Foto bij Chapter two

Raimon

Milou,’ fluistert een hese stem. Paniekerig kijk ik de duisternis rond, op zoek naar een uitweg. Op zoek naar het veilige licht. Een benauwd gevoel bekruipt me zodra ik me niet kan bewegen. Een koude vlaag raast langs me, maar wordt vervolgd door een warme omhelzing. Het benauwde gevoel verdwijnt en een paar felle, ijzige ogen kijken me aan. Ze glimlachend naar me. Ik sluit even kort mijn ogen, maar zodra ik ze weer open, is de persoon weg. Een luid gerommel laat me weer geschrokken om mij heen kijken. Een plotselinge lichtflits zorgt ervoor dat ik mijn balans verlies en val achterover. Een luide klap in de verte laat me opkijken. Mijn ogen verwijden zich als er een lawine naar beneden raast en mij wegvaagt.
Met een luide gil schiet ik overeind in mijn bed en staar ik hijgend voor mij uit. Het zweet druipt langs mijn gezicht en een beangstigend bekruipt me. Ik slaak een geschrokken gil als de deur open vliegt en mijn moeder binnenkomt. Zonder iets te zeggen weet ze al wat er gebeurd is en stelt ze me gerust. ‘Je mag vandaag overslaan als je wilt?’ zegt ze zachtjes. Ik schud kort mijn hoofd. ‘Het is mijn eerste dag, die mag ik niet missen.’

Terwijl de ochtendzon in mijn gezicht schijnt, baan ik mij een weg door de winkelstraat, op weg naar school. Onderweg haal ik wat te eten bij de kleine supermarkt op de hoek en hol dan met moeite naar de school. De laarzen die ik van mijn moeder moet dragen, zijn niet erg vriendelijk voor een meisje zoals ik. De hak is veel te hoog voor iemand die gewend is om op voetbalschoenen en sneakers te lopen. Een diepe zucht verlaat mijn mond als ik het schoolterrein op loop. Ik geniet ondertussen van het croissantje dat ik nog even snel gehaald had en loop de school binnen. Het getik van mijn hakken op de vloer, laat vele andere leerlingen om kijken en nemen uitgebreid de moeite om mij te bestuderen. Mijn aandacht daarentegen is gevestigd op het zoeken van het juiste lokaal. Nu ik ben overgeplaatst naar Raimon kom ik natuurlijk weer vol verrassingen te staan en zijn alle lokalen weer heel anders verspreid. Mijn moeder heeft bewust voor Raimon gekozen omdat het voetbal team hier te klein is om mee te kunnen doen aan toernooien en om zo dus te voorkomen dat ik er weer mee in aanraking kom. Het is voor de veiligheid van mijzelf en degene om mij heen zegt ze. Zelf blijf ik haar zeggen dat ze zich geen zorgen hoeft te maken om mij of de andere. Ik ben oud genoeg om voor mezelf te zorgen. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht en schud dan kort mijn hoofd. Ik heb het belooft, geen voetbal op deze school. Maar zodra ik aankom bij het juiste lokaal en ik de deur open, vliegt er een voetbal mijn kant op en trap ik hem hard aan de kant. Dat is niet de eerste indruk die ik achter wilde laten..

Met enorme hoofdpijn verlaat ik het klaslokaal. Het is lunchtijd en vanaf het moment dat ik het klaslokaal binnen kwam, tot aan het moment dat de bel voor de lunch ging, heb ik dezelfde vragen naar mijn hoofd gekregen. Ene Endou was erg enthousiast over het feit dat ik de bal weg schoot zonder dat ik ook maar wist dat hij op de deur af kwam toen ik binnen stapte. Hij wilde ook al te graag weten of ik aan voetbal doe. Er verschijnt weer een glimlach op mijn gezicht.. Voetbal. Dat zou ik toch al te graag weer willen doen. Helaas heeft mijn moeder het me toch echt verboden. ‘Omdat je geen controle hebt,’ vertelt ze me altijd. Zover ik weet kan ik prima voetballen en heb ik prima controle over de bal. Of heeft ze een andere reden? Dat ongelukje is al zo lang geleden gebeurd, dat gaat heus niet weer gebeuren.
Een hand op mijn schouder laat me verbaasd omkijken. Ik deins geschrokken achteruit als Endou met stralende ogen naar me kijkt en een voetbal omhoog houd. ‘Hisame, toch?’ vraagt hij even voor de zekerheid. Ik knik kort. ‘Zeg maar Milou,’ mompel ik. Endou knikt even en kijkt me weer stralend aan. ‘Heb je zin om mee te spelen? We kunnen altijd een extra speler gebruiken in het team!’ roept hij vrolijk en zwaait vrolijk de bal voor mijn gezicht. Ik zet een stapje naar achter en schud kort mijn hoofd. ‘Sorry, Endou, maar ik moet je aanbod afwijzen,’ zeg ik met een teleurgestelde toon. Endou kijkt me verbaasd aan. ‘Maar waarom?’ vraagt hij niet begrijpend. ‘Omdat het een meisje is en ze niet kan voetballen,’ zegt een spottende stem. Ik kijk een beetje geïrriteerd op naar de jongen die naast Endou komt staan. ‘Someoka dat heeft er niets mee te maken! Er zijn genoeg meisjes die goed kunnen spelen!’ roept Endou in protest. Een spottend lachje verlaat Someoka’s mond als hij mij even grondig bekijkt. ‘Op die laarzen?’ lacht hij en pakt de bal van Endou over. ‘Kom op, we gaan trainen. We hebben morgen een wedstrijd,’ mompelt Someoka als hij van ons vandaan loopt. Endou kijkt hem na en draait zich dan weer tot me. ‘Waarom wil je niet spelen?’ vraagt hij nogmaals. Zijn houding is veranderd. Hij is niet meer zo enthousiast als eerst. Komt dat door Someoka? ‘Je wilt spelen. Ik zie het aan je. Ik hoorde het aan de manier waarop je mijn aanbod afwees en je schoot de bal vlekkeloos weg. Het was gericht, je raakt niemand en hij landde precies in de prullenbak, zonder dat het omviel,’ zegt hij scherp. Ik knars mijn kaken op elkaar en kijk hem aan. ‘Ik heb een belofte gemaakt. Dit is de vierde keer dat ik ben overgeplaatst naar een nieuwe school en voetbal is daar altijd de reden van geweest. Ik heb het mijn moeder belooft. Het spijt me Endou, hoe graag ik het ook wil. Ik speel niet,’ besluit ik.
Endou blijft me aankijken en glimlacht tot slot. Hij knikt begrijpend. ‘Ik begrijp het, Milou. Maar, zou je het wel leuk vinden om te komen kijken? Als je meerdere keren bent overgeplaatst door voetbal, betekent wel dat je het dus kunt. Misschien dat je ons een beetje kunt helpen? Niet iedereen is nog even goed,’ legt Endou uit. Ik kijk hem even verbaasd aan. Vraagt hij nou serieus alsnog om mijn hulp? Mijn moeder wilt niet eens dat ik nog in de buurt kom van een bal. Maar ik wil zo graag iets met voetbal blijven doen. Wat moet ik nou?

Voor ik het in de gaten heb, heeft Endou me bij mijn pols gepakt en sleurt me mee de gang door, naar buiten. Ik knipper even verward en laat me mee trekken. Als de zon in mijn gezicht schijnt, knijp ik mijn ogen even samen en loop achter Endou aan, naar het voetbalveld. De spelers staan zich al op te warmen in hun tenue en Endou rent snel een gebouw in, waardoor ik alleen achter blijf met het team. Een voor een neem ik de spelers in me op. Ze zijn met zijn tienen, inclusief Endou. Dat betekent dat er iemand wel te laat moet zijn. Aan Endou te horen missen ze niemand, maar het klonk wel alsof ze geen reserves hebben. En hoe graag ik ook een plek in zou willen nemen, kan ik het niet doen. Of ik moet een nieuwe afspraak met mijn moeder zien te maken. Misschien brengt het haar dan toch op andere gedachten en mag ik toch spelen. Eventueel vraag ik Endou om te helpen. Zijn enthousiasme zou er voor kunnen zorgen dat het mijn moeder of andere ideeën brengt. ‘Milou!’ Ik kijk geschrokken op uit mijn gedachten als mijn naam geroepen wordt en bijt even op mijn lip als ik de stem herken. Het is mijn moeder.

Reacties (4)

  • Duendes

    Maar haar moeder zal ook wel niet voor niets zo beschermend zijn... ik vraag me af wat voor ongeluk het was, gosh...
    En misschien is het wel goed dat ze gesnapt wordt met de rest van het team erbij! Nu kunnen ze haar helpen!

    4 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    thats Some bad luck there kiddo

    4 jaar geleden
  • Luckey

    WAAROM WORD ZE NU AL METEEN BETRAPT!!
    laat der voetballen!!
    van mijn apart heeft ze iemadn vermoord met voetballen!
    more!!!

    4 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Ow mah gawddd!!! Bij de eerste al gesnapt. You have bad luck girll

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen