ja ja VOEDSEL

2015



Hoofdstuk 6.13

Het werk van Molly nakijkend, wreef ik af en toe over mijn licht gebolde buik. Nu dat ik in mijn tweede deel van mijn trimester zit, van mijn zwangerschap, begon ik wel voorzichtiger te zijn. De schrik zat er goed in, nadat Rachel niet voldoende kracht had, haar baby's te wereld te brengen. Ik wilde absoluut niet, dat iemand anders voor mijn kinderen zou gaan zorgen.
Daar was ik geen moeder voor geworden.
Oké broedmoeder, draagmoeder, broed kip, hoe je mij ook wilde noemen. Het zelfde los had Isa, ze was te zwak bij haar laatste bevalling van Juno. Ik had Flynn en Seppe zo ver weten te overtuigen dat ze voorlopig haar met rust zouden laten. Haar niet mochten bevruchten anders dat ze met een nieuw lijk zouden zitten. Ik niet nog eens voor de keus moest komen te staan, een baby of vriendin terug tot leven te wekken.
Daarbij wist ik nu al dat Flynn aan het plannen was om Molly tot de groep te voegen.
Ze was vruchtbaar, de laatste testen die ze gedaan heeft, gaven haar hormoonspiegels aan.
Het zou nu niet lang meer duren of Flynn zou haar pakken, pakken op een manier dat ze niet snel zou vergeten.
Zoals wij onze eerste keer niet zouden vergeten.
Het zien van hoe Zylina, Larkin, Juno en Vajèn aan het spelen waren op het kleed, deed mij doen glimlachen. Het broeden doen vergeten, mijn kinderen, mijn prachten, mijn wondertjes. De eeneiige tweeling Nick en Mick lagen te slapen in de box in de woonkamer. Molly had ik aan een ander klusje gezet. Ze mocht haar kledingkast opruimen, die van de kinderen, het washok, en de keuken.
Nu zou je zeggen, moet je zelf niet iets doen.
Ja, ik heb al stof gezogen, afgestoft, gedweild, de bedden verschoond, en het avond eten klaar gezet, zodat het alleen nog maar op het vuur gezet hoeft te woorden. Had het meeste al gedaan, ik was moe, maar wist dat ik wakker moest blijven voor de kinderen. Ze een volwassen persoon nodig hadden, die zorg voor hen draagt. Molly was nog te jong, kon de druk niet aan, dat was al snel te zien.
De laatste keer dat ik voor een kleine drie uur weg was, kwam ik terug lagen er vier meisjes te gillen en twee jongens.
Overstuur, roodgekleurd, verdrietig, een gestreste Molly met haar handen in het haar.
'Hoe doe je dat toch' Molly schudde haar hoofd.
'Bij mij beginnen ze gelijk te brullen' stamelde ze wijzend naar de stil spelende meisjes.
'Het is hoe je ze benaderd, behandeld, verzorgd' sprak ik simpel mijn schouders optrekkend, 'maar dat leer je door de jaren, vanzelf' sprak ik simpel glimlachend.
'Hoever staat het met je huishoudelijke klusjes' mijn wenkbrauwen gerezen, 'bijna klaar' stamelde ze met lichtrood gekleurde wangen.
'Als ik jouw was zal ik maar is opschieten. Over precies een uur begin ik met het avond eten op te zetten' sprak ik bedenkelijk.
'Oké ik zorg dat ik dan het meeste klaar, gedaan heb' sprak ze knikkend. Zeker van haar zaak.
Ik schudde mijn hoofd, ze was zeker nog niet klaar.
Voor vanavond negen uur had ik nog voldoende werk voor haar.

Reacties (1)

  • Luckey

    Als ze izzy wat aan doen!!
    Ze moeten echt een alarm knop installeren hoor
    straks is er iets met de kinderen !!
    Zeker nu ze weer zwanger is etc
    Snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen