Bij dezen het tweede deel van dit alternatieve einde! Hope you like it (:

September, Jays pov

Wanneer ik in het weekend naar mijn ouders ging, was het vaak weer even net zoals vroeger. Ik keek met mijn ouders en soms ook mijn zus op zaterdagavond tv op de bank en ik sprak af met de vriendinnen die al jarenlang mijn allerbeste vriendinnen waren. Dan was het net alsof er niks was veranderd.
En dat terwijl er zoveel was veranderd. Na mijn afstuderen van de middelbare school was ik een zomer in New York geweest, had ik een tussenjaar in Parijs als au pair gewerkt en was ik wijsbegeerte gaan studeren. Ik bleek te eigenwijs te zijn voor die studie en ben na een jaar gestopt. Toen ben ik journalistiek gaan doen en daarvan was ik net aan mijn tweede jaar begonnen. En eigenlijk wist ik ook niet of dit het wel was. Maar ik woonde in elk geval niet meer bij mijn ouders, en in een grotere stad. Ik had wel de vrijheid waarvan ik ooit gedroomd had.
Ik was in gedachten verzonken, toen Isabelle me eruit haalde. ‘Jay?’ Zij, Amber, Yara en ik zaten op mijn oude kamer bij mijn ouders thuis. Het bed waarin ik in de weekenden sliep was nog hetzelfde, maar verder stond het vol met rommel en was alles wat de kamer vroeger van mij had gemaakt verdwenen; dat stond nu op mijn kamer in Utrecht, waar ik studeerde.
Alleen Jessica miste, maar die was vaak druk de laatste tijd. Ze had ook een vriendje, dus misschien kwam het daar ook door. We namen het haar niet kwalijk, want wanneer ze er wel was, was het altijd net als vroeger.
We zaten middenin een uitgebreide karaoke- en ‘dit liedje moet je echt even luisteren’-sessie.
‘Ja?’ antwoordde ik maar vlug. Belle zag dat ik opschrok en glimlachte.
‘Ik vroeg me af of jij het nieuwe liedje van Niall al gehoord had.’
‘Niall?’ Ik had die naam al een tijdje niet meer gehoord.
‘Ja, Niall, je weet wel, Niall Horan? Die jongen van One Direction? Je ex-vriendje?’
Ik lachte. ‘Ja, ik weet wie je bedoelt. Ik dacht dat One Direction soort van uit elkaar was?’
‘Het is een solonummer,’ piepte Amber verborgen enthousiast. ‘Het is heel goed.’
‘Ik weet niet of je ernaar wil luisteren. Het is wel je ex, natuurlijk, maar het is een mooi nummer,’ zei Bell.
Ik knikte. ‘Ja, ik wil het wel horen. Liever hier met jullie dan ergens zomaar in een supermarkt, of zo, denk ik.’
Op het moment lag het wat gevoelig, al wist ik niet precies waardoor. Misschien was het gewoon omdat afgelopen zomer het besef dat die ene zomer in New York alweer drie jaar geleden was geweest gewoon erg hard aangekomen. Ik werd regelmatig geraakt door vlagen van nostalgie de afgelopen weken.
Isabelles vingers gingen over het toetsenbord en razendsnel had ze het nummer tevoorschijn gehaald. This Town heette het.
Er waren zwart-witte beelden en even later begon er een gitaar te spelen. Ik hoorde een stem die verschrikkelijk bekend klonk, al had ik hem al in tijden niet meer tegen me horen praten en toen zag ik Niall, die eigenlijk geen spat veranderd was, ook al was het inmiddels alweer meer dan twee jaar geleden was dat ik hem voor het laatst had gezien. Voor ik het wist begonnen er tranen uit mijn ogen te stromen.
‘Jay? Alles oké?’ vroeg Yara. ‘Moeten we het nummer stoppen? We hoeven het niet te luisteren, hoor.’
Ik schudde mijn hoofd, niet in staat daadwerkelijke woorden uit te brengen. Ik wilde even alleen maar stilletjes luisteren en kijken naar een jongen die ik ooit heel goed gekend had, maar die nu wazig was door mijn tranen. Voordat ik het wist, was het nummer alweer voorbij. Ik had na een paar zinnen eigenlijk al nauwelijks meer op de tekst gelet.
‘Sorry,’ zei ik tegen mijn vriendinnen, terwijl ik wat tranen wegveegde. ‘Het is gewoon een heel mooi nummer. En ik ben wat emotioneel de laatste tijd.’
Nee, dat was het niet alleen maar. Ik huilde niet gewoon omdat het nummer zo mooi was. Mijn tranen kwamen, denk ik, gedeeltelijk voort uit de nostalgie die ik de laatste tijd voelde. Nialls stem horen, en hem zien, zorgde er alleen maar voor dat ik die tijd nog meer miste.
Er was echter ook iets in het liedje zelf, iets heel persoonlijks, waardoor ik er zo emotioneel van werd.
‘Wil je het nog een keer aanzetten?’ vroeg ik aan Isabelle. Ze knikte. Blijkbaar waren we er allemaal even wat stilletjes van geworden.
Dit keer probeerde ik wél naar de tekst te luisteren en daarbij werd bevestigd wat ik al vermoed had.
Ken je dat gevoel, dat je een liedje luistert en je er helemaal in herkent? Zelfs als er dan zinnen in zitten die helemaal niet op jou slaan, vind je nog een andere betekenis in waardoor het wel bij jouw situatie zou kunnen passen. Het was dat gevoel, maar dan gecombineerd met de wetenschap dat ik degene die het liedje had geschreven en zong ook daadwerkelijk gekend had, waardoor het allemaal nog veel echter werd.
Waking up to kiss you and nobody’s there
The smell of your parfum’s still stuck in the air

Ik droeg bijna nooit parfum, maar het hoefde geen letterlijke parfum te zijn, het kon ook gewoon op een geur in zijn algemeen slaan, die er ook niet daadwerkelijk hoefde te zijn, maar die wel een herinnering kon hebben achtergelaten. Ik herinnerde me de keren dat ik met Niall naast me wakker was geworden en hoe fijn dat was, maar ook hoeveel ik hem de maanden daarna gemist had en hoe weinig kans ik ervoor kreeg om het terug te halen. De laatste maanden van mijn relatie met Niall hadden vooral heel erg uit missen bestaan. De maanden daarna ook, trouwens.
Yesterday I thought I saw your shadow running round
Het kwam nog regelmatig voor dat ik iets tegenkwam wat me aan Niall herinnerde en soms, wanneer ik iemand zag die op hem leek, dacht ik zelfs hem heel even te zien.
It’s funny how things never change in this old town
This old town zou prima New York kunnen zijn, waar ik me voorstelde dat ik ook de herinnering van Niall overall zou zien als ik er nog eens terug zou komen.
And I wanna tell you everything, the words I never got to say the first time around
Er wás zoveel dat ik gewoon nooit tegen Niall gezegd had, dingen die ik waarschijnlijk wel had moeten zeggen.
And I remember everything, from when we were the children playing in this fair ground
Wish I was there with you now

We waren geen kinderen toen we elkaar leerden kennen, maar we waren wel jong, tieners nog allebei. Misschien gedroegen we ook weleens kinderachtig, destijds, maar dat was juist wat zo leuk was. Dat maakte toen allemaal niks uit.
Cause if the whole world was watching, I’d still dance with you
Van alles was dit waarschijnlijk de zin die me het meest raakte, die het meest op ons leek te slaan. We hadden gedanst, in de regen en op het dak van het hotel. Dat was wat wij deden. Het leek af en toe inderdaad alsof de hele wereld naar ons keek, zoals we lastiggevallen werden door paparazzi en Niall altijd in de spotlights stond, maar uiteindelijk maakte het ons, vooral hem, niet echt uit, omdat we zo zorgeloos en verliefd waren.
Drive highways and byways to be there with you
Ik herinnerde me de keer dat ik van de Niagara Falls terug naar New York was gelift, alleen maar om er zeker van te zijn dat Niall oké was, ook al was hij alleen maar stomdronken geweest en had hij overgegeven. Ik herinnerde me ook de keer dat Niall in de eerste uren van 2014 opeens voor mijn deur in Parijs had gestaan, omdat hij gewoon bij me wilde zijn die nacht. Dat waren de dingen die we voor elkaar gedaan hadden.
Over and over the only truth
Everything comes back to you

Ik had in de afgelopen jaren nooit meer zoiets voor een jongen gevoeld. Ik had überhaupt geen vriendjes meer gehad. Soms begon ik te denken dat ik nooit meer zoiets voor iemand zou voelen, ondanks dat ik helemaal niet geloofde dat er zoiets bestond als meant to be zijn voor elkaar. Niall en ik hadden gewoon nooit een echt einde gehad en voor iets met zo’n geweldig begin leek dat gewoon niet te kloppen. Er waren nog zoveel onopgeloste zaken tussen ons.
Misschien dat de rest van het liedje wel helemaal niet zo op ons sloeg als ik gedacht had en misschien dat dat me nog verdrietiger maakte. Misschien betekende dat namelijk dat Niall nog iemand anders had gehad voor wie gevoelens had die alleen in een liedje als dit te vertalen waren.
Het liedje was opnieuw afgelopen en ik keek mijn vriendinnen aan. We hadden al die tijd nog steeds niks gezegd.
Amber begon: ‘Denk je…’ Ze zweeg weer even, alsof ze eigenlijk niet wist wat ze wilde zeggen, of niet wist of ze het wel kon zeggen.
‘Denk je dat het over jullie gaat?’ maakte Isabelle haar vraag toen maar af. Blijkbaar hadden we allemaal hetzelfde zitten denken. Blijkbaar hadden ze ook beseft dat mijn tranen niet zomaar ergens vandaan kwamen.
‘Ik bedoel, het klinkt meer alsof hij het over een jeugdliefde heeft, hè? Iemand met wie hij opgegroeid is, iemand van thuis,’ zei ik, om mezelf niet al te veel hoop te geven. ‘Maar, ja. Ik denk er echt wel dingen in zitten die op ons slaan, zelfs al zijn het maar delen. Het voelt gewoon allemaal te persoonlijk om dat niet te zijn.’

Guys, code rood


Isabelle:
Wat?

Dit gaan jullie echt niet geloven
Niall heeft me gebeld


Amber:
!!!!
Dit meen je niet!!!

Isabelle:
Waaaaaat?!

Jessica:
Wacht, zomaar, opeens?
Wat zei hij?

Ik heb z’n oproep gemist, dus hij heeft een voicemail achtergelaten
Iets met dat hij de laatste tijd veel aan me had zitten denken en of ik hem terug wilde bellen


Amber:
BEL HEM TERUG NU METEEN

Haha :’)
Ik ben al bezig



Ik hoefde er nauwelijks over na te denken eigenlijk. Voor even was ik gevuld met blijdschap door het idee dat Niall blijkbaar ook aan mij dacht.

Hey Niall, it’s Jay. I got your message, but apparently the universe is stopping us from reaching each other or something. Okay, just kidding. Anyway, I’ve been thinking about you too, to be honest. I also heard your song, it’s really good. Uhm, maybe call me back? Or I’ll try to call you again. Better luck next time, I guess. Bye.

Reacties (4)

  • X_justme

    Ik word hier te gelukkig van. (Ik weet dat je het wss niet van plan bent maar het zou zo leuk zijn om hun bruiloft nog wel te schrijven omdat ik dat in mn hoofd heb maar ik eigenlijk gewoon jiu visie wil lezen haha)

    1 jaar geleden
    • BlueJays

      Haha, ik moet heel eerlijk zijn dat ik wel heb uitgedacht hoeveel kinderen Niall en Jay krijgen, hoe ze die gaan noemen, in wat voor huis ze gaan wonen en ik heb dus uitgeschreven hoe Niall Jay ten huwelijk vraagt, maar ik heb eigenlijk nog nooit bedacht hoe hun bruiloft zou zijn. Nu ben ik best wel benieuwd hoe jij die voor je ziet. (En ik ben heel blij dat je er gelukkig van wordt ^^)

      1 jaar geleden
    • X_justme

      Niet cliché, echt de gedachte van perfectie door imperfectie. Totaal niet zoals de meeste 'fanfic bruiloften' gaan. Maar juist meer inner cirkel en de vows gericht op hun verhaal en de filosofie er achter dan de gwn "in sickness and in health" oh en t zou buiten zijn. Waarom ik dat altijd zie weer ik ook niet haha

      1 jaar geleden
    • X_justme

      Ps sorry dat ik t nu pas zie ik ben niet meer op Q geweest de afgelopen tijd

      1 jaar geleden
  • LarryNiam

    oehhh snel verder ik ben benieuwd <3

    1 jaar geleden
  • GusWaters

    Ik ship Niall en Jay nog altijd even hard

    1 jaar geleden
    • BlueJays

      Same though :')

      1 jaar geleden
  • TAMOCHi

    Dit maakt me blij
    ‘x

    1 jaar geleden
    • BlueJays

      Ik ben blij dat het je blij maakt! (:

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen