Vandaag volgen we de avonturen van de mysterieuze Arthur ap Ithel/Glarin

Ik schrijf dit op de vroegere, tegenwoordig nogal ouderwetse, laptop van mijn vader, en daar schreef ik vroeger altijd op.
De memorieeess.
Trouwens, voor de duidelijkheid, Thomas neemt ook weer de Lucas povs.

Dit hoofdstuk is dezelfde dag als de ruzie van Lorcan met Lysander.

Ik slaak een opgeluchte zucht.
De natuur hier lijkt me te zuiveren, alle stress uit mijn lichaam te trekken.
Het is niet mijn woud, maar het is een woud, en wat voor een.

Goed, ik ben niet doof, ik weet dat ik hier eigenlijk niet mag komen, maar ik kon gewoon niet zonder natuur na deze dag.
Het verboden woud, zo heet het hier.
Het is waar, ik mis hier de lichtheid van mijn woud, maar om zo ver te gaan als het duister noemen?

Ik kan het voelen, de oudheid van dit woud.
Dit woud stond hier voor Zweinstein er stond, en er leven hier wezens die zich het begin van de middeleeuwen kunnen herinneren.
Terwijl ik verder loop, voort geleid door Ris, ritselen de bosjes, als een soort begroeting.
Ik ruik de diepe geur van gevallen bladeren, gemengd met de oude grond.

Ik sta stil als ik ogen op me voel branden.
Vijandig, maar ik doe niks.
Langzaam voel ik het wezen dichterbij komen.
Nog steeds beweeg ik me niet.
Hij staat nu vlak achter me.
Ik hoor het snuffelen.
Na wat een eeuwigheid lijkt gaat het wezen weg.
Ris komt mijn zak uitgekropen als salamander, en neemt weer zijn katten vorm aan.
Wat het wezen ook was, het zag me aan als een woudbewoner, ik zie dit als toestemming om verder het woud in te gaan.

Ik tik verveeld op het diep gegroefde hout van het bureau waar ik aanzit.
Ik strijk over mijn Braille boek over geschiedenis van de Toverkunst.
Niemand hier weet toch hoe je braille moet lezen, dus als ik er gewoon overheen wrijf is het al goed voor ze.
vier tikken, snel achter elkaar, en na twee seconden stilte de volgende vier.
Het geluid van de spechten in mijn woud.

De ruwe stam van deze boom zal me niet loslaten.
Wat ik wou willen dat me los zou laten was de stem die er elke dag was.
Nadat de krekels begonnen waren, maar voor het gefluit van de merels.
Elke dag opnieuw.
Ik weet niet wat de geluiden die hij altijd maakte betekende, maar ze klonken vriendelijk.

Misschien moet ik eens uit de boom komen, om te zien wat het te beteken heeft.


Het is vreemd, ik weet dat het mijn herinneringen zijn, en ik weet dat het een groot deel van mezelf is.
Ik kijk er nostalgisch naar terug, maar ik wou het toch ook weer niet willen terugkrijgen.
Ik voel mezelf steeds meer loskomen van de natuur, en deze school maakt het er niet beter op.

Ik schrik pas op als ik de geschokte maar verwonderde kreten hoor van de rest van de klas.
'kijk, ze dansen!'
"een twee drie vier, een twee drie vier, verwonderlijk'
"meneer ap Glarin, ik zou het fijn vinden als u de les niet meer verstoord, anders zie ik mij genoodzaakt u de les uit te zetten'
snel stop ik met tikken, en ik hoor nu het neerploffen van boeken en pennen, potten en mensen.
'sorry meneer, het zal niet meer gebeuren'

'Dus Lorcan, kan je mij vertellen wat er eigenlijk gebeurde?' vraag ik nonchalant.
Hij lacht schamper.
'vertel mij dat maar'
Ik werp hem (tenminste ik hoop dat het richting hem was) een beledigde blik toe.
'ik weet het niet hoor'
'dus je weet het echt niet? het ging per ongeluk?' ik hoor hoe het laatste deel van de zin omhoog springt van de verbazing.
Ik schud van niet.
'Nou, alle dingen in de zaal, sommige mensen inbegrepen begonnen te dansen op het ritme wat jij aan het tikken was' spreekt hij, ondertussen een lach inhoudend om zijn informerende, wanhopige act van onverschilligheid intact te houden.
Ik grijns.
'misschien moet ik dan maar in de muziekindustrie gaan werken, dan word ik de nieuwe Stevie Wonder' zeg ik grappend.
'Stefan Wonder?'
Ik zwier dramatisch mijn handen de lucht in.
"Zeg niet dat je Stevie Wonder niet kent!' roep ik uit.
'dat is wat ik duidelijk wilde maken'
Mijn wenkbrauwen schieten nu daadwerkelijk omhoog, tot boven de glazen van mijn (heb ik me laten vertellen) overdreven grote zonnebril.
'Very superstitious, writings on the wall, Very superstitious, ladders bout' to fall.' begin ik te zingen.
Even lacht Lorcan oprecht.
'Misschien moet je toch maar geen zanger worden'
Ik ga met mijn hand naar mijn hart.
'ik ben gekwetst! maar ik heb wel je onverschilligheid gebroken' grijns ik.
'pft'
'ik zal dan wel drummer worden'
'en alle drumtoestellen slopen?'
'daar heb je een punt'
'ik heb altijd alle punten'
'wat jij wilt Lorcan, wat jij wilt' lach ik, en verder grappend lopen we naar de volgende les.

Reacties (2)

  • Samanthablaze

    Om een of andere reden vind ik het cute

    3 jaar geleden
  • GoCrazy

    Tof dat je verder gaat!! Wanneer komt het volgende stukje?;)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen