dagen verliep. Roerend door de pan groente, stelde ik vast dat de groentes gaar waren, gekookt. Met een vork prikte ik in de aardappelen, zoals verwacht gleed het stuk ijzer en soepel door. Na ook het vlees gecontroleerd te hebben. Draaide ik als laatste het gas uit. Een vluchtig blik naar de klok vertelde mij dat we nog 3 uur stroom hadden. Dat zou ook iets van een probleem kunnen gaan woorden. Ik had Molly nog helemaal niet verteld hoe het stroom/gas gebruik werkte hier.
'Eten' was mijn tinkelende, heldere stem.
Vanuit de gang hoorde ik twee driewielers remmen, gegil en geschreeuw van Zylina en Larkin die zoals gewoonlijk er een wedstrijd van maakte. Juno en Vajèn die eerst nog lief in de speelkamer op hen kleed aan het spelen waren, kwamen achter Molly aan de eetkamer binnen. Molly mij een giftige blik zond, 'speelkamer is schoon' stamelde ze, bedenkelijk.
'Prima' glimlachte ik Juno in haar kinderstoel drukkend, klikte ik haar vast en draaide ik mij naar Vajèn, ze stond al met haar handjes graaiend in de lucht. Een grinnik rolde over mijn lippen en liefdevol tilde ik mijn dochter de lucht in, plaatste haar in haar kinderstoel, klikte de riemen vast en schoof beide stoelen dichter naar de eettafel. 'Mag ik hier zitten' Molly fronste haar wenkbrauwen, bij het aanwijzen van de stoel die ik zojuist naar achter trok om er op te willen gaan zitten. 'Dan kan ik helpen voeren' knikte ze met grote ogen, een onschuldig gezicht.
Ik schudde mijn hoofd, wees naar de stoel aan de linkerkant van de tafel, naast Larkin.
Ze zond mij een giftige blik en liep vervolgens naar de stoel naast Larkin, ze trok hem naar achter en liet zich er ruw op neer ploffen.
'Er staan geen waterglazen op tafel en geen waterkan' was de stem van Molly met een licht ondertoontje erin.
'Nee, dat klopt' was mijn antwoord op haar constatering.
Ze fronste haar wenkbrauwen, drukte haar recht en wilde als volgt de eetkamer uit stappen.
'Wat gaan we doen' was mijn dringende, best bazige stem.
'Ja, waterglazen en kan halen' knikte Molly, zeker van haar zaak.
'Dat dachten wij toch even niet. Zitten' sprak ik wijzend naar de stoel, die ik haar had aangewezen.
'Ja, maar' begon het meisje te stammelen.
'Nee, Molly, je kan nu kiezen: Je gaat zitten en eet met ons mee. OF. Je gaat nu gelijk zonder eten naar je nest' sprak ik haar met een serieus gezicht, streng, aankijkend. Je perste haar lippen op een dunne rechte streep. Krulde haar armen over elkaar, en begon te grommen en brommen. 'Als ik moet gaan staan' begon ik met mijn zin, het meisje maakte dat ze naar haar stoel kwam. Ze ging er nog ruwer op zitten waardoor het stuk hout met een smak naar achter klapte. Een gil van Molly volgde, 'eigen schuld' sprak ik hoofdschuddend.
'Had je maar rustiger moeten zijn' ik drukte mij recht, haalde de deksels van de pannen en pakte het bord van Zylina als eerste.
Begon de aardappelen, groentes en een klein stukje vlees erop neer te leggen. Begon het stuk vlees in kleine stukjes te snijden en prakte vervolgens alles door elkaar, als laatste goot ik een klein beetje jus er over heen en zette het voor de neus van mijn dochter.
Het zelfde gelde voor het bord van Larkin, Juno en Vajèn.
Als laatste pakte ik het bord van Molly.
'Kan ik zelf' riep ze geschrokken.
'Hier gebeurt dat de eerste keren door mij. Zoals ik zeg, leuke dingen/klusjes moeten verdient woorden' sprak ik op een vreemde toon.
Ik schepte een portie op haar bord en pakte een klein, net zoals het stuk van mijn dochters, en legde het op haar bord. Schoof het voor haar neus, ze trok vies haar lip op en met een vreemde frons keek ze mij aan.
'Staat het je niet aan, kan je zonder eten naar bed' sprak ik wijzend.
Ze schudde haar hoofd.
'Eet smakelijk' sprak ik met een glimlach.
Rachel kreeg straks als we ons maal op hadden.
Ze zou vast veel te moe wezen om zich te verplaatsen. De baby's groeide als kool in haar buik en eiste een hoop energie van de jonge vrouw.

Reacties (4)

  • Pusheen_The_Cat

    ow ow owww Molly toch
    wees blij dat je te eten krijgt verwend kreng
    ja je hebt me goed gehoord >> KRENG
    wees is handiger en ken je taken en regels !!

    3 jaar geleden
  • Teal

    Blijf het zielig vinden voor Molly hahaha

    3 jaar geleden
  • Sarouratjex

    Snel verder

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Molly echt
    Zelf ik irriteer me aan je
    En je bestaat niet eensxD
    Snel verder!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen