Zenuwachtig liep ik het dorp door richting mijn huis. De bomen stonden weer mooi in bloei, waardoor het kleine dorpje waar ik was opgegroeid, zijn pracht helemaal terug had gevonden. Hoe ging ik mijn ouders vertellen dat volgende week Harry Styles op de stoep zou staan? Met mijn weekendtas op mijn rug opende ik de voordeur en stapte mijn huis binnen.
‘Hallo?’ Al schreeuwend liet ik weten dat ik er weer was. Vanuit de woonkamer klonken opgetogen stemmen. Met een glimlach liep ik naar binnen en zag mijn zusje met haar vriendinnen in de woonkamer. Dan moest ik maar het nieuws uitstellen. Ik wist immers niet of veel mensen het mochten weten. Ik snapte het als Harry dat liever niet had.
‘Hé Ams.’ Ik gaf mijn zusje een kus, maar ze had weinig aandacht voor me. Met een glimlach begroette ik haar vriendinnetjes. ‘Zijn mama en papa er niet?’ Ik liet mijn tas in de kamer vallen en maakte voor mezelf een glas water.
‘Ze zijn hardlopen.’ Ik knikte dat ik het begreep en plofte neer op de bank. Netflix startte zich op, waardoor ik onderuit zakte en genoot van mijn favoriete series. Mijn zusje en haar vriendinnen keken onder hun geklets door met mij mee. Ik vond het niet erg, de afleveringen had ik immers al een keer gezien. Zonder dat ik het doorhad, tikte de afleveringen en de uren voorbij. Ik schrok dan ook van het plagerige stemmetje van mijn zusje.
‘Wie is Harry?’ Haar nieuwsgierige en plagerige stem deden me verschrikt opzij kijken. De nieuwsgierige ogen van haar vriendinnen brandden op me. Ik greep mijn mobiel uit haar handen en las vlug het berichtje. Veilig aangekomen. Ondanks de starende blikken, glimlachte ik. ‘Fé, wie is Harry? Heb je een nieuwe vlam?’ Grappend keek mijn zusje me aan, maar ik wist niet wat ik moest zeggen. Wat viel er te zeggen? Ze zou er toch wel achter komen en waarschijnlijk vertellen aan haar vriendinnen.
‘Hij komt volgende week langs. Dan kan je hem ontmoeten,’ besloot ik haar te vertellen. De achternaam liet ik expres achterwege. Haar ogen lichtten op.
‘Heb je een foto?’
‘Nee, je wacht maar een week.’
‘Ken ik hem?’
‘Misschien,’ mompelde ik geheimzinnig. Haar ogen vernauwden zich verontwaardigd, maar ze zei niks meer.
‘Oké,’ reageerde ze koeltjes. Duidelijk gepikeerd dat ik niet meer wilde vertellen. ‘Weten mams en papa het al?’ Haar plagerige stem was weer terug. Ik schudde ontkennend mijn hoofd. Dat mijn vader me de hele avond zou plagen, wist ik nu al.
‘Nee, ik vertel het ze straks. Ga jij nou maar wat anders doen,’ mokte ik en liet mijn serie weer afspelen. Mijn zusje grinnikte en stond op. Vervolgens verlieten zij en haar vriendinnen het huis, waardoor ik mijn mobiel vergrendelde. Met een grote glimlach en een warm gevoel antwoordde ik op Harry’s berichtje.

Feline Johansen: Fijn om te horen! Mijn zusje weet inmiddels dat je langskomt hoor. Ze is haar nieuwsgierige zelf en kan niet wachten om je te ontmoeten. Mijn ouders licht ik vanavond in. Heel veel plezier met je familie vanavond! Geniet ervan.

Harry: Wat heb je gezegd?

Zijn berichtje deed me fronzen. Had ik niks mogen zeggen? Geen bedankje of smiley kwam er in zijn bericht aan te pas. Slechts die vier beladen woorden. Ik zuchtte en reageerde vluchtig, dat ik slechts zijn voornaam genoemd had. Wellicht luchtte het hem op. Met een chagrijnige blik gooide ik mijn mobiel ver van me af. Waarom was dit zo ingewikkeld? Waarom moest ik zo goed nadenken over de woorden die ik gebruikte? Ik vervloekte de media en stiekem ook Harry’s roem. Het liefst appte ik al mijn vriendinnen nu, maar ik wist dat Harry dat niet op prijs zou stellen. Ik kon gewoon niet blij zijn met het feit dat ik verliefd aan het worden was. Sterker nog, ik kon niemand iets vertellen over onze belevingen. Ik wilde mijn beste vriendinnetjes vertellen over onze date en zijn voorstel, maar de pers wist nog niks. En aan de ene kant wilde ik dat zo houden. Het was kiezen tussen blijdschap delen of anonimiteit. De keuze was voor nu makkelijk gemaakt. Van anonimiteit zou immers niet lang meer sprake zijn. Opnieuw zuchtte ik diep en zette netflix uit. Ik moest mijn tentamens van komende week maar is voorbereiden. Door Harry was dat er even helemaal ingeschoten. Met een diepe zucht pakte ik mijn weekendtas van de grond en liep de trappen op. Op mijn kamer overviel een gevoel van veiligheid me. Foto’s van vriendinnen hingen aan mijn muur. De quote lachte me toe en de geordendheid verbaasde me. Deze kamer zou Harry volgende week zien. Hij zou mijn ‘thuis’ ontmoeten. En meer te weten komen over mijn jeugd. Dichterbij mij kon hij niet komen, aangezien slechts weinig jongens deze kamer hadden gezien. Eigenlijk slechts één. Opnieuw zuchtte ik diep en borrelde een schuldgevoel op.
‘Het spijt me Adam,’ fluisterde ik zachtjes en sloot mijn ogen. Ik hoopte altijd dat iemand meeluisterde naar mijn stille beden, zodat het wellicht allemaal uiteindelijk toch goed kwam. Alsof mijn beden ervoor konden zorgen dat alles verliep, zoals ik wilde. Dat er iemand luisterde om alles goed te laten verlopen. Het was mijn hoop op God. Hoewel ik verder niet gelovig was. Zwijgend begon ik mijn weekendtas uit te pakken. De stemmen van mijn ouders deden me de trap af denderen, waarna ik ze vrolijk in de armen vlogen. Mijn familie was alles voor me. Daarom wilde ik dat ze Harry ontmoette, voordat ik hem zou bezoeken in Londen.
‘Mam, pap,’ begon ik ze aarzelend. Mijn serieuze stem trok gelijk hun aandacht, waardoor twee paar blauwe ogen me afwachtend aankeken. ‘Ik neem volgende week iemand mee naar huis. Een jongen.’ Mijn vader begon te grijnzen en mijn moeder was duidelijk nieuwsgierig.
‘Heb je wel is over hem verteld?’ Ze maakte een glas water voor zichzelf en nam een slok.
‘Ja, kort. Het is Harry.’
‘Nog nooit van gehoord,’ reageerde mijn vader. ‘Maar ik ben benieuwd,’ grinnikte hij opgetogen.
‘Jawel, daar heb je wel van gehoord Wim,’ reageerde mijn moeder geïrriteerd. ‘Harry Styles, waar ze het interview meehad.’ De opmerking van mijn moeder deed de glimlach van mijn vaders gezicht verdwijnen.
‘Die met het lange haar en de tattoos?’ Hij keek me verbouwereerd aan. ‘Maar dat past toch helemaal niet bij jou, Fé?’ Vragend keek hij me aan. Ik sloeg mijn ogen neer en wiegde ongemakkelijk heen en weer.
‘Hij is naar de kapper geweest,' schoot ik gelijk in de verdediging. 'Bovendien is hij echt lief. Dat zullen jullie wel zien als jullie hem ontmoeten. Geef hem een kans alsjeblieft. En houd het voor je. Ik heb liever niet dat het internet al ontploft bij voorbaat. We hebben nog niks officieel,’ ratelde ik. Mijn vader knikte en mijn moeder dronk zwijgend haar glas op.
‘Als jij zegt dat het een goede jongen is. Dan vertrouw ik daarop. En aangezien hij ons wil ontmoeten, ga ik er vanuit dat hij jou ook serieus neemt.’ Ik glimlachte dankbaar naar mijn vader en knuffelde hem opnieuw. Nu was er geen stap meer terug. Ik glimlachte om het idee dat Harry mijn ouders ging ontmoeten. Toch voelde ik ook al de zenuwen. Wat als ze elkaar totaal niet mochten?
[/15

Wooww, bijna zestig abo's!!! Dit is zo leuk en motiverend jongens! Heel veel leesplezier, ik hoop dat het jullie het weer een leuk stukje vinden! Spanning en sensatie komt snel weer (:

Reacties (4)

  • FollowYourDream

    Heerlijk verhaal! Je schrijft zo realistisch! Dit verhaal is ook gewoon realistisch! Ik hou ervan.

    Oh, en iedereen vindt Harry leuk (:
    Haar ouders ongetwijfeld ook.

    Xxx

    3 jaar geleden
  • Efflorescence

    VInd het zo goed dat je ook de moeilijkheden beschrijft. Ik bedoel, in veel story's is het allemaal roze geur en maneschijn. In dit verhaal kom ik al veel aspecten tegen die de moeilijkheden in een relatie met een beroemdheid aangeven. Juist omdat wij ons nooit echt zouden kunnen voorstellen hoe het is om in Feline's schoenen te staan. Ik hoop dat Harry zich ook in haar schoenen probeert te verplaatsen, want zij moet natuurlijk wel zichzelf kunnen blijven. Hoop dat de fame daar niet in de weg staat.

    3 jaar geleden
  • Long

    Iedereen mag Harry, dus dat komt wel goed ;D

    3 jaar geleden
  • Teal

    Jaaa ik hou echt van dit verhaal!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen