Foto bij H.47.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Tuurlijk begrijpt Tyson waarom de Hongerspelen bestaan.
Zijn woorden zijn niet het punt, maar de manier waarop hij het uitsprak wel.
Hij geloofde in de Hongerspelen.
Begreep het niet alleen, hij zag het nut ervan in.
Hij klonk alsof hij het núttig vond, een goed iets dat onbegrepen is.
Hij zal de Hongerspelen niet afschaffen, maar voortzetten.
De roem en de macht zullen zich meester van hem maken.
Maar ik ben dan toch dood.
Een steek gaat door mijn hart.
Maar de kinderen van Panem niet.
Die kleine, onschuldige peutertjes in de Districten.
De ontwetende, ongeboren foetussen.
Maar ik verander niet van gedachte.
Tyson zal winnen, al is er wel sprake van twijfel in mijn gedachtegang...

Ik ben bang.
Onzeker.
Ik begin te twijfelen over wat er na de dood zal zijn.
Ik zal doodgaan.
Ik heb mensen vermoord.
Slechte dingen gedaan.
Wetten overtreden.
En dat is niet het enige.
Wat als ik niet wil?
Wat als, net die laatste seconde, ik mij bedenk.
Dat ik dan niet meer wil, maar dat het al te laat is.
Dat ik in paniek raak wanneer ik wegzak.
Dat het pijn doet, dat het langzaam gaat.
Dat, wanneer ik sterf, Tyson gewond is en ik hem zie sterven, zonder dat ik iets kan doen.
Alles is eng.
Maar het feit dat ik er over een dag of iets niet meer zal zijn om iets eng te vinden, vind ik nóg enger.
Dan hoor ik een piep.
Gepijnigd, gekweld gepiep.
Ik kijk om mij heen, zoekend naar de bron van het geluid.
Het is op de grond, ergens twintig meter rechts bij de boom vandaan vanuit mijn gezichtspunt.
Nog even kijk ik speurend om mij heen, om de mogelijkheid van een valstrik uit te sluiten.
Ik laat mij uit de boom zakken en loop richting het geluid.
Even zie ik totaal niets, maar al gauw valt mij op waar de piepen vandaan komen.
Het is een tijgerwelpje.
Gewond.
Hij ligt op zijn rug, zijn piepen gaat over in gekrijs.
Zijn buik ligt helemaal open.
Ik krimp ineen.
'Hé,' zeg ik zo geruststellend mogelijk,' hé. Het komt wel goed. Niet bang zijn.'
Maar Tuurlijk is hij bang.
Tuurlijk vreest hij nu alles en iedereen.
Natuurlijk.
Ik glimlach droevig, maar hij heeft natuurlijk niet dezelfde lichaamstaal als ik.
Ik kniel neer, niet wetend wat te doen.
Hij piept nog een keer.
Zijn ronde ogen kijken mij wanhopig aan.
Bang voor het onbekende dat ik ben, hoopvol voor het onbekende dat ik ben.
Glimlicht op zijn oogballen maakt hem nog zieliger, nog onschuldiger, gebroken.
'Ik zou willen dat ik iets kon doen.' fluister ik.
Hij strekt zijn pootje naar mij.
Hij is groot, want het is nu eenmaal een flinke katachtige, maar het blijft een welpje.
Zo kinderlijk, zo puur, zo vol onschuld.
Hij trekt langzaam zijn pootje weer terug, houdt het gebogen tegen zijn borstkas.
Hij gaat sterven.
En ik sta hier maar.
Doelloos.
Machteloos.
Hij miauwt, heel kort.
Ik slik.
Een traan rolt over mijn wang.
Dit doet pijn.
Kinderen sterven hier in de spelen en nu laten ze ook nog kinderen van dieren sterven.
Plots frons ik.
Er klopt iets niet aan dit welpje.
Iets maakt het vreemd doch bekend.
De ogen.
Het zijn de ogen.
Dat zijn Braydens ogen.
Niet letterlijk, maar de meest nauwkeurige replica's ooit.
Even verslik ik mijzelf in lucht, maar ik herstel mijzelf.
Dat is niet Brayden.
Maar het lijken wel Braydens ogen, waar nu het leven uit wegvloeit.
Zijn kracht ebt weg en ik kijk toe.
Hoewel zijn ogen open zijn, weet ik dat zijn strijd nu voorbij is.
Het beestje is dood.
Plots hoor ik een woedende grom en als door een adder gebeten kijk ik om.
Het is de tijger.
Even begrijp ik het niet, maar al snel valt alles op zijn plaats.
De tijger is een vrouwtje, de moeder van dit welp.
Dan vertrekt mijn gezicht in een lijkbleke grimas van angst.
Boze moeder, dood welp met verwondingen en ik die ernaast geknield zit.
Ze denkt dat ik het gedaan heb.
Ze denkt dat ik degene ben die voor de dood van haar welp heeft gezorgd.
En dat gaat ze mij niet vergeven.

Reacties (2)

  • BethGoes

    Oh jeee wat erg!!!!

    DeNaamIsGideon, tijgers zijn slimmer dan je denkt

    4 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Tijgers denken niet zo gecompliceerd hoor.
    Ze kennen niet zoiets als wraak.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen