Foto bij 049

How bravely beautiful it is,
that sometimes,
the sea wants the city,
even when it has been told
its entire life it was
meant for the shore.
-Christopher Poindexter

Harry Styles


Ik had nog steeds een gelukzalige grijns rond mijn lippen toen ik uit mijn kamer wandelde en me het gevoel van haar zachte roze mond rond me opnieuw voor de geest haalde. Even was ik bang geweest dat ik haar te ruw had gedomineerd, maar ze had mijn bevelen gretig aanvaard. God, hoe had ik me mogelijk kunnen inhouden? Mijn meisje op haar knieën voor me hebben, even prachtig en betoverend als altijd, terwijl ze me met tranen onder haar fonkelende ogen diep in haar warme, zoete mond had laten komen... Shit, nog steeds was ze erin geslaagd er fucked up liefjes uit te zien, zelfs toen ze me walgend in haar keel had voelen stoten. Beste fucking beeld dat ik ooit had mogen aanschouwen -haar ultieme onderdanigheid. Alles wat ze deed, hoe zondig ook, deed ze altijd zo voorzichtig, zo onschuldig en aftastend. Zo gehoorzaam luisterde ze naar me.
En zondaar die ik was, zou het het dichtste zijn dat ik ooit tot bij de hemel zou raken: Lily in mijn bed hebben. Ze was mijn ultieme droom, de perfectie zelve; hoe kon ik haar mogelijk niet adoreren - het meest betoverende, bloedmooie, lieve, zorgzame, schattige meisje ter wereld? Koppig, misschien, en vaak verwend en verheven zoals het hoorde voor een schatrijke prinsesje als zij - zo'n contrast met mij, arme smerige bokser, maar altijd zo gepolijst, zo delicaat en verfijnd. Ze kon onmogelijk verbergen dat ze van het kostbaarste goud gesponnen was, en geleerd was haar uitzonderlijke voortreffelijkheid met elegantie en zorg te dragen. Ze zag er koninklijk uit, bij alles wat ze deed. Zo verboden was ze, te puur en engelachtig voor een aardse sterveling, haar lichaam nog nooit geschonken aan een man. Overal smachtten ze nochtans naar haar, dromend van het onbereikbare, onmogelijk waardevolle meisje; haar in hun bed hebben, overgegeven aan zondig genot, haar kunnen kussen en aanraken... Ik zag het wanneer ze naar haar keken; die dreigende lust in hun flikkerende ogen, dromend over haar perfecte lichaam, het mogen binnendringen en bezoedelen met hun verderfelijke handen. Ze was het paradijs, op aarde gebracht om mannen te herinneren aan het bestaan van volmaaktheid; iets goddelijks, dat was mijn Lily.
Mijn Lily. Want ik had haar voor me gewonnen. Dit meisje, de meest zuivere, beeldschone, lieve, bevallige engel ooit gemaakt, hadden ze uit de hemel gestolen en naar de aarde gebracht om deze fucking kutplek mooier te kunnen maken met al haar perfectie. Hoe ironisch dat net de grootste klootzak, de meest vuile, fucked up, in ondeugd gewentelde asshole haar gevonden had en besloten had haar te houden. Ik was ook schuldig; mijn constante, ongepaste seksuele fantasieën over haar waren even schandalig -het verlangen Lily, het ultieme verboden fruit, de grootste delicatesse, te kunnen hebben. God, ik was zelf te zwak aan haar te weerstaan, om niet te verlangen naar het onschuldige, minderjarige meisje waar ik met mijn poten van zou moeten blijven. Toch... Ze betekende zo fucking veel voor me. Ik kon niet eens meer zeggen hoeveel precies... En ook al had ik zelf geen zuivere intenties, ik zwoor dat ik voor haar zou zorgen, dat ik haar zou beschermen en behoeden voor alle gevaren buiten, en dat ik haar noden en wensen altijd zou respecteren. Dus ik liet mezelf toe haar aan te raken, opgewonden op het randje van pijnlijk door haar ongeëvenaarde puurheid, en wentelde me hongerig in al haar zaligheden. Niets was opwindender dan dat ze zich gewillig liet aanraken en overgaf aan mijn dominantie, en me haar zo maagdelijke lichaam schonk. Ik leerde haar lichamelijkheid appreciëren. Het was zo mooi, haar kunnen leren hoe seks werkte, hoe goed ik haar met een kleine aanraking kon laten voelen.
Ze was subliem.
En niet enkel omdat ze me zo goed kon laten voelen, maar evenzeer omdat ze voor me bleef vechten, ondanks al onze problemen.
De manier waarop ze me deze avond had tegengehouden Mikes werk te verkopen, had een grote impact op me gehad; ik had het al gevoeld toen ze onverwachts in Jones' kantoor was verschenen, in haar belachelijk dure outfit en met rode ronde wangen uit inspanning. Ik probeerde me nu al zo weinig mogelijk te focussen op hoe het mijn gevoelens voor haar enkel nog intenser maakte. Ze was zo sterk, zo dapper en volwassen voor haar leeftijd.
Ik was op het punt gekomen dat ik meer van haar wilde dan ik momenteel had. Meer intimiteit en sensualiteit, ja, maar evenzeer meer emotionaliteit. Openheid. Ik snakte ernaar haar volledig te kennen, het dromerige prinsesje in mijn kamer zo te bestuderen tot ik volledig wist wie Lily werkelijk was. En gevaarlijker, ik wilde mezelf blootgeven. Haar 's nachts in mijn armen houden en haar tussen tedere liefkozingen door al mijn geheimen en gedachten bekennen. Wat betekende het zelfs? Ik had zelfs niet kunnen vermijden dat ik mentaal definitief naar haar was beginnen te verwijzen als de mijne. Het boezemde me meer schrik in dan iets ooit had gedaan, die overweldigende gevoelens...
Hoofdschuddend wandelde ik naar de houten eettafel, waar Sophia en Liam met hun rug naar me toe in een duidelijk serieus gesprek verdiept waren. Niemand anders was in de woonkamer. Ik had geen zin hen te storen en irritante vragen te moeten beantwoorden, maar op het tafelblad lag een halfleeg pakje sigaretten, geen idee van wie, en ik snakte naar nicotine.
Ze hadden me nog steeds niet opgemerkt toen ik binnen gehoorsafstand was.
"Ik maak me zorgen om haar, Liam! Ze eet amper, ze is voortdurend moe en ze heeft veel te veel stress." siste Sophia.
"Iedereen heeft het eens lastig, Soph." probeerde Liam haar te kalmeren.
"Met Rose is het anders." Ik verstijfde en stopte abrupt met wandelen. Rose?
"Al die problemen met Harry eisen hun tol. Ze is nog maar zeventien! De dingen die ze doormaakt zijn zorgwekkend!" zei ze op gedempte, haast paniekerige toon. Onrustig liet ik mijn ogen over haar heen glijden.
"Hoezo zorgwekkend?" zuchtte Liam, hoewel hij nu evenzeer bezorgd klonk.
"Ze werkt zich te pletter voor school, en ze verwaarloost haar gezondheid ervoor. En je zegt zelf altijd dat ze thuis niet terechtkan met haar problemen! Ze heeft te weinig mensen rond zich die voor haar zorgen, babe! Daarbij, school is een hel voor haar. Je zou moeten horen wat ze over haar zeggen. Sinds iedereen weet dat ze iets met Harry heeft, behandelen de meisjes haar als vuil. En de jongens lijken ervan overtuigd te zijn dat ze een goedkope slet is! Ze mag tegenwoordig blij zijn als ze de dag doorkomt zonder suggestieve opmerkingen of blikken! En dan die zorgen om Harry... God, ze kent geen enkel gerust moment, met al zijn wedstrijden en gevechten." Liam legde zijn hand op haar schouder, terwijl ik met onregelmatige ademhaling slikte. What the fuck?
"We helpen haar wel, schat." probeerde Liam haar te kalmeren, maar ze schudde zijn arm van zich af en zuchtte diep.
"Dat is nog niet alles! Emily vertelde Stella gisteren nog dat er iets vreemds aan de hand is met die Marcus! Hij loopt al weken achter haar aan, ook al is ze duidelijk niet geïnteresseerd in hem. Dat helpt ook niet, Liam! En heb je haar arm gezien?" Mijn ogen flitsten onrustig tussen mijn twee huisgenoten.
Haar arm? Waarover ging dit?
Ook Liam leek niet te weten waarover ze het had, want hij fronste en haalde zijn schouders onwetend op.
"Iemand heeft haar pijn gedaan. Haar volledige onderarm was bedekt in blauwe plekken! Vingerafdrukken! Ik zag het toen ze daarnet thuiskwam van haar weekend in Sands Point!" fluisterde ze onrustig.
"What the hell?" mompelde Liam.
Mijn hart klopte in mijn keel, en paniekerig kauwde ik op mijn lip. Blauwe plekken...
Iemand heeft haar pijn gedaan.
Zwarte vlekken dansten voor mijn ogen, terwijl blinde woede mijn lichaam overnam. Wie the fuck had haar pijn gedaan? En wanneer?
"Weet Harry dit allemaal?" vroeg Liam geschrokken. Ik zette een stap naar voren en schraapte mijn keel.
"Nee, Harry weet dit niet." zei ik koeltjes. Met een ontzet gilletje draaide Sophia zich om; ze verbleekte direct toen ze mij zag.
"Harry..." begon ze. Woest staarde ik in haar bruine ogen.
"What the fuck was dat allemaal? Wat is er mis met Lily?" snauwde ik geagiteerd. Ze slikte.
"Ik... Ik weet het niet." Ik vloekte binnensmonds en haalde mijn handen door mijn nog steeds vochtige haar.
"Ze wordt lastiggevallen op school?" gromde ik kwaad. Verloren keek Sophia haar vriend aan.
"En wat bedoel je met fucking vingerafdrukken op haar arm?" drong ik gejaagd aan. Ze antwoordde opnieuw niet, en staarde in de plaats verslagen naar de grond.
"Zeg niet tegen Rose dat je het van mij weet, oké? Ik denk niet..." Ze viel stil.
"Wat denk je niet?" blafte ik. Liam keek me waarschuwend aan, maar ik deed alsof ik het niet zag en bleef mijn ogen op zijn vriendin gericht houden. Wat betekende dit allemaal? Ging het werkelijk niet goed met Lily? Hoe erg was ze er dan aan toe? En waarom had ik nooit gemerkt dat haar situatie zo dramatisch was? Was ik echt zo fucking egoïstisch dat ik niet eens had beseft dat er iets serieus mis was met haar?
"Wat denk je niet?" herhaalde ik, luider en dringender. Ik boorde mijn nagels in mijn handpalmen en ademde onrustig in en uit.
"Ik denk niet dat ze wilt dat je dit weet." zuchtte Sophia uiteindelijk.
"Bullshit!" snauwde ik woest.
"Soph, ik weet niet of dat..." begon Liam al, maar Sophia keek hem met een haast radeloze blik aan.
"Ik meen het, Liam! Ze zei zelf dat ze hem niet wil lastigvallen met haar problemen!" verdedigde ze haar standpunt. Ik ging naast haar staan en plaatste mijn handen op het houten tafelblad, zodat ik dreigend over haar heen kon buigen.
"Wat heeft ze je allemaal gezegd?" vroeg ik scherp. Ze slikte en keek geïntimideerd in mijn ogen.
"Niets. Ze zei dat er niets aan de hand is met haar." antwoordde ze zacht.
"Niets? Wat als ze gelijk heeft, hmm? Bestaat er een kans dat je het mis hebt? Misschien zie je dingen die er niet zijn!" gooide ik gefrustreerd in haar gezicht. Ze grimaste afkeurend.
"Dat zou je goed uitkomen, toch?" antwoordde ze fel.
"Fuck off!" grauwde ik kwaad. Ik boog nog wat meer naar haar toe en boorde mijn ogen in die van haar.
"Ik geef om Lily en je weet het. Doe niet alsof het me niet kan schelen wat er met haar gebeurt." siste ik woest. Slikkend kromp ze wat in elkaar.
"Ze heeft onze hulp nodig, Harry." smeekte ze. "Ze denkt dat ze alles zelf kan oplossen, maar ik ben bang dat ze in de problemen zit." Ik ademde rusteloos in en uit en sloot kort mijn ogen.
"Fuck." gromde ik zacht, voor ik rechtop ging staan en mijn handen door mijn haar haalde.
"Die verwondingen op haar arm zagen er serieus uit." ging ze verder. Ik sloot mijn ogen en probeerde me een moment te herinneren dat ik deze avond haar polsen had gezien. Maar ze had constant lange mouwen gedragen...
"Ze was van plan dit allemaal verborgen te houden." mompelde ik gefrustreerd, voor ik mijn hoofd schudde en rechtsomkeer maakte naar mijn kamer.
"Harry, wacht!" probeerde Sophia me nog tegen te houden, maar Liam zuchtte haar naam.
"Laat hem. Geef hen wat tijd, Soph." Ik wandelde mijn kamer weer binnen en liet de deur achter me dichtvallen. Ontzet kwam Lily uit de badkamer gewandeld toen ze de klap hoorde.
"Harry?" snakte ze naar adem, terwijl ik naar haar toe beende.
"Wanneer was je van plan het me te vertellen, Lil?" snauwde ik woedend. Met gebalde handen bleef ik voor haar stilstaan. Van slag staarde ze me aan.
"Wat? Harry, waarover heb je het?" reageerde ze.
"De jongens op school, de fucking roddels! Je oververmoeidheid!" Ik greep haar hand en duwde de witte mouw van haar jurk omhoog over haar arm.
"Dit!" vervolgde ik met luide diepe stem, voor ik mijn ogen op haar pols richtte. Met een protesterend geluidje probeerde ze haar hand uit de mijne te trekken, maar ik liet haar niet los. In de plaats daarvan zweeg ik verschrikt, terwijl ik mijn blik onthutst over haar ontsierde huid liet glijden.
Paarsblauwe en rode kneuzingen, in de vorm van vingers, bedekten haar volledige onderarm. Aan de binnenkant hadden vier afdrukken van nagels oppervlakkige wondjes gemaakt. Het zag er fucking pijnlijk uit.
"Harry, laat los." smeekte ze. Ik stootte een onthutst geluidje uit en keek haar radeloos aan.
"Wat... Wat is dit? Wat is er aan de hand, Lil?" prevelde ik in shock, met mijn vingers stevig rond haar kleine hand geklemd. Ze slikte en knipperde met haar lange wimpers.
"Niets. Er is niets aan de hand. Het ziet er ernstiger uit dan het is." fluisterde ze. Hoofdschuddend keek ik opnieuw naar haar verwondingen.
Fucking hell, het zag er inderdaad fucking ernstig uit. Ernstiger dan ik had gedacht toen ik het Sophia had horen beschrijven. Waarom ging ze hier zo licht over?
"Niets? Dit is niets? Wie heeft dit gedaan?" drong ik aan. Een oncontroleerbare woede nam mijn lichaam over, en oppervlakkig ademde ik in en uit. Tranen vulden haar ogen.
"Harry..." begon ze wanhopig.
"Wie?" gromde ik, met een kneepje in haar zachte palm. Ze snikte en wreef in haar oog.
"Marcus." huilde ze zacht. Luid vloekend liet ik haar los, voor ik mijn handen in mijn haar begroef en me van haar weg draaide.
Fucking klootzak. Fucking vuile, smerige klootzak. Hij had met zijn vieze handen aan Lily gezeten? Hij had mijn prinsesje pijn gedaan? Hij was fucking ziek! Fucking gestoord als hij dacht dat hij hiermee weg kon komen! Hij moest uit haar fucking buurt blijven.
Ik maakte hem kapot.
"Hij gaat eraan, ik meen het." blafte ik woest. Ik wandelde al naar mijn kleerkast, zodat ik een T-shirt kon uithalen en de asshole kon gaan zoeken, maar Lily liep snel achter me aan en greep mijn bovenarm.
"Niet doen!" smeekte ze. Ik rukte me los en draaide me ruw naar haar om.
"Waag het niet me tegen te houden!" riep ik razend, voor ik over mijn lippen likte en mijn ogen over haar prachtige gezicht liet glijden. Hij durfde hij haar aan te raken?
"Weet je wat ik met hem van plan ben, Lil?" gromde ik. Ze schudde haar hoofd radeloos en knipperde hevig met haar ogen.
"Eerst ga ik al zijn fucking vingers breken, zodat hij nooit meer aan je kan zitten. En dan klop ik zijn perfecte fucking hoofd kapot, tot er geen fuck meer van hem overblijft." raasde ik buiten zinnen van woede, terwijl ik dichter en dichter kwam, en uiteindelijk mijn voorhoofd tegen het hare drukte.
"Stop!" protesteerde ze huilend, terwijl ze mijn bicepsen in haar kleine handen nam.
"Besefte hij wat hij deed? Hmmm? Heeft hij je losgelaten toen hij zag dat hij je pijn aan het doen was?" snauwde ik. Ze opende haar mond, maar keek me slechts verslagen aan. Ik spande mijn armen woedend op en spreidde mijn trillende vingers, alsof ik me in mijn hoofd al probeerde voor te stellen hoe het zou voelen zijn botten onder mijn handen te voelen breken.
"Heb je hem moeten smeken je niet aan te raken?" ging ik hees verder. Ze trok haar neus op en sloeg haar blik neer. Kort sloot ik mijn ogen. Ik wilde me niet voorstellen hoe hij haar in zijn greep had gehad en niet eens aangedaan was geweest door haar smeekbedes.
Hij zou boeten, wat Lily ook zei.
"Hij gaat eraan." zei ik opnieuw, als om haar duidelijk te maken dat ik het meende.
"Je kan niet zomaar achter hem aan gaan, Harry! Weet je wat je kan veroorzaken als je hem in elkaar slaat?" vroeg ze wanhopig.
"Ik kan je verliezen! En als mijn vader ontdekt wat ik al weken met je aan het doen bent, verplicht hij me zeker met Marcus samen te zijn!" vervolgde ze radeloos. Met een diepe frons bestudeerde ik haar.
"Niet als hij weet dat hij met zijn fucking poten aan je zit!" protesteerde ik.
"Hij zou me nooit geloven!" zei ze, haar ogen groot en smekend. Ze hoopte dat ze me zou kunnen overtuigen. Ik snoof en veegde een verloren traan van haar wang.
"En dit dan? Hmm? Als hij dit zou zien, zou hij je wel moeten geloven!" wierp ik tegen, terwijl ik haar hand in de mijne nam en mijn ogen op haar pols richtte. Ze keek slikkend naar haar verwondingen en trok zich weer los.
"Hij zou denken dat ik lieg, Harry! Mijn vader zal nooit kunnen aanvaarden dat zijn perfecte Marcus iets mis kan doen!" Een nieuwe traan rolde over haar wang. Ik zuchtte trillerig en wreef met mijn onderarm over mijn voorhoofd.
"Als je Marcus nu nog kwader maakt of in elkaar slaat, vertelt hij sowieso alles aan zijn en mijn ouders! Ik heb hem er net van kunnen overtuigen dat wij twee voorbij zijn en dat hij zich geen zorgen hoeft te maken om jou!" Ze klonk ten einde raad.
"Hij kan hier toch niet zomaar mee wegkomen?" raasde ik.
"Je hebt geen andere keuze dan hem ermee te laten wegkomen, Haz!" antwoordde ze. Vloekend legde ik mijn handen in mijn nek. Het was een hele tijd stil, maar toen zuchtte ik diep en keek in haar prachtige, betraande ogen.
"Wanneer is dit zelfs gebeurd?" snauwde ik. Ze haalde haar schouders op.
"Dit weekend. Mijn ouders hadden zijn gezin bij ons thuis uitgenodigd. Hij wilde me onder vier ogen spreken." zei ze zacht. Met een spottende lach liet ik mijn armen vallen.
"En je vond het oké dat hij alleen met je wilde zijn?" gromde ik.
"Welke andere keuze had ik, Harry? Mijn ouders duwden me haast in zijn armen toen hij om privacy vroeg!" Ik grimaste.
"Dus je bent nu zelfs al niet meer veilig in je eigen huis? Fucking perfect." zuchtte ik diep. Ze antwoordde niet, maar schuifelde nerveus met haar kleine voeten op de grond. Verslagen vloekend nam ik haar hand en wandelde naar de badkamer, haar achter me aan trekkend.
De lichten binnen brandden nog.
"Wat doe je?" vroeg ze, terwijl ik voor de wastafel halt hield en haar moeiteloos op het oppervlak tilde met mijn handen rond haar heupen. Nieuwsgierig keek ze naar hoe ik de kasten één voor één opende.
"Waar ligt die fucking zalf van je?" mompelde ik. Ze glimlachte zwakjes en wees op het kastdeurtje onder de wastafel. Met opgetrokken wenkbrauw haalde ik het EHBO-koffertje uit. Binnensmonds vloekend probeerde ik het prutsslotje te openen. Tevergeefs. Ik gebruikte dit ding nooit. Ze giechelde kort en nam het van me over. Geduldig haalde ze de tube uit en overhandigde het me, een tel lang oogcontact makend. Ik zuchtte verslagen en fronste.
Dik tegen mijn zin duwde ik de stof van haar openstaande jurk over haar schouders en hielp haar uit het kledingstuk. Het viel achter haar op het koele oppervlak van de witte wastafel. Reflexmatig liet ik mijn ogen over haar perfecte kleine lichaam glijden - Ik kon niet anders dan haar bewonderen, maar slikte gekweld toen ik haar onderarm zag. Voorzichtig nam ik haar elleboog en boog voorover, zodat ik zachte tedere kusjes op de pijnlijk uitziende plekken kon drukken. Ze zuchtte zacht en haalde haar vingers door mijn haar, terwijl ik met mijn lippen over de blauwe plekken streelde, in de hoop haar leed wat te verzachten.
Ik wist dat het puur psychologisch was, en dat de zalf evenmin veel zou helpen, maar ik moest iets doen. Ik kon het niet verdragen haar zo te zien en te beseffen dat er geen fuck was dat ik kon proberen om de situatie te veranderen. Het was zo fucking moeilijk voor me te moeten aanvaarden dat ik Marcus niet kon gaan opzoeken. De klootzak werd niet eens gestraft voor wat hij Lily had aangedaan...
Heel voorzichtig smeerde ik de paarsblauwe plekken in, extra oplettend rond de maanvormige wondjes aan de binnenkant. Ik haatte de afdrukken op haar roomblanke huid: de afdrukken van zijn vingers. Toen ik klaar was, blies ik wat lucht uit door getuite lippen en aaide behoedzaam met mijn knokkels over de kneuzingen. Ze ontweek mijn blik toen ik naar haar opkeek.
"Ik haat hem, Lily. Zo fucking hard." mompelde ik. Ze knikte langzaam en rilde eens.
"Blijf zitten, ik haal iets om te dragen." fluisterde ik, voor ik de badkamer uitliep. Ik nam niet eens de moeite in haar bagage te kijken, maar haalde in de plaats daarvan een wijde grijze trui uit mijn eigen kleerkast -één waarvan ik zeker wist dat de mouwen lang genoeg waren om haar verwondingen te bedekken. Ik wilde niet dat ze er constant mee geconfronteerd werd. En het was misschien laf, maar ik kon het evenzeer niet aan ernaar te kijken; een bewijs van het zoveelste waartegen ik haar niet had kunnen beschermen...
Ze glimlachte verlegen naar me toen ik weer binnenkwam en haar de trui aanreikte. Onhandig rolde ze de mouwen wat op nadat ze hem aangetrokken had, zodat ze haar kleine handen vrij had.
"Beter?" vroeg ik hees. Ze knikte en fluisterde een bedankje. Fuck, ze zag er zo mooi uit in mijn kleren.
"En op school, baby? Sophia zei dat je het daar ook lastig hebt." zuchtte ik. Ze stak een schattige krul achter haar oor en keek me met haar grote onschuldige ogen aan.
"Alles gaat goed op school." Ze nam haar volle onderlip tussen haar tanden en legde haar zachte palmen op mijn borstkas. Heel even was ik afgeleid door haar verslavende aanraking. Heel even maar.
"Je liegt." beschuldigde ik haar. Geen reactie.
"Wat zeggen ze over je, prinses? Vallen ze je lastig?" drong ik aan. Ze schudde haar hoofd.
"Sophia zei dat de jongens denken dat je een... Dat je... Dat je goedkoop bent omdat ze je met mij associëren. Klopt dat?" Ik kreeg het scheldwoord niet over mijn lippen, niet als het over haar ging. Quasi nonchalant haalde ze haar schouders op.
"Geen idee. Ik heb er geen last van." Weer een leugen.
"Ik dacht dat je me gezworen had vanaf nu altijd de waarheid te zeggen?" snauwde ik. Ik greep haar heupen en trok haar wat meer naar de rand van de wastafel. Ze zuchtte diep en nam mijn schouders vast.
"Ik hoor de meisjes soms roddelen over me. En de jongens kijken wel, maar ze doen niets." zei ze.
"Boeit me geen fuck. Ze hebben het recht niet zo over je te praten of naar je te staren." gromde ik.
"Je kan er toch niets aan veranderen, Harry." zuchtte ze. Schamper trok ik een wenkbrauw op.
"Denk je?" bromde ik sarcastisch. Ze humde en zwaaide ontspannen met haar slanke benen over de rand. Plagerig tikte ze met haar voet tegen mijn kuit.
"De volgende keer dat iemand je lastigvalt, wil ik dat je het me vertelt." mompelde ik, al klonk mijn toon op slag tederder toen ik in haar mooie ogen blikte.
"Daaronder vallen zaken zoals dat daar." waarschuwde ik haar, terwijl ik naar haar arm knikte. Ze keek me schuldbewust aan.
"Dingen verzwijgen is ook liegen, Lil." gromde ik.
"Sorry." pruilde ze. Ik slaakte een diepe zucht en woelde door mijn krullen.
"Fuck, je weet niet hoe moeilijk het is hier te blijven en niet naar fucking Marcus te gaan om hem in elkaar te kloppen." kreunde ik gekweld. Ik greep haar smalle dijen in mijn grote handen.
"Ik vrees dat je me zal moeten afleiden vanavond, baby." mompelde ik. Onschuldig keek ze in mijn ogen.
"Hoe dan?" vroeg ze naïef. Schattig.
Ik boog naar haar toe en liet mijn ene mondhoek omhoog krullen. Speels beet ik in haar zachte volle onderlip en trok er kort aan met mijn tanden. Haar kleine vingers graaiden reflexmatig gretiger naar mijn schouder.
"Hmmm, we kunnen samen dronken worden. Ik kan je uitkleden, naar je staren..." Haar warme adem sloeg tegen mijn nek terwijl ik in haar oor prevelde. Ze trilde lichtjes in mijn armen, terwijl ze haar handen in mijn krullen verstrengelde en haar hoofd wat kantelde.
"Hoe onverantwoordelijk van je, Harry. Een minderjarige aanzetten tot alcoholgebruik en seks?" fluisterde ze ademloos. Ik grijnsde en trok haar dichter tegen me aan met mijn arm rond haar middel.
"Ik kan jou goed laten voelen..." Haast nonchalant liet ik mijn hand tussen haar benen verdwijnen.
"Jij kan mij nog eens laten komen..." Ik beet zacht in haar nek en luisterde opgewonden naar haar zachte kreun toen ik mijn vingertoppen plagerig achter haar witte broekje haakte.
"Nog eens?" piepte ze verwonderd. Met een bevestigende hum hief ik mijn hoofd op. Ze bloosde en speelde met haar krullen. Fucking hell, ze was zo'n schoonheid.
"Tenzij jij een beter idee hebt?" vroeg ik plagerig.
"We kunnen een film kijken?" stelde ze verlegen voor. Ik gromde en trok haar van de wastafel. Ze liet zich gewillig in mijn armen glijden. Grijnzend tilde ik haar wat beter op en wandelde met haar in mijn omhelzing de badkamer uit.
"Zodat je met me kan knuffelen, zeker?" spotte ik. Ze giechelde in mijn oor en sloeg haar slanke lange benen steviger rond mijn middel.
"Walgelijk." mompelde ik, al glimlachte ik toch.
Ik was zo fucking zielig -het was onmogelijk voor me haar te vergeten of überhaupt met mijn fucking poten van de onschuldige engel in mijn armen te blijven, maar momenten als deze maakten al mijn zorgen en problemen goed. Ik zou me morgen wel bezighouden met alle shit die ons te wachten stond. Vanavond telden enkel zij en ik. Ik liet haar grinnikend op mijn matras vallen en draaide me om, zodat ik haar laptop uit haar rugzak kon halen. Ik hoorde haar vertederende lach achter me; het lichtte de hele fucking kamer op.
Ik plofte naast haar neer en schoof tegen mijn hoofdeinde, terwijl zij het laken over ons heen legde en tevreden zuchtte.
Terwijl ik de computer liet opstarten, sloeg ik mijn arm rond haar schouders en drukte haar tegen me aan.
"Dus, wat wil je bekijken? Iets bloederigs, iets engs?" fluisterde ik in haar blonde haar. Ze kroop dichter tegen mijn lichaam en verborg haar gezicht in de holte van mijn nek.
Met een afkeurend geluidje trok ze haar neus op.
"Nee? Wil je niet in mijn armen kunnen schuilen wanneer je te bang wordt?" pestte ik haar. Ze lachte en kneep in mijn heup.
"Ik ben nooit bang." zei ze stoer. Grijnzend streek ik haar krullen uit haar gezicht toen ze met fonkelingen in haar prachtige ogen opkeek.
"Nooit? Goed dan. Ik kies de film, ja?" daagde ik haar uit. Ze fronste en beet op haar onderlip, maar knikte toen toegevend. Ze ging weer op me liggen en keek met nieuwsgierige ogen toe hoe ik de meest walgelijke film die ik me kon inbeelden opstartte. Ze zou me nog smeken hem af te zetten.
Nooit bang, hmm?
Met een grijns plaatste ik de laptop op het nachtkastje en liet me meer achterover zakken in de kussens achter me. Tevreden zuchtend trok ik Lily's kleine lichaam op het mijne. Ze glimlachte liefjes naar me en drukte een zachte kus op mijn wang.
"Waarover gaat het?" vroeg ze benieuwd, terwijl ze zich op me nestelde en haar ogen op het scherm naast ons richtte.
"Je merkt het wel." antwoordde ik vaagjes. Afwezig speelde ik met haar zachte haar.
De eerste tien minuten van de film keek ze nog ontspannen met me mee, maar tijdens de vierde, al iets bloederigere scène, wierp ze me een ontzette blik toe.
"Ik mocht toch kiezen?" vroeg ik grijnzend. Hoofdschuddend vestigde ze haar aandacht weer op de horror voor haar, al was het duidelijk tegen haar zin en kroop ze zuchtend wat meer weg onder het witte laken.
Na een halfuur had ze haar hand subtiel voor haar gezicht geslagen.
"Toch niet bang, prinses?" vroeg ik geamuseerd. Snel trok ze haar arm weg en keek met blosjes naar me op.
"Wat? Nee, natuurlijk niet! Ik was... Ik was in mijn ogen aan het wrijven." loog ze. Grinnikend sloeg ik mijn armen steviger rond haar fijne middel.
Een kwartier later gaf ze eindelijk toe.
"Harry?" vroeg ze zacht, toen ze haar gezicht in mijn nek had verstopt na een eng schrikmoment in de film. Het had duidelijk een indruk op haar achtergelaten.
"Wat?" mompelde ik met een geamuseerde trek rond mijn mond. Ze kromp weer in elkaar toen de doodskreet van één van de gemartelde personages weerklonk.
"Kunnen we naar een andere film kijken?" piepte ze. Met een grijns draaide ik mijn hoofd en drukte een kusje op haar slaap.
"Waarom, baby?" fluisterde ik. Ik sloot mijn ogen genietend terwijl ze meer tegen me aan kroop en zich in mijn armen verborg voor de gruwelen in de film. Bingo.
"Gewoon." antwoordde ze gedempt.
"Ik dacht dat je nooit bang bent?" grinnikte ik; ik liet mijn hand in haar nek glijden en drukte mijn getuite lippen herhaaldelijk op haar zachte, naar bloemen ruikende haar. Ze glimlachte schuldbewust tegen mijn schouder.
"Ben ik ook niet. Ik... Verveel me gewoon." loog ze met een gesmoorde giechel. Met haar in mijn greep richtte ik me wat op en pauzeerde de beelden grijnzend.
"Welke film wil je dan bekijken?" vroeg ik. Ze wreef met haar kleine neus op en neer de huid van mijn hals en drukte toen een zacht kusje op mijn keel.
"Maakt niet uit." reageerde ze.
Ze legde het deken over onze lichamen terwijl ik de horrorbeelden op haar laptop weg klikte en zonder te veel na te denken een belachelijk kleffe romantische komedie opzocht.
Als ik haar nog een minuut langer naar die andere film liet kijken, zou ze geen oog dichtdoen, en ik had geen zin om de hele nacht wakker gehouden te worden omdat ze te bang was om te slapen. Ze drukte een kus op mijn borstkas en glimlachte kort toen ik met mijn vingers door haar zachte haar kamde.
Na een kwartier kijken naar romantiek in zijn meest walgelijke vorm had ik al zin om te braken. Fucking belachelijk.
Lily leek er wel van te genieten. Fuck, natuurlijk genoot ze ervan, met haar belachelijke romantische ideeën en dromen. Mijn naïeve meisje...
Het duurde echter nog geen halfuur voor ze een eerste keer vermoeid gaapte, ook al was het nog maar negen uur 's avonds.
Geamuseerd keek ik op haar neer en verschoof mijn hand van haar achterste naar haar nek.
"Niet in slaap vallen, baby girl. Ik ga niet helemaal alleen verder kijken naar die fucking bullshit." mompelde ik. Ze keek met slaperige ogen naar me op en glimlachte betrapt. Ze schudde haar hoofd, maar verstopte haar gezicht wel in de holte van mijn schouder en omarmde mijn lichaam teder.
Genietend krulde ik mijn benen rond die van haar en masseerde de huid van haar nek traag met mijn ruwe vingertoppen.
Na een tijdje voelde ik haar volledig ontspannen. Ik zuchtte diep en wurmde me vanonder haar kleine lichaam uit. Ze protesteerde zachtjes met gesloten ogen, en greep met haar kleine handen naar mijn arm toen ik me van haar losmaakte. Ik sloot de film af en duwde haar armen weg, al was ik voorzichtig met haar gekwetste pols. Ze fronste en opende haar ogen vermoeid.
"Ga je weg?" vroeg ze zacht. Ik knikte en schakelde haar laptop uit. Ik wilde me al omdraaien, maar ze greep de onderkant van mijn rode short vast en hield me tegen.
"Doe geen domme dingen, Harry." smeekte ze me, terwijl ze zich wat rechtop duwde. Ze doelde op Marcus. Ik schudde mijn hoofd en gaf haar nog een snelle kus.
Ik was slimmer dan dat. Na wat ze me had verteld was ik niet meer van plan achter hem aan te gaan. Ik zou wel een andere manier vinden om hem te laten boeten voor wat hij haar had aangedaan.
"Ik ga gewoon om sigaretten in de winkel om de hoek. Binnen een kwartier ben ik hier terug, baby. Beloofd." zei ik zacht. Ze knikte en ging weer liggen.
"Oké." mompelde ze. Ze gaapte en verstopte haar gezicht in mijn kussen terwijl ik mijn broek van de grond viste en me snel omkleedde. Toen ik een T-shirt over mijn hoofd had getrokken en in mijn afgetrapte schoenen was gestapt, keek ik een laatste keer naar haar om.
Met een slaperige glimlach beantwoordde ze mijn blik.
"Gaan we knuffelen wanneer je terugkomt?" zei ze schattig, te moe om te beseffen wat ze aan het zeggen was. Ik grinnikte en trok mijn jas aan.
"Tot straks, Lil." grijnsde ik nog, voor ik me afwendde en mijn kamer verliet.
Toen ik, zoals afgesproken, tien minuten later weer thuis arriveerde, lag ze al vredig te slapen. Tot zover haar plannen om te knuffelen, dacht ik schamper, terwijl ik mijn schoenen uitschopte en zo stil mogelijk naar haar toe wandelde. Ik hurkte naast haar en dekte haar met een zwakke glimlach toe. Ze fronste lichtjes in haar slaap en trok haar neus vertederend op; een zacht tevreden geluidje verliet haar roze mond. Voorzichtig streek ik een blonde krul uit haar engelengezichtje.
Ik kon het niet eens opbrengen van mijn eigen romantische, zorgzame gebaar te walgen. Ik was zo fucked...
Ik stond weer recht en verliet mijn kamer geruisloos. Ik wurmde me in de woonkamer tussen Aiden en Niall op de bank en keek met mijn voeten op de salontafel naar de domme actiefilm op tv. Toen ik moe genoeg was, vertrok ik weer naar mijn kamer. Voor het eerst in een hele tijd trok ik haar onder de lakens zonder schuldgevoel tegen me aan. Ze werd niet wakker terwijl ze zich reflexmatig rond mijn lichaam vouwde; zo goed kenden we elkaars lichaam intussen al.
Toen ik even later met haar in mijn omarming in slaap viel, voelde ik me gelukkiger dan ik in dagen was geweest.

De volgende ochtend regende het pijpenstelen. Gigantische druppels tikten hevig tegen mijn raam, op het moment dat ik gewekt werd door zachte voetstappen. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en gluurde vanonder mijn oogleden naar Lily, die vanuit de badkamer gewandeld kwam, en opnieuw naast me kwam liggen. Ik reikte naar haar en liet mezelf alweer tevreden wegzakken in een heerlijke, zorgeloze slaap, tot ze over me heen kwam hangen en haar zachte lippen op mijn wang drukte.
"Niet slapen." zeurde ze pruilend.
Ik sloeg blindelings naar haar kleine hand toen ik haar vingers in mijn haar voelde.
"Fuck off." mompelde ik slaperig. Met een luie zucht sloot ik mijn ogen weer. Lily neuriede zachtjes terwijl ze zich naast me neer liet vallen. Gefrustreerd draaide ik me op mijn zij, weg van haar, toen ik haar haar armen en benen in de lucht hoorde zwaaien.
"Stop." snauwde ik, toen ik mijn laken van me af voelde glijden. Met een geïrriteerde frons trok ik mijn deken van haar af en legde het weer over mijn eigen lichaam. Ze blies wat lucht uit door getuite lippen en kroop naar me toe, voor ze haar mond tegen mijn nek drukte en haar arm losjes rond mijn middel sloeg.
"Haz?" vroeg ze stilletjes met haar engelenstem. Haar zachte haar kriebelde mijn huid.
"Hou je fucking mond." gromde ik diep en schor.
"Maar ik verveel me." zeurde ze. Geïrriteerd keek ik over mijn schouder in haar prachtige gezicht.
"En wat denk je dat ik daaraan kan veranderen? Lees een fucking boek, of zo." mompelde ik ongeduldig. Ik wendde me weer af en sloot mijn ogen opnieuw.
"Harry..."
"Harry probeert te slapen." onderbrak ik haar ruw. Met een verslagen hum ging ze weer liggen. Ik draaide me om en sloeg mijn arm rond haar kleine lichaam, zodat ik haar tegen me aan kon trekken.
"Heb je...?" begon ze al, maar ik schudde mijn hoofd slaperig.
"Shhht." Ik opende mijn ogen niet eens. Kon ze niet één fucking minuut proberen te zwijgen en mij laten slapen?
Ze zei geen woord meer, al bleef ik haar brandende blik de minuten erna op me voelen. Uiteindelijk opende ik één oog en keek naast me. Lichtjes blozend boorde ze haar tanden in haar onderlip toen ik haar betrapte. Haar mondhoeken krulden omhoog.
"Ben je wakker?" vroeg ze hoopvol op fluistertoon.
"Wat ben je? Vijf jaar? Je hebt veel te veel aandacht nodig, fucking hell. Het is nog maar ochtend, Lil." blafte ik, nog steeds hees, al trok ik haar wel teder dichter tegen mijn lichaam. Ze nestelde zich tegen me en haalde haar schouders op.
"Jij bent te lui." zei ze brutaal.
"Stop met discussiëren." reageerde ik geïrriteerd. Ik verstopte mijn neus in haar zachte haar en snoof haar bloemengeur op. Voorzichtig duwde ze haar gezicht in mijn nek, haar kleine figuur als een puzzelstuk tegen het mijne.
"Je ruikt lekker." zei ze opeens. Ongewild grijnsde ik lichtjes, ook al bleef ze me koppig lastigvallen. Ik kneep in haar middel en humde protesterend toen ze giechelend uit mijn armen ontsnapte. Langzaam opende ik mijn ogen. Ik wilde haar al terug tegen me aan trekken, maar ze verstopte zich onder mijn witte laken. Haar vertederende lach werd gedempt onder de witte stof.
Tegendraads bleef ik liggen waar ik lag, hoewel ik niets liever wilde dan haar plagerige spelletje meespelen. Maar ik deed niet mee aan zo'n kleffe bullshit.
Ik kreunde diep en verrast toen ik onverwachts haar zachte lippen op mijn buik voelde. Ze humde tegen mijn huid, al schoof ze toen met een uitgelaten giechel weer achteruit.
Fuck it.
Ik hief mijn laken op en liet er mijn grote lichaam evenzeer volledig onder verdwijnen. Breed grijnzend keek ik recht in haar ondeugende grote ogen. Mijn hart miste een slag toen ik haar zo in mijn bed zag liggen: ontspannen en gelukkig, en zo ongelooflijk prachtig op de meest relaxte manier. Zo fucking aantrekkelijk. Was het oneerlijk van me te hopen dat ik de reden was voor haar opgewektheid deze ochtend?
Met een guitige glimlach verstopte ze haar gezicht in haar armen, terwijl ze langzaam van me weg kroop. Ik grinnikte hees en gleed naar haar toe. Ze schudde haar hoofd en duwde mijn handen weg toen ik naar haar reikte. Giechelend draaide ze zich op haar zij, haar rug naar me toe, en verborg zich verder onder mijn witte laken.
Met een schorre lach vouwde ik mijn lichaam rond het hare en krulde mijn gespierde getatoeëerde armen rond haar fijne middel.
"Harry!" lachte ze vrolijk. Ik hief mijn hoofd op en beet speels in haar nek, maar ze spartelde met een verrast piepje tegen en draaide zich weer om in mijn greep, zodat ze haar mooie ogen in de mijne kon boren. Ze straalde.
Ik genoot hier meer van dan gezond voor me was. Wij twee, veilig en beschermd in onze burcht van witte lakens en warmte -al onze zorgen en problemen buitengesloten. Fuck, kon ik haar hier maar voor eeuwig houden... Verborgen in bed, in mijn armen behoed voor alle gevaren buiten mijn kamer.
Ik boog me langzaam naar haar toe, met mijn onderlip tussen mijn tanden. Verwachtingsvol keek ze me aan. Ze liet haar kleine hand al in mijn haar glijden en staarde verlangend naar mijn mond. Net voor de eigenlijke kus, kneep ik echter met een scheve grijns in haar middel.
Ze snakte naar adem en duwde tegen mijn borstkas, maar ik was te sterk en herhaalde mijn beweging. Met een giechel probeerde ze zich uit mijn greep te wurmen, maar ik greep haar heupen en draaide ons om, zodat ze onder me op mijn matras landde.
"Harry, nee!" gilde ze uitgelaten. Grinnikend bleef ik haar met mijn vingers in haar zijden martelen, tot ze met tranen in haar ogen dubbel klapte en me schaterlachend achteruit probeerde te duwen, ook al haalden haar pogingen geen fuck uit.
"Haz, stop!" gierde ze. Ik porde haar opnieuw en humde zelfgenoegzaam toen ik haar tinkelende lach hoorde. Ze was compleet buiten adem terwijl ze met me onder mijn witte laken bleef stoeien. Plots, onverwachts, boog ik voorover en duwde mijn mond hard op die van haar.
Geschrokken greep ze mijn schouders, maar toen ontspande ze onder me en liet haar kleine handen relaxed van mijn lichaam vallen. Teder nam ik haar onderlip tussen die van mij.
Toen ik me glimlachend lostrok, wreef ze ademloos in haar ogen. Schattig lachte ze naar me.
"Ben ik wakker genoeg voor mevrouw?" grijnsde ik. Ze streek mijn warrige krullen uit mijn gezicht en haalde haar schouders op.
"Geen idee. Misschien weet ik het beter na nog een kus?" probeerde ze met een kleine glimlach rond haar prachtige roze lippen. Ik likte over die van mij, maar boog toen voorover en kuste haar opnieuw langzaam en lui.
Met een zelfvoldane hum legde ze haar kleine hand in mijn nek.
Ik duwde mijn lippen heel zachtjes op haar mondhoek.
"Hoe laat moet je naar school, baby?" prevelde ik tegen haar huid. Ze verstijfde kort onder me en snakte ontzet naar adem. Snel duwde ze me achteruit en draaide zich om, zodat ze vanonder mijn lichaam uit kon kruipen. Ze hief mijn laken op en keek naar mijn digitale alarmklok. Ze zuchtte opgelucht.
"Ik moet vertrekken binnen een uur. Ik zou beter een douche gaan nemen." zei ze. Ze wilde al uit bed stappen, maar ik greep haar smalle enkel en trok haar moeiteloos terug. Ze stootte een ontzet geluidje uit toen ze met een ruk weer onder me gleed.
"Harry!" protesteerde ze. Ik draaide haar om in mijn armen en hield haar met een frons tegen.
"Eerst maak je me wakker en nu laat je me alleen achter in bed?" gromde ik. Ze pruilde en duwde zich wat op met haar ellebogen achter zich, zodat ze haar lippen heel zachtjes op die van mij kon drukken. Ik legde mijn ene grote hand rond haar taille. Onmiddellijk kuste ik haar verlangend.
Ze opende haar benen heel langzaam onder me en sloeg ze rond mijn heupen, terwijl ik mijn palm langzaam verder liet glijden, tot mijn volledige arm rond haar fijne middel krulde.
Moeiteloos leidde ik haar verder op bed en legde haar neer tussen mijn kussens, haar gewicht praktisch dragend. Ze ontspande en hief haar heupen gewillig op toen ik de stof van mijn wijde grijze trui rond haar kleine lichaam omhoog duwde. Verlangend liet ik mijn hand over haar dij strelen. Haar kwellend zachte huid liet tintelingen achter op mijn vingertoppen.
Ik hief mijn hoofd op en streek enkele wilde plukken blond haar uit haar prachtige stralende gezicht. Fucking hell...
Duizenden vlinders fladderden hevig rond in mijn onderbuik, en ik kon niet anders dan naar adem happen, want fuck, ze was zo fucking perfect.
Dit alles was nog steeds zo vreemd voor me... Zo'n immense gevoelens hebben voor iemand tot het je hele fucking leven domineerde, zo in de ban kunnen zijn van een andere persoon... Ik was praktisch afhankelijk geworden van haar.
En ik zou het moeten haten. Ik had nog nooit in mijn hele leven toegelaten in die mate om iemand te geven, behalve om Mike, en na zijn dood had ik gezworen mijn hart nooit meer open te stellen. Nooit meer. Hoe fucking ironisch dat deze fucking engel mijn leven binnengewandeld was...
Alsof ik ooit aan haar had kunnen weerstaan, ook al had ik zaken anders aangepakt.
Maar ook al beangstigde het me onbeschrijflijk hard dat mijn gevoelens voor haar me niet meer frustreerden zoals in het begin, ik kon er onmogelijk tegen vechten. Het was vreemd hoe oké ik ermee leek te zijn rekening te moeten houden met een tweede persoon in mijn leven. Haar beschermen, voor haar zorgen... Het leek allemaal zo natuurlijk en vanzelfsprekend. Het leek alsof ik gemaakt was er voor haar te zijn, en het kon me na al die weken niet eens meer iets schelen.
Ik had nul ervaring met verliefdheid of gevoelens, maar shit, het voelde als thuiskomen na jaren en jaren vol gemis en gebreken. Lily leek dat ene element te zijn waar ik jarenlang, blijkbaar onbewust, toch naar verlangd en gestreefd had; ze vulde de zwarte, pijnlijk gapende gaten op in mijn leven. Ze maakte me gelukkig...
En dat was wat dit alles zo gevaarlijk maakte.
Ik mocht niet volledig voor haar vallen... Ik mocht niet, maar hoe zou ik mezelf ooit kunnen tegenhouden niet in die mate om haar te gaan geven? Onmogelijk. Ik had al zoveel keren geprobeerd afstand te nemen, uit haar buurt te blijven of haar van me weg te duwen. Allemaal onsuccesvol.
En toch, ik zou moeten blijven vechten tegen mijn emoties, hoe aanlokkelijk het idee ook was haar compleet de mijne te maken. Van haar te gaan houden...
Ik slikte en bleef diep in haar betoverende ogen staren. Toen ik haar echter opnieuw wilde kussen, duwde ze me teder achteruit. Ze fronste teleurgesteld.
"Ik moet me klaarmaken." zei ze zachtjes.
"Je hebt nog een uur." protesteerde ik. Ik kuste haar snel voor ze verder kon discussiëren. Ze opende haar mond voor me en liet me eventjes mijn gang gaan, maar draaide haar gezicht toen weg en ontweek mijn verlangende lippen.
"Ja, en ik moet nog eten en douche. Daarbij, ik wil mijn lessen nog voorbereiden." zuchtte ze.
"Wie bereidt nu fucking lessen voor?" gromde ik. Ze duwde me achteruit en ging rechtop zitten, met haar benen open aan weerszijden van mijn lichaam.
"Ik." zei ze simpel. Na nog een laatste snelle kus verliet ze mijn bed. Verslagen ging ik weer liggen. Diep fronsend liet ik mijn ogen over haar heen glijden, terwijl ze naar haar bagage wandelde en haar valies open ritste.
"Je kan..." Ik aarzelde. Vragend keek ze me over haar schouder aan.
"Je kan mijn kast gebruiken, Lil. Het is misschien praktischer je spullen daar te verzamelen dan in je tassen?" stelde ik onzeker voor. Ik haatte het me zo kwetsbaar te moeten opstellen, maar ik wilde dat ze zich thuis voelde op mijn kamer. Dat ze zich thuis voelde bij mij.
Haar ogen werden wat groter, en een brede glimlach lichtte haar volledige gezicht op.
"Ja?" vroeg ze hoopvol. Ik knikte. Met haar onderlip tussen haar tanden bloosde ze.
"Dankjewel." zei ze zachtjes. Mijn mondhoeken krulden evenzeer oncontroleerbaar naar boven terwijl ik naar haar staarde.
"Ik doe het vanavond, oké?" vervolgde ze onzeker. Ik knikte kort.
Ze wendde zich af en opende op haar knieën haar valies. Onmiddellijk trok ze haar neus op, voor ze met een gefrustreerde zucht door haar spullen begon te rommelen. Nieuwsgierig verliet ik evenzeer mijn bed en wandelde naar haar toe. Ik hurkte naast haar en duwde haar blonde haar uit de weg. Het krulde nog steeds lichtjes.
"Mijn moeder heeft mijn bagage gereorganiseerd." snoof ze geërgerd, terwijl ze een peperdure jurk ophield. Ik trok mijn wenkbrauw op en liet de stof door mijn vingers glijden.
Bewonderend floot ik.
"Ze weet dat ik al die dure kleren haat." klaagde ze.
"Hmm, waarom? Als je er duizenden euro's voor neertelt, kan je het maar beter dragen, nee?" Ze schudde haar hoofd en gooide de jurk kwaad weer neer tussen de rest van haar designeroutfits.
"Ik wil niet dat iedereen op Columbia weet dat mijn ouders dit kopen voor me. Dat komt zo snobistisch over." zei ze. Ze groef wat verder, tot ze een strakke zwarte jeans had gevonden. Noodgedwongen haalde ze een witte dure blouse uit, versierd met geborduurde roze bloemen.
"Hoeveel is je bagage zelfs waard op dit moment?" vroeg ik ontzet. Ze lachte humorloos en ging rechtstaan, nog snel ondergoed mee grissend. Ik volgde haar.
"Waarschijnlijk genoeg om Finn een jaar mee te betalen." zei ze, maar toen werden haar ogen groter en legde ze geschrokken een hand op mijn borstkas.
"Harry!" snakte ze naar adem. Ik fronste direct toen ik me realiseerde wat ze aan het denken was.
"Wat? Wil je Finn vrijdag afkopen met een fucking Gucci broek?" gromde ik. Ze liet me los en schudde haar hoofd ongeduldig.
"Nee, ik kan mijn kleren ergens anders verkopen en het geld aan Finn geven!" zei ze enthousiast, met grote ogen vervolgend: "Dit is onze oplossing! Ik bedoel, ik kan geen geld van mijn rekening halen, want dat zou mijn vader zien. En op de andere, waar mijn loon op wordt gestort, staat niet genoeg. Ik dacht dat we niets anders konden doen! Maar als ik op deze manier extra geld kan krijgen zonder medeweten van mijn ouders, kunnen we Finn zonder probleem betalen!" Onmiddellijk zuchtte ik diep.
"Nee, baby." mompelde ik. Ik legde mijn hand op haar wang en drukte een snelle kus op haar voorhoofd.
"Waarom niet?" vroeg ze niet-begrijpend.
"Omdat ik je hier niet in wil betrekken. Ik wil niet dat je geld moet geven, Lily. Zeker niet aan die klootzak. Ik los het op, oké? Ik zorg ervoor dat hij uit je buurt blijft." zei ik indringend, terwijl ik in haar ogen staarde.
"Maar... Ik heb dit veroorzaakt." begon ze radeloos.
"Nee, liefje. Finn heeft dit veroorzaakt." mompelde ik, "Ik hou je veilig. Maak je geen zorgen." Ik probeerde luchtig te klinken, ook al bezorgde de hele situatie me fucking migraine. Het was hopeloos. Wij twee, alles wat we hadden -het was een fucking bom, klaar om te ontploffen. We maakten geen schijn van kans samen. Maar ik had geen zin haar ermee te belasten.
Ze fronste en greep mijn hand.
"Ik wil helpen." zei ze. Met een grinnik verstrengelde ik onze vingers.
"Ik weet het, prinses. Ik weet hoe je in elkaar zit. Maar het kan niet, ja? Ik wil niet dat je me helpt. Het enige wat ik wil, is dat je zo ver mogelijk uit Finns buurt blijft en je niet moeit. Het is zo al delicaat en moeilijk genoeg." antwoordde ik. Ze keek even naar beneden, maar knikte toen langzaam.
"Oké, goed. Ik zal me niet moeien." zuchtte ze. Ze liet me los en wandelde langs me naar de badkamer.
"Lil?" riep ik nog achter haar. Ze draaide zich om en keek recht in mijn ogen. Dapper, want ik wist dat ze net weer had gelogen.
"Ik meen het. Hou je erbuiten. Je beseft niet hoe fucking gevaarlijk deze hele situatie is. Maak het me niet nog moeilijker door risico's te nemen." verwittigde ik haar. Langzaam knikte ze, maar toen wendde ze zich af en vluchtte mijn badkamer in.
Vermoeid wreef ik over mijn gezicht.
Ik zou haar in de gaten moeten houden. Vanaf ze zich iets in haar mooie hoofdje haalde, was ze niet meer te stoppen. Ze was veel te fucking irreëel en impulsief. En ook al was haar vechtersmentaliteit iets waar ik onvoorstelbaar hard tot was aangetrokken, het was evenzeer de kwaliteit die haar keer op keer in gevaar bracht. Ze luisterde nooit naar mijn waarschuwingen. En ze leek blindelings te geloven in de liefde, denkend dat het iets was waar wij twee recht op hadden.
Zo fucking naïef. Ik zou dat privilege nooit hebben.
Vanaf ik het water in de badkamer hoorde stromen, haastte ik me naar haar boekentas, en haalde haar gsm uit. Snel scrolde ik door haar korte contactenlijst, en stopte bij de naam die ik zocht. Ik nam mijn telefoon van mijn nachtkastje en kopieerde het nummer.
Dacht ze werkelijk dat ik Marcus ongestraft zou laten?
Toen ik haar gsm weer had opgeborgen, kleedde ik me langzaam om en begon al een deel van haar kleren weg te hangen in mijn kast, na vier schandalig luxueuze outfits met een grimas op mijn gezicht. Hoe fucking rijk was ze in godsnaam?
Ze wandelde de kamer na twintig minuten weer binnen en glimlachte verrast toen ze zag waarmee ik bezig was.
"Mijn kast is opeens miljoenen waard. Nogal intimiderend." grijnsde ik naar haar. Schouderophalend wandelde ze naar de deur.
"Ga je mee ontbijten?" vroeg ze hoopvol. Ik knikte en volgde haar mijn kamer uit.
Ontzet keken Niall en Mia aan tafel op toen ik met Lily naar de houten tafel wandelde. Ik ontbeet nooit met mijn huisgenoten.
Louis' toast zweefde vergeten voor zijn mond. Hij luisterde niet langer naar het met alle waarschijnlijkheid oersaaie verhaal van zijn sletterige vriendin naast hem. Emily hield evenzeer op met praten toen ze ons twee opmerkte. Ik plofte neer op de stoel naast Lil en legde mijn ene arm nonchalant op de leuning van die van haar.
"Is er een probleem?" snauwde ik. Snel keek iedereen weg. Lily nam een sneetje toast en nam een kleine hap, maar hield op met kauwen toen ze Emily's koele blik aan de overkant van de tafel ving. Ik zuchtte geërgerd en griste met uitgestrekte arm hetzelfde onbekende pakje sigaretten dat ik gisteren had zien liggen van tafel.
"Dus wat? Je woont hier nu?" snauwde ik, voor ik één uithaalde en tussen mijn lippen stak. Verschrikt keek Emily in mijn ogen. Ik ontvlamde de sigaret met de blauwe aansteker die verloren naast het halflege pakje lag.
"Ik... Nee." stotterde ze. Walgend keek ik naar haar make-uploze gezicht. Ze zag er afgrijselijk uit. Ik begon te begrijpen waarom ze nooit zonder duizend lagen rommel op haar huid naar buiten ging.
"Maar je bent hier elke fucking dag." gromde ik geërgerd. Lily kon haar glimlach amper onderdrukken. Ontspannen leunde ik achteruit, voor ik een trek van mijn sigaret nam en Emily indringend aankeek. Waar had ik met mijn fucking gedachten gezeten toen ik haar had geneukt? Twee keer dan nog...
"Wordt het geen tijd huur mee te betalen als je ons elke dag met je aanwezigheid blijft verblijden?" vroeg ik. Ik had onmogelijk spottender kunnen klinken. Emily knarste met haar tanden en keek Louis aan, duidelijk smekend om hulp, maar hij wendde zijn ogen af. Lafaard. Hij was te fucking bang van me.
Ik nam nog een trek en keek Lily naast me aan. Ze kauwde afwezig op haar laatste stukje toast. Met een geërgerd zucht stak ik mijn sigaret tussen mijn lippen. Ik greep een nieuw sneetje en smeerde het in met een royale laag boter.
"Hier." mompelde ik, terwijl ik het naar haar uitstak. Niet-begrijpend keek ze in mijn ogen.
"Eet." prevelde ik bevelend. Ze schudde haar hoofd al protesterend, maar ik fronste waarschuwend. Ik was Sophia's woorden nog niet vergeten. Blijkbaar at Lil te weinig.
Met een verslagen zucht nam ze het aan en nam nog een hap. Met een arrogante blik in haar ogen schonk ze me een neppe lach. Het stond haar niet.
"Je moet meer eten, Lil." zei ik. Ik nam nog een trek en blies de rook uit, weg van haar.
"Jij eet ook niet." wierp ze tegen. Daar gingen we weer. Altijd denken dat ze onze discussies kon winnen... Waarom probeerde ze zelfs nog? Ik verloor nooit.
"Ik ben aan het roken." snauwde ik. Ze trok haar wenkbrauw op, als om haar punt te bewijzen.
"Proficiat, Haz. Heel gezond van je." zei ze betweterig, op sarcastische toon.
"Fuck off. Ik val tenminste niet omver als iemand naar me blaast." reageerde ik, hoewel mijn mondhoeken omhoog krulden. Verontwaardigd liet ze haar mond openvallen. Met een uitdagende grijns keek ik haar aan, maar knikte toen naar de toast.
"Je bent nog niet klaar, baby." zei ik zelfingenomen. Ze kneep haar ogen samen en nam tegen haar zin nog een hap.
Grinnikend veegde ik met mijn duim enkele achtergebleven kruimels op haar volle roze onderlip weg. Ze glimlachte ook, duidelijk vergetend dat ze boos op me hoorde te zijn.
Ik voelde iedereens ogen op ons, maar ik negeerde en bleef naar de schoonheid naast me staren.
"Is Sophia hier niet meer?" vroeg ik haar fronsend. Ze schudde haar hoofd.
"Nee, ze had vroeger les, denk ik." antwoordde ze, toen ze haar hap had doorgeslikt.
"Dus je moet alleen naar school? Ik breng je wel." zei ik. Onmiddellijk verstrakte ze.
Ze boog naar me toe en fluisterde, zodat de rest ons niet kon horen: "Je kan me niet brengen, Harry. Als mensen je zien, weet Marcus direct weer dat we nog steeds contact hebben." Ik zuchtte en rolde met mijn ogen. Fucking Marcus. Natuurlijk.
"Wat dan?" gromde ik.
"Alleen neem ik de metro toch nooit. Ik betaal wel een taxi." zei ze schouderophalend en op luidere toon, terwijl ze zich achteruit boog.
"Ik wandel straks mee naar buiten." reageerde ik, haar veelzeggend aankijkend. Ik vertrouwde Finns groepje niet; zelfs voor onze deur wilde ik haar niet kwetsbaar en alleen zien. Schouderophalend knikte ze, en nam vervolgens nog een hap.
"Ik ga wel met je mee naar school, Rose. We hebben toch samen les." kirde Emily. Ik grijnsde toen Lil zich verslikte en vol afschuw naar het meisje voor haar staarde. Jammer voor haar. Het zou haar leren, een rit met mij afslaan.
"Oh... Oké." zei ze zwakjes toen ze haar hap doorgeslikt had, te lief om te protesteren. Ik legde mijn hand op Lily's slanke bovenbeen onder tafel en kneep plagerig in haar dij. Met een kwade blik in haar mooie ogen sloeg ze mijn vingers weer weg. Oeps. Ik grinnikte kort.
Na het ontbijt en het doodsaaie proces haar in stilte en rokend te bestuderen terwijl ze op bed haar lessen herhaalde, vertrok ze met Emily naar beneden. In de lift keek ik geamuseerd van het ene meisje naar het andere. Gezellig.
Lily had duidelijk een hekel aan haar, en een deel van me hoopte dat ze het niet kon verkroppen dat ik ooit met Emily geslapen had. Ik hield ervan wanneer ze jaloers werd. Het herinnerde me aan het feit dat ze me voor zichzelf wilde.
Buiten stak ik mijn hand op naar de eerste taxi die ik zag. Ik draaide me om naar Lily en nam haar middel in mijn grote handen toen de wagen naast ons afremde. Veelzeggend kuste ik haar voor de ogen van Emily, in een poging haar nog meer op stang te jagen. Gewillig bewoog Lil haar lippen tegen die van mij met haar kleine handen rond mijn bicepsen. Statement. Ik hield ervan.
Emily snoof geërgerd en stapte in. Ik verbrak onze kus geamuseerd en wreef kort met mijn neus over die van haar.
"Stuur een bericht wanneer je aan de schoolpoort met de taxi terug naar huis vertrekt." zei ik. Ze knikte kort en wilde zich al omdraaien, maar ik hield haar tegen.
"Onthou wat ik heb gezegd over Finn, ja?" waarschuwde ik haar nog eens.
"Goed." zei ze vaagjes. Ze drukte nog een snelle kus op mijn lippen, maar vluchtte de wagen toen in. Zo fucking eigenzinnig.
"Tot vanavond, prinses." zei ik nog verslagen, terwijl ik met het portier in mijn hand voorover boog en in de auto keek. Ik keek haar nog eens afkeurend in de ogen. Ze lachte schattig.
"Tot vanavond, Haz." zei ze zacht. Ik negeerde Emily en gooide de deur dicht. Hoofdschuddend bleef ik de taxi nakijken, tot hij in het verkeer op straat verdween.
Onmiddellijk erna viste ik mijn gsm uit mijn broekzak en zocht het nummer dat ik daarnet uit Lily's gsm had gestolen.
Ik haastte me weer naar binnen. Ik nam de trap, te ongeduldig om op de lift te wachten. Binnen zat Mia nog steeds aan de houten eettafel, met een sigaret tussen haar vingers en een magazine voor haar neus. Ik vroeg me af wat ze in godsnaam deed met haar leven. Naar mijn weten had ze niet eens een job.
Net toen ik in mijn kamer wilde verdwijnen, sneerde ze achter me: "Je had het daarnet gezellig met Rose." Ik draaide me met een diepe frons om.
"We hebben jullie twee deze ochtend tot in de woonkamer gehoord. Giechelend als twee fucking pubers." zei ze verbitterd.
"Wat is je fucking probleem?" snauwde ik woedend. Onmiddellijk viel ze stil. Ze was even geïntimideerd door me als de rest van de wereld. Ze keek zo nonchalant mogelijk weg, maar ik zag haar trillende handen.
"Ben je jaloers, Mia? Hmmm? Kwaad dat ik jou niet wil?" vervolgde ik geërgerd. Ik bleef haar aanstaren, tot ze wel moest opkijken.
Mia. Zo'n fucking achterbakse teef. Nog geen vijf maanden geleden had ze haar benen evenzeer graag geopend voor me, hoewel ze wist dat Hannah, haar beste vriendin nota bene, op dat moment al verliefd op me was. Niemand wist dat ik Mia had genomen -een paar keer, op haar wanhopige aandringen, en dat ze zelfs een belachelijke liefdesverklaring had afgelegd. Hannah had ze het evenmin ooit verteld, ook al was het van haar platinablonde vriendin door al onze huisgenoten geweten dat ze met me geslapen had.
Ik herinnerde me nog hoe Mia me had opgebiecht sterke gevoelens voor me te hebben, en dat ze ervan overtuigd was geweest dat ze chemie tussen ons had gevoeld. Het was lachwekkend geweest. Alsof ik ooit zou vallen voor één van hen, fucking gemakkelijk en goedkoop. Mia had nooit kunnen verdragen dat ik geen interesse in haar had. Ik had niet meer met haar geneukt na die drietal keren. Er was iets serieus mis met haar -ze was onberekenbaar en koel. Ik vertrouwde haar voor geen haar.
Ik wierp haar nog een woeste blik toe, maar draaide me toen om en verdween in mijn kamer. Ik had een diepe frons op mijn gezicht terwijl ik ijsbeerde door de ruimte. Waarom had iedereen kritiek op wat Lily en ik hadden? Ik haatte het dat ze allemaal leken te denken het recht te hebben zich met ons te moeien.
Ik ging op de rand van mijn matras zitten en klikte met een gefrustreerde grimas het nummer op mijn gsm aan. Ongeduldig tikte ik met mijn wijsvinger op mijn knie.
"Hallo? Met wie spreek ik?" hoorde ik na een vijftal seconden. Hij klonk verrast.
"Keith? Met Harry. Harry Styles." zei ik kortaf. Ik hoorde hem kort naar adem happen.
"Ha... Harry? Hey! Ik... Waarom... Waarom bel je? Hoe kende je mijn nummer?" stotterde hij.
"Uit Lily's gsm gestolen. Ik heb een vraag." antwoordde ik, met de deur in huis vallend. Ik had geen tijd voor bullshit.
"Een vraag? Voor mij?" Ik humde.
"Je kent Marcus?" Keith snoof.
"Jup. Klootzak." zei hij kort. Ik knikte, ook al kon Keith me niet zien.
"Veel gemeenschappelijke kennissen met hem?" vroeg ik.
"Ik ken vier jongens die in zijn residentie wonen." zei hij aarzelend.
"Wat vinden ze van hem?"
"Ze haten hem. Hij is fucking arrogant en snobistisch, blijkbaar." antwoordde Keith.
"Perfect." humde ik.
"Luister, kan je mij hun namen doorgeven?" vroeg ik.
"Eh... Eh, ja. Ja, natuurlijk." zei hij zenuwachtig. Ik griste één van Lily's cursusblokken van mijn matras, en opende een zwarte pen op mijn nachtkastje. Gejaagd krabbelde ik de namen die Marcus dicteerde neer.
"Bedankt." mompelde ik kort.
"Geen probleem, man." zei hij. Ik hoorde aan zijn stem hoe trots hij was dat hij opgebeld werd door me. Fucking fans, ik haatte hen.
"Nog één ding. Wanneer je op Columbia bij Lil bent, hou je haar dan in de gaten? Ik weet dat er over haar gepraat wordt op school." zuchtte ik.
"Oké, geen probleem. Ze... Eh... Ze praat er wel niet over met mij. Over jullie, en zo... Enkel als ik haar vragen stel. Ik weet niet of ik het altijd zal merken als er iets mis is." zei hij aarzelend. Ik zuchtte en sloot kort mijn ogen.
"Ik weet het. Ze verzwijgt graag dingen, jammer genoeg." zei ik gefrustreerd, maar toen vervolgde ik: "Doe wat je kan, oké?"
Keith humde gehoorzaam.
"Nog iets?" vroeg hij gretig.
"Ja. Vertel haar niets over ons gesprek. Ik zeg het haar later zelf wel." zei ik nog snel.
"Begrepen." zei hij. Ik knikte en stond recht.
"Goed. Bedankt, Keith." mompelde ik. Zonder nog een woord te zeggen, klikte ik het gesprek weg. Achteloos gooide ik mijn gsm achter me op mijn matras, maar richtte mijn blik toen op Lily's spullen in de hoek van de kamer. Ik wandelde erheen en begon haar bagage verder uit te pakken, in de hoop dat ik zo mijn gedachten kon verzetten. Toen haar valies leeg was, ritste ik hem dicht en plaatste hem naast de kast.
"Fuck." vloekte ik, toen ik mijn gitaar bijna omstootte. Ik greep de hals en wilde hem al enkele centimeters verschuiven, maar ik verstijfde toen ik het goedkope hout in mijn handpalm voelde. Ik slikte.
Sinds Mikes dood had ik dit ding zelfs niet meer aangeraakt. Het was te pijnlijk.
Mijn hart miste een slag. Ik herinnerde me nog perfect de dag dat we eindelijk genoeg geld bijeen hadden gespaard om dit aftandse ding te kunnen betalen. Mike had me de rest van de week helpen oefenen, haast op het obsessieve af.
Fucking hell, ik miste hem...
Ik zuchtte trillerig toen ik een traan over mijn wang voelde lopen.
God, ik had hem nodig. Ik had mijn grote broer nodig...
"Waar ben je, Mike?" prevelde ik. Ik slikte moeizaam en nam de gitaar in mijn beide handen. Onmiddellijk raasden duizenden emoties en herinneringen door me heen. Hij was mijn alles geweest -mijn toeverlaat, mijn held, mijn beste vriend.
Er was zoveel dat ik hem nog had willen tonen, zoveel dat ik hem had willen bewijzen. Ik had hem me duizenden wedstrijden willen zien winnen, ik had hem me willen zien afstuderen, mijn eerste verhaal willen zien afwerken...
Maar hij zou het nooit meer zien. Hij zou mij nooit meer zien. En het was zo moeilijk, dat 'nooit meer'. Ik was niet klaar geweest voor ons afscheid. En hoe wreed was het afscheid geweest. Genadeloos had hij zichzelf uit mijn leven geschrapt. Een hele fucking pagina uitgescheurd.
Het was onmogelijk te verwachten dat ik het had kunnen verdragen hem nog fragmentarisch rond me te hebben. Herinneringen, spullen... Alles wat van hem was geweest, maar hem niet was. Alsof ik hem telkens net met mijn vingertoppen kon aanraken, maar nooit meer volledig terugtrekken naar de periode voor zijn fatale beslissing, die avond toen ik er voor hem had moeten zijn. Ik had er voor hem moeten zijn...
Alles wat me aan hem linkte -mijn moeder, lezen, kunst, muziek- had ik opgegeven na zijn dood. Behalve het vechten. Ik kon het vechten nooit opgeven. Vechten was overleven. En Mike had niet goed genoeg leren vechten.
Ik had het hem niet goed genoeg geleerd. Shit, hij had me alles getoond. Alles wat me maakte tot wie ik vandaag was, had hij me helpen ontdekken: mijn liefde voor muziek, voor literatuur en kunst. Voor boksen.
Mike had me leren houden van.
Het was jammer dat hij nooit de tijd had genomen het zichzelf te leren. Hij had niet genoeg van het leven gehouden. Niet genoeg van mij? Misschien... Ik had hem zo vaak teleurgesteld. Zo vaak...
Ik voelde nog een traan over mijn wang lopen.
Fuck, ik had er voor hem moeten zijn. Ik hem die avond in de ogen moeten kijken en moeten zeggen hoe fucking veel ik van hem hield. Ik had het hem nooit gezegd. Het was te laat nu.
Hoe hard ik ook schreeuwde, hoe vaak ik het ook huilde, hij zou me niet horen. Nooit meer.
Had ik hem maar aan Lily kunnen voorstellen. Shit, hij zou zo trots op me geweest zijn. Zo fucking trots.
Ik kon het hem haast horen zeggen met zijn diepe stem: 'Wat moet zo'n meisje met een fuck op als jij?' Maar hij zou me aangespoord hebben goed voor haar te zorgen, en haar niet te laten gaan. Hij zou me gezegd hebben dat het oké was van haar te gaan houden.
En hij zou me, met zijn diepblauwe ogen starend in die van mij, zijn grote hand op mijn schouder, verteld hebben dat ik goed genoeg kon zijn. Zolang ik maar probeerde, zolang ik maar vocht. Zoals ik altijd had gevochten, mijn leven lang.
Lily en Mike zouden het zo goed met elkaar kunnen vinden hebben... Had hij nog maar geleefd... Ik had hem kunnen bewijzen dat ik voor sommige mensen iets kon betekenen. Hij had de fonkelingen in haar ogen kunnen zien, veroorzaakt door mij, en kunnen beseffen dat ik geluk kon creëren. Dat ik zijn geluk had kunnen creëren.
Misschien had hij er dan nooit voor gekozen uit het leven te stappen.
Misschien.
Misschien...
Ik ging slikkend zitten op de rand van mijn matras, en legde mijn trillende hand op de snaren. Ik voelde die van hem op de mijne, ik hoorde zijn warme stem in mijn oor, zijn vingers tikkend op het lichte hout, de maat aangevend. Als ik mijn ogen sloot, leek hij naast me te zitten.
Voor ik besefte wat ik deed, had ik een eerste noot gespeeld. De adem stokte in mijn keel.
Toen het geluid wegstierf en ik mijn ogen opende, was hij verdwenen...
Ik brak. Een eerste snik verliet mijn mond, en terwijl ik zijn naam smekend huilde, liet ik me op de grond neerzakken.

--
Sorry voor de vertraging! Door de examens kon ik dit weekend niet uploaden. Hopelijk maakt een lang hoofdstukje het goed!:)
Je had trouwens helemaal gelijk in je reactie op het vorige hoofdstuk, NicoleStyles! Hopelijk heeft het Haly gesprek over het geldprobleem wat zaken verduidelijkt?
xxx

Reacties (7)

  • ZaynStylesS

    Ik hou hier echt van. Oprecht het beste verhaal op Q. Snel verder girl!

    9 maanden geleden
  • aylatjuhh

    Wauw meis!

    Ik heb al jouw recente hoofdstukken van dit prachtige verhaal eindelijk kunnen lezen en wauw! Ik ben sprakeloos!
    Ik was al helemaal verliefd op bitter butterfly (die ik meer dan 1 keer gelezen heb) 🙈
    Maar dit... Wauw! Een van de beste novels die ik ooit gelezen heb! Ik ben echt zwaar verslaafd en kan niet wachten op meer!
    Het blijft spannend en hoe meer je leest hoe meer je wilt hebben! Ik ben echt gierig naar een volgend hoofdstuk 🙈

    Liefs! Trouwe lezeres ❤️

    9 maanden geleden
  • JoTOMLINSON

    Waw, het was echt eens leuk zo een lang stuk te lezen uit het standpunt van Harry. Gewoonweg omdat je nu echt wel te zien krijgt dat hij zoveel om haar geeft. Ook vind ik het 'leuk' zijn emotionele kant eens te zien want het is heel realistisch dat hij ook eens weent. Mocht Lilly onverwachts binnen komen, zou dat al helemaal geweldig zijn. OF als hij haar ooit als zijn vriendin vraagt, dit te doen met zijn gitaar. Weuwww!
    Loved it,
    Thank you x

    9 maanden geleden
  • Maim

    W a u w wat mooi!

    9 maanden geleden
  • _Khaleesi_

    Oh zo mooi geschreven!

    9 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen