Voedsel.

Smullen.

Schansen.

Enjoy.

2015



Hoofdstuk 6.8

Gegil vanuit de kamer van Rachel vulde mijn gehoor, haar gegil, geschreeuw dreunde nog harder mijn gehoorgangen binnen doordat ik de slaapkamerdeur van haar opende. Een angstig, nat rood gekleurd gezicht, haast hysterisch gillende Rachel, was mijn zicht. Mijn ogen gleden over haar lichaam en bleven steken op haar buik, broek. Het was nat, zeik en zeik nat. Zo nat, dat ik al met zekerheid wist te zeggen dat haar vruchtwater geknapt was. Een grinnik wist ik binnen te houden, kalmerend stapte ik op de huilende, gillende Rachel af.
'Rachel kalm' vulde mijn stem haar gehoor.
'Kalm, kalm, ik lek' gilde ze wijzend naar haar zeik natte broek.
'Nee, je vliezen zijn gebroken, dus dat betekend dat je gaat bevallen' glimlachte ik het meisje bemoedigend toe.
'B-bevallen' stamelde Rachel, verschrikt.
Ik begon te knikken een glimlach van oor tot oor, streek ik wat haren van Rachel achter haar oor, 'dat kan jij' fluisterde ik in haar oor.
Dit leek het gegil, haar angst weg te nemen, ze keek mij aan, nog steeds niet geheel zeker, maar leek te twijfelen. 'Je kan dit Rachel, echt, je hebt al zoveel doorstaan. De ramen, Bjorn, Tippelen, Liften, Showgirl spelen, Strippen en meer. Jij kan dit, ik ben 100% zeker, over een paar uur heb jij je prachtige kleine vast' grijnsde ik de babyspullen wat nodig waren bij elkaar grijpend.
'Rustig blijven, ik ga even wat spullen halen. Ben zo terug, niet persen, puffen' knikte ik haar bevelend toe.
Ze keek mij kort aan, maar knikte toch op mijn woorden.
Ik liep zo snel ik kon de slaapkamer uit, de bevalkamer binnen. Pakte zoveel mogelijk steriele doeken, een bedje, luiers, mutsjes, flesjes, speentjes en liep met het gehele handeltje zo snel ik kon terug naar de kamer van Rachel. Ze lag inmiddels te puffen, blijkbaar had ze een wee, en een aardig lange ook.
'Gaat het' vroeg ik haar voorzichtig, ze knikte met knalrood gekleurde wangen.
Ik controleerde of ze al voldoende ontsluiting zou hebben, schudde mijn hoofd. Rachel fronste vragend haar hoofd, 'wat' pufte ze, onzeker.
'Nog niet volledige ontsluiting, het duurt nog even' mompelde ik mijn handen onder de kraan wassend. Droogde ik ze naderhand af en trok ik vervolgens plastic handschoentjes aan. Een oud schort voor mijn kleren gespannen, liet ik mijn blik afglijden naar de klok. 'Ik kom over een klein uurtje terug' sprak ik fronsend, 'blijf voldoende drinken, bewegen, puffen, krijg je te veel pijn roep je maar' sprak ik knikkend.
De woonkamer binnen stappend keek Molly mij vervolgens vragend aan.
'Sorry het duurt nog even, ze heeft nog geen volledige ontsluiting' haalde mijn schouders laconiek op.
Molly trok haar hoofd terug naar het boek en begon vervolgens weer te lezen.
Ze had dus eindelijk begrepen dat ze bepaalde momenten maar de televisie kon gebruiken. Dat ze zich over de dag, avond zich met andere activiteiten moest bezighouden. Het begon al beter en beter te woorden. Toch hield ik haar gedrag, reactie's en spraak in mijn achterhoofd. Ik zou dat niet zo snel vergeten, zeker niet als ik mijn kinderen bij haar moest achter laten voor een paar uur.

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    Snel verder

    4 jaar geleden
  • Luckey

    Hopelijk gaat het goed met Rachelle!!
    Ze heeft idd genoeg mee gemaakt al
    Ben benieuwd hoe dot gaat aflopen!
    Molly is een beetje rustig geworden!
    Das een wonder!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen