Ja, ja, het is al weer wat dagen geleden dat jullie voedsel hebben gehad.
Nou hier is weer een hoofdstuk, deel 6.14!!
Serie 6 heeft plus minus 23/24 delen aan voer. Serie 7 bevat ook een aardige lengte.
Dus voorlopig zitten jullie lezers nog garant.
Serie 9 is in de maak!!
Enjoy this chapter

2015



Hoofdstuk 6.14

Het gesprek van Molly en mij, verliep stroef.
Ze was nieuwsgierig, koppig, eigenwijs, dominant, in de zin gevaarlijk dominant. Ik naderde mijn 20ste week.
'Weet je echt zeker dat je over een tijd weg gaat' Molly had haar wenkbrauwen in een frons getrokken. 'Ja, Januari wilt Seppe mij op een ander project voor een aantal maanden. Het is nog onzeker hoe en wat met de kinderen, ik denk dat het telefonisch contact wordt' fronsend sprak ik de woorden uit. Het begon mij nu al niet lekker te zitten mijn kinderen achter te laten.
Achter te laten bij een puber dat soms nog wel eens een agressieve bui kreeg.
Losse handjes, liet wapperen.
'Ik wil graag babysitten' ze knikte met een grote grijns. 'Dat weet ik. Wees gerust, tegen die tijd piep je wel anders' grijnsde ik net zo vals. Gelijk gleed, haar grijns met een glimlach van haar gezicht en keek ze mij onderzoekend aan. 'Wat weet jij dat ik niet weet' was gelijk haar tegenstrijdige vraag. Ergens moest ze het antwoordt al wel doen weten. Ze had het toch gezien aan Rachel, Isa en mij?
'Geloof me, over een korte tijd ben je lid van de groep' grinnikte ik schouderophalend.
'Al zal het niet veel zijn wat je bereikt hebt' sprak ik luchtig, om het onderwerp niet naar een drukkende sfeer te zetten.
'O, het zal wel' sprak Molly bedenkelijk.
'Maar, heb jij ooit kinderen gewild. Ik bedoel je hebt ze nu wel, maar had je het niet liever anders gewild' Molly stelde de vraag op een lastige manier.
'Kijk, ik heb altijd wel kinderen gewild. Het is niet zo dat ik dit expres heb laten gebeuren. Als ik nooit ontvoerd was geweest in 2008, gewoon geluisterd had naar de familie die ik had, al kan ik ze nog maar moeilijk voor de geest halen. Had ik nu nog geen kinderen gehad, denk ik' sprak ik bedenkelijk. Eerlijk op een toon dat Molly toch wel licht deed doen huiveren.
'Ik, ik vind ze maar vervelend, die kinderen. Vind ze leuk als ze van een ander zijn. Wanneer het jengelt kan het terug naar hun moeder' sprak ze zuchtend.
Ik begon te lachen, schudde mijn hoofd. 'Meid dan ben je hier toch echt op de verkeerde plek' lachte ik schel, schaapachtig.
'Hoezo' kwam er fel, gefrustreerd over de lippen van Molly.
'Nou, over een tijd loop jij ook met een buik vol benen, geloof mij. Het heeft bij mij ook niet lang geduurd, 2008 tot 2013, en ineens kreeg ik een dochter Zylina. Dat was voor jou tijd, maar na de tijd met andere gevangen, het was heel rap gegaan. Mijn eerste op mijn tweede zwangerschap. Zelfs nu mijn derde, er toch nog redelijk vlot achteraan, doet mij het ook verwachten van de andere meiden' sprak ik knikkend.
Molly keek mij met open mond aan.
Haar ogen puilde zowat uit en de tranen stonden al in de hoeken van haar ogen.
'Dus, geloof me, als ik jouw was zal ik van je wondertjes dat je te wereld zet gaan houden. Anders wordt je net als Isa geïsoleerd. En kan je na ieder kind dat je te wereld schopt, mag bij komen, aantal maanden geen seks, voor je cyclus goed te laten lopen en dan mag je weer. Geloof mij, dat leven wil je niet, het leven dat Isa nu heeft. Ze verafschuwde Larkin, ze was puber, net als ik, had geen gevoelens voor haar baby. Ook voor Juno, heeft ze geen gevoelens, ze ketst haar beide dochters af. Dus je kan kiezen of delen, of rationaal nadenken, objectief blijven' sprak ik mijn schouders optrekkend.
Nick een van de tweeling was beginnen huilen.
Ze speen was uit zijn mond gevallen.
Voorzichtig drukte ik hem terug in zijn mond, waarbij zijn vermoeide oogjes al snel weer toe vielen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Molly is gewaarschuwd!!!
    Welk project?!?!
    Meer!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen