:D

Splat splat splat, deden mijn gympen op het natte wegdek. Het regende al een week lang, totaal geen zomerweer. Maar het was al bijna zomervakantie, over drie dagen al. Maar veel zin had ik er niet in. Ik zou naar een of ander zomerkamp gaan terwijl mijn ouders en Veronica lekker in het zonnige Oost-Yuki zaten. Gelukkig was er mooi weer op komst. Ik vloekte binnensmonds toen er een auto langs reed en niet alleen mijn schoenen maar ook mijn broek doorweekte. Dat zouden ze thuis leuk vinden. Maar heel veel verschil maakte het niet, ik was al kletsnat. Mijn witte haar kleefde aan mijn gezicht en wat druppels dropen in mijn nek. Maar ik was ondertussen al wel meer gewend.

'Ik ben thuis!' Mijn pleegmoeder duwde meteen een handdoek in mijn handen. 'Kind toch, je bent helemaal verzopen. Eerst afdrogen voordat je naar binnen gaat, anders wordt het tapijt vies!' Ik knikte haar haar en pakte de handdoek aan. Aan wat gegiechel in de woonkamer te horen had Veronica weer een wat vriendinnen mee naar huis genomen. Dat leek ze de laatste tijd steeds vaker te doen, zeker nu ze wisten dat ze een pleegbroer had. Veronica was één jaar ouder dan ik, maar kon zich vaak nog behoorlijk kinderachtig gedragen. Ook gedroeg ze zich veel anders met haar vriendinnen er bij. Toen ik met de handdoek op mijn hoofd en op mijn sokken de kamer binnen kwam lopen groette ze me vriendelijk, iets was ze normaal nooit deed. Ik knikte ook haar haar en mompelde: 'Hoi.' Haar vriendinnen giechelden opnieuw en eentje zwaaide naar me. Ik verdween gauw in mijn kamer op de begaande grond. Mijn kamer was aan de kleine kant, maar ik vond het geweldig. Ik had een prachtig uitzicht op het bos en Illa zat vaak op mijn kamer. Toen ik de deur achter me dicht trok barstte het gegiechel helemaal los in de woonkamer. 'Hij is zo hot!', jubelde iemand. Ja, ik was bij niémand populair, werd gepest in de klas en iedereen keek me altijd vreemd aan als ze me niet negeerden. Maar bij Veronica's vriendinnen was ik als een popster. Ik had het zelf liever niet, of om eerlijk te zijn: ik vond het verschrikkelijk! Ik bleef het liefste in mijn kamer met mijn oordopjes in wanneer zij er waren, zodat ik niet dingen hoefde te horen als: "Hij is echt zo cool!" "Ik ben echt jaloers op jou dat jij bij hem mag wonen!" Of: "Wauw, Keyon heeft echt een lekker kontje!"
Want dat was gewoonweg verschrikkelijk om aan te horen. Niet alleen omdat het super gênant is, maar ook omdat ze keihard logen. Ik vond mezelf totaal niet knap, ik was niet stoer, en mijn lichaam was nou ook niet echt geweldig. En mijn klasgenoten waren daar vaak om me dat eens even goed duidelijk te maken. 'Zullen we zijn kamer binnen gaan?!', stelde één van de meisjes opgewonden voor. 'Hihi, echt niet! Shhh!', giechelde Veronica. Daarna hoorde ik ze met z'n allen de trap op stormen. Eindelijk rust. Maar toen barstte het kabaal los op mijn telefoon. Ik zuchtte verslagen. Het was de groepschat, ik had er ook nooit in moeten gaan. Ik las alle berichten al lang niet meer, wetend dat ze echt niet over huiswerk gingen. Feest vanavond wordt ziek!, kwam er op mijn schermpje te staan. Ik gooide het ding op mijn bed en ging aan mijn bureau zitten. Aangezien het over drie dagen al zomervakantie was was er geen huiswerk waar ik mijn hoofd aan leeg kon maken, dus ik pakte een boek en begon te lezen. Lezen en tekenen maakte me altijd relaxed, en om deze tijd rond de avond was dat van noodzaak. 'Keyon! Eten koken!' Met een zucht stond ik op.
In de woonkamer trof ik Veronica en haar vriendinnen weer aan. Bleven ze eten?! Verlegen staarde ik naar mijn sokken, ik voelde de blikken in mijn rug branden. Ik kon maar het beste doen alsof ze er niet waren, bedacht ik, en pakte een schort. Ik maakte macaroni en zette de afzuigkap aan zodat ik het gefluister niet hoefde te horen. Hoe laat was het ondertussen? Was de zon al onder? Snel trok ik het gordijn opzij en keek naar buiten. Het schemerde, maar de zon stond nog laag aan de hemel. Gelukkig. 'Aan tafel meiden!' 'Ja mam!' Veronica zette de tv uit en haar zes vriendinnen volgden haar naar de keukentafel. Ik hing het schort op en ging ook aan tafel zitten. 'Hebben jullie een leuke dag gehad, meiden?', vroeg mijn pleegmoeder. Er kwam een heel verhaal over wat ze op school wel niet meegemaakt hadden ik probeerde zo onzichtbaar mogelijk te zijn. 'En jij Keyon?' Ik knikte en nam gauw een hap tomatensaus zodat ik niets hoefde te zeggen. Maar de saus was gloeiend heet en brandde mijn mond. Ik kreeg tranen in mijn ogen, maar slikte het gauw door. Snel nam ik een slok water. 'Heb jij deze macaroni zelf gemaakt?', vroeg een meisje die volgens mij Anna heette. 'Ja.', zei ik zacht. Gelukkig ging het onderwerp daarna weer over op wat anders en daar was ik blij mee. Toen ik mijn bord in de keuken had gezet vluchtte ik weer gauw naar mijn kamer. Mijn telefoon bleef maar meldingen geven en met een zucht opende ik die. Ik was verast te zien dat ik ook twee privé berichtjes had. Die opende ik, en het bleek Misa te zijn. Misa was een aardig meisje, ze was ook een beetje verlegen en leek de enige te zijn wie geen hekel aan mij had.

-Kom jij vanavond ook? Het zou me leuk lijken als jij ook een keertje naar een feestje kmt.

-*komt*


Was wat ik las.

-Nee, sorry

,antwoordde ik.

-Waarom niet? Ze zullen je heus niet pesten, maak je geen zorgen.

Ik zuchtte.

-Dat is het niet, ik ben niet bang.

-Wat is het dan wel? Je komt nooit, het is alsof je altijd al andere plannen hebt.

Nu werd het link.

-Mijn astma

Was wat ik uiteindelijk antwoordde.

-?

-Ik wordt erg benauwd als ik in kleine ruimtes met veel mensen ben, en dan ook nog moet dansen.

-Je MOET heus niet dansen als je dat niet wilt hoor. ;-)

-Maar er gaan ook mensen roken, en er is een rookmachine. Sorry Misa, ik kan echt niet.

-Oké dan. Doei

Toen besloot ik maar de groepschat te bekijken. Ik scrolde naar beneden, alles ging voor grotendeels over het feestje, hoe Yamada aan drugs zou komen die zou meenemen, hoe ze met z'n allen 7 minutes in heaven wouden gaan spelen. Gen activiteiten waar ik betrokken in wou zijn, dan zou ik toch alleen maar het feest komen verpesten. Toen zag ik plotseling mijn naam voorbij komen.

-Komt Keyon nou eigenlijk ook?

Vroeg iemand.

-Volgens mij kan hij niet.

-Wat heeft hij dan te doen? Zeker een bijeenkomst van de boekenclub of iets anders saais.

-Nee, hij gaat vast naar de gaybar, ons vieze kleine homo'tje

-Ja, gaat hij vast dronken worden en andere mannen aflebberen!


-Jongens, ik heb net met hem gepraat en het komt door zijn astma.

-Smoesjes. Hij is gewoon bang, de lafaard. Bang om plezier in zijn saaie, zielige leven te hebben.

-Hé luister jongens, Keyon zit ook in deze chat hé! Hij kan dit allemaal gewoon lezen hoor.

-Nou en?

-Hij leest het toch nooit. We kunnen hem er dan eigenlijk net zo goed uit gooien.

U bent verwijderd uit dit gesprek

Mijn vingers die het apparaat omklemden werden slap en ik gooide het ding ergens in de hoek. Mijn hart bonsde snel ik was boos. Ik was boos omdat ze me niet begrepen, dat ze Misa niet geloofden, maar vooral omdat ze homo's belachelijke maakten. Zo ging het altijd, het was een scheldwoord als iemand je himo noemde. Iets wat ik verschrikkelijk vond. De enige persoon waarmee ik een beetje kon praten was de jongedame die mij mijn drumlessen gaf, en zij had zelf een vriendin. En soms dacht ik zelf ook niks voor meisjes te voelen, maar dat kon ook komen door de meisjes die ik kende, want ik kende ook geen leuke jongens. 'Shit.', mompelde ik met een blik op het raam. De zon was onder en mijn hart bonkte nog steeds. Ik was boos en in de war. In paniek trok ik het raam open en sprong er uit. Zo hard als ik kon rende ik richting het bos en even later rende ik op wolvenpoten verder.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen