Foto bij 004 • Snape, Snape, Severus, Snape


Het geluid dat ontstond toen ze haar knokkels meerdere keren tegen de keukendeur trommelden, galmde door de lege hal. Ze verwonderde zich erover hoe weinig Dooddoeners ze nog was gepasseerd deze avond, daar het hele huis er toch vol mee moest zitten. Ze opende de deur op een kiertje en voelde hoe haar maag begon te protesteren. Er was niemand. Vlug sloop ze naar binnen en sloot de deur achter haar rug. De keuken was groot en het interieur was precies zoals de rest van het huis; statig en kil. Ze werd er ontoepasselijk van, daar zij keukens altijd met warmte en gezelligheid had aanschouwd. Dit was heel anders.
      Haar maag rommelde weer en ze herinnerde zich wat ze kwam doen. Ze sloop tussen de tafels rond en openden een aantal kastjes. Uiteindelijk vond ze waar ze naar zocht; brood. Vlug begon ze te eten en nam vervolgens een glas melk, dat ze uit de koelkast had gepakt. Net toen ze het glas op de tafel neerzette, schrok ze op van een tweede figuur die plotseling in de kamer stond.
      'Oh, u bent het,' zei ze ongeïnteresseerd en veegde haar mond af aan de rug van haar hand. 'Gaat u hen nu ook verraden zoals u Dumbledore hebt verraden? Of heeft u het lef niet Voldermort aan te pakken?'
      Snape sprak niet, maar liep enkel op haar af en keek haar strak aan. 'Jij moet hier weg.'
      Ze grinnikte. 'Ik geloof niet dat ik zoveel haast heb. Ik heb meer honger eigenlijk.'
      Snape leek niet onder de indruk van haar grappen. Niet dat hij daar ooit van genoot. Eleanor keek hem een tijdje doordringend in de ogen en stond toen op om haar beker in de wasbak te zetten. Voordat ze langs hem heen kon glijden, greep Snape naar haar arm en keek neer op haar hand, waar ze haar staf stevig in vasthield.
      'Verberg die staf. Als ze zien dat je die in je bezit hebt, ben je hem kwijt.'
      Eleanor trok zich los uit zijn greep. 'Dat moeten ze eens proberen,' snoof ze.
      Het was niet vaak dat Eleanor Snape had zien zuchten, nooit om eerlijk te zijn, maar dit was de eerste keer dat hij even de hoop liet vliegen en zijn longen leegde in haar bijzijn. 'Hoezeer ik die opgedofte moed ook kan waarderen, juffrouw Whelan, vraag ik me af of u zich daar te veel aan vast moet houden. Ik hoop dat dit een weloverwogen beslissing is.'
      Ze knikte. 'Stel uzelf maar gerust, dat is het.'
      'Wees niet beledigd als ik daaraan blijf twijfelen.' Hij sloeg de mantel rond zijn voeten weg en liep richting de deur. 'Ik heb met de heer gesproken. Kamer 14 is leeg.' Met die woorden verdween hij de donkere hal in, waar hij werd opgeslokt door de duisternis.
      Zuchtend gaf Eleanor zich over aan zijn waarschuwing en verborg de staf tussen haar bh-band. Was er een kans dat Snape zich over haar ontfermde? De rateltjes in haar hoofd begonnen te piepen en te knarsen bij dat idee. Het was misschien de waarheid dat hij haar professor was, maar de man had in haar ogen altijd al een hekel aan haar gehad. Of had ze zich dat al die jaren ingebeeld?
      Ze dacht kort terug aan het dagboekje van haar moeder, waar ze in over Lilly en Snape had gelezen en hoe hij hun vriendschap had gebroken. Ze herinnerde zich nog dat ze tegen hen uit was gevallen hierover. Die dag wist ze het zeker; hij haatte haar met alles dat hij kon geven. Dat had ze zich niet ingebeeld.
      Ze zuchtte. Zocht ze een reden om iemand haar weer te laten haten? Moest ze niet blij zijn dat iemand anders tegen haar sprak behalve Draco? Het zou zeker de verveling verhelpen. Al was het voor Snape waarschijnlijk een riscante actie.
      Haar ogen vonden een grote klok aan een van de wanden. Het was al laat. Na deze dag kon ze haar slaap goed gebruiken.
      Eleanor liep de keuken uit en ging opzoek naar haar aangewezen kamer.


Eleanor liep de donker verlichtte gang door en opende de kamer waar in sierlijke zilveren letters de cijfers 14 op stonden. Ze had een beetje het idee alsof ze in een hotel liep. Zo een oud hotel, waarvan je zeker wist dat het er spookte. Er waren zoveel kamers in dit huis dat het weeshuis hier wel vijf keer in zou passen.
      Ze sloot de deur achter haar rug en keek om zich heen. Er stond een prachtig, eikenhouten hemelbed met een dieprood dekbed en zacht uitziende kussens met zwarte fransjes erop geborduurd. Aan weerszijde hiervan stonden nachtkastjes met lampen erop en voor de ramen hingen lange, donkere gordijnen, die de kamer in een halve duisternis hulde. Regen tikte zacht in een ontspannend ritme tegen de ruiten.
      Eleanor was verbaasd dat Snape Voldemort had over kunnen halen haar deze kamer te geven. Ze had eerst verwacht niet meer dan een kerker te krijgen. Ze was al overdonderd dat ze een bed kreeg, laat staan een schitterend hemelbed.
      Ze slenterde door de kamer en staarde uit het raam, waar ze een aanblik had op de grote tuin, waar de witte pauwen probeerden te schuilen voor de regen. Vanaf nu zou alles veranderen. Dat deed het al. Eleanor kon niet geloven dat ze hier zat, aan het front van de vijanden, het hol van de leeuwen. En ze zagen haar als hun volgende avondmaal, dat had ze in de vergaderzaal wel gezien. Desondanks voelde ze zich net het bange hertje die zij dachten voor zich te hebben. Zij voelde zich alsof ze een wolvenjong was, die zijn krachten nog moest ontdekken. En de leeuwen waren misschien sterker dan zij, maar een wolf zit niet in het circus; zij had meer vrijheid dan zij ooit van zouden kunnen proeven. Het voelde voor hen misschien niet zo, maar als ze naar de familie Malfoy keek, wist ze het.
      Ze legde haar hand tegen de ketting om haar hals en zuchtte. Misschien was vrijheid het verkeerde woord. Tot noch toe was het haar door dit ding niet gegunt. Weken, nee, maanden had de ketting haar met brandende pijnen gemarteld. Het had haar willen verranderen, dat wist ze nu zeker. Het maakte haar solidair, maar dreef haar tegekijk in Draco's armen. Dat tweede vond ze niet erg. Ze had aan Draco meer een vriend dan een van haar anderen ooit was geweest. Maar sinds ze hier was, was het martelen gestopt en toch leek het stomme ding niet los te laten. Zou ze hier dan echt voor altijd aan vast zitten? Ze moest iemand vermoorden om er vanaf te komen, dat had haar moeder uitgevonden, maar waarom had het dan niet gewerkt? Ze stond achter haar daad, honderd procent zeker, ze had niet getwijfeld, dus waarom werkte het niet? Het kon niet dat de ketting het had tegengehouden, toch?
      Met een plof liet ze zich achterover vallen op het bed. Al die vragen. Al die onzekerheid. Ze werd er gek van. En dat terwijl ze vanochtend zo zelfzeker was. Ze was niet zichzelf, dat merkte ze in elke vezel in haar lichaam. Ze voelde zich zo bang en tegelijkertijd had ze het idee alsof ze de hele wereld aankon. Alsof er twee gedachten haar lichaam probeerde te beheersen. Het veroorzaakte niets anders dan stress.
      Plotseling sloeg de deur van de kamer open en stapte Bellatrix naar binnen. Ze deed geen moeite haar woede te verbergen en beende met stevige passen op het bed af, waar ze Eleanor ruw bij haar kraag omhoog trok. De storm in de irissen van haar ogen was angstaanjagend, maar Eleanor deinsde niet van haar weg. De heks grijnsde griezelig breeduit. 'Wij gaan eens even gezellig babbelen.'
      Voor Eleanor er iets over kon zeggen, sleurde Bellatrix haar hardhandig achter zich aan de kamer uit.

Ik was even vet creatief met het bedenken van een titelxDNee, ik wist echt geen titel voor dit hoofdstuk dus ik vond dit wel leuk :')





Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Leuk om te lezen

    2 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Voor ik begin te lezen:
    SNAPE SNAPE
    SEVERUS SNAPE
    SNAPE SNAPE
    SEVERUUS SNAPE
    DUMBLEDOOOREEEE!
    SNAPE
    SEVERUS SNAPE

    3 jaar geleden
    • BOOKWURM

      Na het lezen: Ik kan me eigenlijk echt niet voorstellen dat Snape één van zijn studenten aanraakt, raakt hij uberhaupt iemand aan behalve om een klap uit te delen? (sorry random thought)
      Ik haat Bellatrix, mag ik haar alsjeblieft vermoorden? *puppyogen*

      3 jaar geleden
    • Laleah

      Haha heeft hij bij Draco ook gedaan in boek 6;)en ja, please kill Bellatrix!

      3 jaar geleden
    • BOOKWURM

      OH ja, das waar... En yay, with pleasure! * Haalt staf boven en gaat op zoek naar Bellatrix *

      3 jaar geleden
  • Altaria

    Ze moest iemand vermoorden om er vanaf te komen, dat had haar moeder uitgevonden, maar waarom had het dan niet gewerkt? Ze stond achter haar daad, honderd procent zeker, ze had niet getwijfeld, dus waarom werkte het niet? Het kon niet dat de ketting het had tegengehouden, toch?

    Kies bellatrix, of voldie

    3 jaar geleden
    • Laleah

      Frustrerend he! Ik zou er nog 10 kunnen noemen die ze aan haar staf kan rijgen:P

      3 jaar geleden
  • Chantilly

    Oh nee niet Bellatrix.. Dat kan niet veel goeds voorspellen..
    Ik ben benieuwd!

    3 jaar geleden
  • ProngsPotter

    *DUMBLEDORE*

    3 jaar geleden
    • Laleah

      Zat eraan te komen hahaha

      3 jaar geleden
    • ProngsPotter

      Funfact: ik heb deze scene van A very Potter musical (geloof ik) nog nooit gezien x)

      3 jaar geleden
    • Laleah

      Fun fact: dat klopt! hahaha

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen