Hey lieve Abo's ! Wat leuk dat we al met z'n 13en zijn (: Ik ben erg blij dat jullie mijn verhaal een kans willen geven (:

Positieve reacties zijn van harte welkom onder het hoofdstuk. Mocht een de drang hebben om positief feedback en/of spellingfouten door te geven, heb ik graag dat je dit doet via een privéberichtje c:

Heel veel plezier met het lezen van het eerste hoofdstuk! c:

Trrrr, Trrrr, knip, knip, Trrrr. Het geluid van draaiende naaimachines en knippende scharen tolt al dagen, nee jaren door mijn hoofd. De stof die uit de kleding komt, kriebelt in mijn neus en mijn rug zit vast van het lange zitten. Even laat ik de broek los om mijn bruine haar terug op zijn plek te schuiven. Snel zet ik mijn voet weer op de naaimachine om verder te werken.
Het leven in klasse Z is hard werken. Ik word betaald voor elke broek die ik maak. Niet dat het veel oplevert, maar tegenwoordig telt elke cent. Ik leg de volgende broek op mijn afgemaakte stapel. De mand zit vol. Ik kruip achter mijn werktafel vandaan en til de mand op. Een paar jaloerse blikken drukken in mijn rug, terwijl ik tussen de tafeltjes naar voren schuifel.
Ik snap de blikken wel. Dit is al mijn vijfde mand vandaag! Misschien mag ik wel een beetje trots op mezelf zijn. Ik ben goed opdreef.
Atia kijkt over haar bril mij aan. 'Isra,' knarst haar stem, 'dat is je vijfde mand van vandaag.'
Ik knik en zet hem naast haar neer. Ik hoor bijna haar oude botten kraken als ze opstaat. Haar dunne, pezige vingers doorzoeken mijn mand en haar bril glijd net niet van haar kleine neus af. Haar strenge bruine ogen kijken me samenknijpend aan. 'Prima werk, ga zo door.'
Vlug draai ik me om, een glimlachje onderdrukkend en haast me terug naar mijn werktafel.
Onderweg klinkt een luide bel. De lichten dimmen en de televisieschermen in de oude naai-fabriek springen aan. De groen, blauwe land vlag van Sodowir verschijnt in beeld.
Een aankondiging. Wat zou er zo belangrijk zijn? Snel zak ik op mijn kruk en kijk met grote ogen naar het scherm. Het bekende gezicht van Maeret Merv Donall verschijnt in beeld. Maeret is de bekendste presentator in Sodowir. Zijn lach schittert van elk beeldscherm af, maar wat hem misschien nog wel bekender maakt is de grote wijnvlek die om zijn linkeroog zit.
Ook nu lacht Mearet Merv zijn witte tanden bloot, terwijl hij een blinkend, blauw pak draagt en zijn blonde haar strak naar achteren ligt. Het podium waar hij opstaat komt me maar al te bekend voor.
Ik ben niet de enige die het podium herkent. In de naai-fabriek klinken kleine vreugden kreetjes van herkenning. Ik buig me voorover en zet mijn ellebogen op tafel, klaar om het grote nieuws aan te horen.
'Dames en heren en vooral dames, welkom bij de 26ste editie van: Spel van de Liefde!' Zijn heldere stem galmt door de oude fabriek. Er ontsnappen nog meer vreugden kreetjes en een vreemd soort opwinding verspreid zich door de zaal.
'Ja, ja, het is weer de hoogste tijd om uit uw stoelen te springen, naar de badkamer te rennen om op uw best er weer uit te komen. Volgende week, 22 april, kunt u als dame tussen de achttien en achtentwintig weer op de foto bij het plaatselijke gemeentehuis. Zeg alles af wat u die dag gepland hebt en grijp de kans van uw leven!
En wie weet zie ik u over een maandje terug, hier op het podium!'
De hel barst los in de naai-fabriek. Jonge meiden springen overeind en vallen elkaar in de armen. Sommigen beginnen zelfs te huilen. Er word geschreeuwd en gedanst, maar iedereen valt spontaan stil als Maeret Merv verder spreekt.
'Natuurlijk willen we jullie niet te lang in spanning houden, daarom zal vanavond tijdens het nieuws van acht de 15 mannen bekend gemaakt worden. Hierbij zullen zelfs bewegende beelden zitten!'
Wat Maeret nog meer zegt, kan ik niet verstaan. De meiden houden zich niet meer in en beginnen te schreeuwen, gillen, dansen en te zingen. Ik sla mijn handen voor mijn oren en kan een lach niet onderdrukken. Die meiden ook met hun grote dromen.
De schermen schakelen zich weer uit en het licht in de fabriek springt weer aan. Atia loopt nors door de ruimte en geeft de meiden met de meeste lawaai een tik. Snel pak ik mijn werk weer op, wetend dat ik het geld goed kan gebruiken.
Helemaal stil word het niet meer in de naai-fabriek. Sommige meiden zijn te opgewonden om stil te zijn. Aan het einde van de dag loop ik met een redelijk zakcentje terug naar huis.
Naarmate ik verder de woonwijk inkom, hoe drukker het word. De buurvrouwen staan opgewonden buiten te kletsen en de meiden tussen de achttien en achtentwintig staan overal in groepjes. Als ik mijn eigen straat inkom zie ik het onheil al hangen.
'Isra Micol Taurus!' Buldert de stem van mijn moeder. Ze staat met haar handen in haar zij. Twee kleine kinderen bungelen aan haar benen, maar die negeert ze. 'Ik mag hopen dat je vandaag hard hebt gewerkt!'
Alsof ik dat nooit doe. Ik snel wandel door de straat, starende blikken ontwijkend en overhandig de kleine geldzak aan mijn moeder. Ze schud er twee keer mee, schopt de kinderen van haar benen en verdwijnt naar binnen. Ik kauw op mijn lip, terwijl ik haar nakijk. Ik weet nog goed hoe ik op mijn 12e voor de eerste keer de geldzak overhandigde aan mijn moeder. Wat was ik trots op het beetje wat erin zat. Mijn moeder was ontevreden, het was te weinig. Die avond had ik niets te eten. Onderhand werk ik sneller en verdien ik meer, maar genoeg is het nooit geweest.
Gelukkig zal ik nooit meer met een lege maag naar bed gaan. Ik laat mijn hand in mijn andere broekzak glijden en voel hoe enkele munten tussen mijn vingers glippen. Met een kleine glimlach op mijn lippen, til ik mijn Tamsen tweelingzusjes uit het stof en wandel samen met ze naar de groenteboer.

Reacties (9)

  • Emmert

    Echt leuk en een goed begin! Heb je inspiratie opgedaan aan de selectie? Dat vind ik zo'n leuk boek! Je hebt er een nieuwe abo bij <3

    3 jaar geleden
  • IonaBrann

    Superleuk!

    3 jaar geleden
  • Donwell

    Je schrijft leuk. Erg leuk. En het is zo natuurlijk. Als ik lappen van 1000 woorden schrijf, lijkt het of ik elk woord uit m'n toetsenbord moet persen. Als ik jou tekst lees, ziet die eruit alsof die zo uit je handen is komen rollen. (Wat natuurlijk niet zo is, ik bedoel dit als een compliment c:)

    3 jaar geleden
  • Brett

    Oeh dit begint al heel erg leuk!

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    Wauw, het klinkt erg leuk!!
    Wel erg van die moeder! Zo zielig voor haar :o

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here