Het moeilijkste wat je kan doen als ouders... je dochter vertellen dat ze ziek is... (Denk ik...)

Snel laten Spica en Saturno elkaar los en lopen naar hun dochter toe, die hen met haar grote ogen angstig aankijkt.
‘Wat heeft Spranka gezegd?’ vraagt het meisje.
Haar ouders kijken elkaar even aan, en Spica zegt dan zachtjes: ‘Acacia… het valt ons heel zwaar om dit te zeggen, maar…’ Ze slikt, en kan niet meer verder praten. Saturno neemt het voor haar over: ‘Maar je hebt het recht om het te weten. Je… je zal veel vergeten, door je magie die op hol geslagen is.’
Acacia kijkt haar ouders verbaasd en geschokt aan. ‘Maar dat kan toch niet? Mijn krachten zijn alleen een beetje op hol geslagen, meer niet!’
‘Het is waar,’ mompelt Spica. ‘Zodra je al je herinneringen kwijt bent, vergeet je niks meer, maar je moet dan ook weer alles opnieuw leren. Je weet je naam dan niet eens meer, en… je herkent ons niet meer…’
‘Maar ik zal jullie altijd en overal herkennen, mam,’ zegt Acacia. ‘Jullie zijn mijn ouders!’
‘Sorry. We hadden toen je moeder zwanger van jou was nooit kunnen bedenken dat dit zou gebeuren, of dat jij magie zou hebben!’
‘Dit is niet jullie schuld, jullie konden er niks aan doen! En praat niet alsof we er niks tegen kunnen doen, want er is altijd een oplossing!’
‘Altijd zo vol hoop, hopelijk blijft dat altijd zo…’
‘Zeg niet dat alles verloren is!’
‘Liefje, ik denk dat je dit nieuws nu even aan Avon en Glace moet vertellen. Breng het rustig, oké?’
‘Ja, dat is goed.’ Acacia springt uit haar bed en loopt de gang op.

‘Hey, liefje,’ zegt Avon vrolijk als Acacia naar hem en Glace toeloopt. Hij tilt haar op en zwaait haar in het rond, tot hij haar trieste gezicht ziet.
‘Wat is er? Is alles wel goed?’
Acacia schudt haar hoofd. ‘Nee…’
‘Wil je erover praten?’
‘Ik zal wel moeten…’
Acacia vertelt hakkelend het hele verhaal, maar houdt zich groot.
Avon is even stil, maar Glace vliegt haar beste vriendin snikkend om haar hals.
‘Ik wil niet dat jij alles vergeet! Je bent de enige vriendin die ik ooit heb gehad…’
‘Dat gebeurt vast niet, ik moet het gewoon proberen.’
‘Maar tot die tijd, gaan we jou de tijd van je leven geven.’
Acacia knikt en ze lopen met z’n drieën weg.

***

‘Waah!!’ Na een paar uur woelen, en nare dromen hebben, schrikt Spica wakker. En alle dromen gingen over Acacia.
‘Saturno, wordt even wakker,’ fluistert Spica, terwijl ze haar man door elkaar schudt.
Hij mompelt slaperig: ‘Alsjeblieft, Spica, het is midden in de nacht. Ga slapen.’
‘Sorry, maar dat lukt niet.’ Bij die woorden schiet Saturno overeind.
‘Gaat alles wel goed met je? Je wordt toch niet ziek?’ Bij die woorden streelt hij even haar wang.
Spica schudt haar hoofd. ‘Nee, dat is het niet. Het is gewoon… ik heb de hele tijd nachtmerries…’
‘Lieverd, dat komt door alle nare gebeurtenissen van vandaag.’
‘Dat weet ik ook wel, maar toch…’ Ze zucht even.
‘Probeer maar gewoon te slapen.’
Spica knikt en kruipt tegen haar man aan. Al snel vallen ze in slaap.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Ik hoop echt dat er een remedie tegen is...

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen