Foto bij 050

I wil love you
with the sea
and you must believe
that I will die
with nothing but salt
in my bones.
-Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Ik opende Harry's kamerdeur met een zwaai en stampte kwaad naar binnen. Hij vloekte luid en draaide zijn ontblote bovenlichaam een kwartslag van waar hij op de rand van zijn matras zat, met zijn rug naar me toe.
"What the... Lil?" snauwde hij, zijn vloek onderbrekend toen hij opmerkte dat ik degene was die hem had laten schrikken. Ik schopte de deur achter me dicht en kruiste mijn armen voor mijn borstkas.
"Waarom heb je niet gebeld? Heb je een taxi genomen?" vroeg hij onthutst.
"Sophia was er." zei ik kortaf. Hij rolde met zijn ogen en legde het schrift op zijn schoot weg.
"Wat is er?" gromde hij toen hij merkte dat ik kwaad was. Hij ging rechtstaan en wandelde naar me toe. De hakken van mijn zwarte laarsjes tikten op de grond terwijl ik met samengeknepen ogen twee stappen vooruit zette.
"Ik heb vandaag op de campus gehoord dat er gisterennamiddag ingebroken is in Marcus' studentenkamer. Al zijn spullen zijn kapot, en sommige zaken zijn gestolen." zei ik kwaad. Hij grijnsde lichtjes.
"Ik weet dat jij er iets mee te maken hebt, Haz." beschuldigde ik hem. Hij nam mijn gezicht tussen zijn grote handen en gaf me een korte kus. Ruw duwde ik hem echter achteruit.
"Je probeert het zelfs niet te ontkennen!" riep ik kwaad. Schouderophalend keek hij me aan.
"Chill, Lily." mompelde hij, voor hij zich ontspannen uitrekte.
"Meen je dit? Ik mag geen risico's nemen, maar terwijl doe jij hetzelfde! Hoe is dat eerlijk?" protesteerde ik. Met een spottende frons ritste hij mijn jas open.
"Een risico? Serieus? Ik heb zijn kamer niet zelf gevandaliseerd, Lil." zei hij luchtig. Ik verwijdde mijn lippen wat.
"Wacht... Niet? Hoe... Hoe heb je het dan gedaan?" vroeg ik verward. Ik liet mijn boekentas op de grond vallen en trok mijn bomberjack uit; onbedachtzaam gooide ik het op bed naast me.
"Keith. Ik heb hem gisteren opgebeld. Hij kent vier jongens die in Marcus' gebouw wonen. Ik heb hen opgewacht voor hun residentie terwijl jij in de les zat..." Hij zag mijn blik en grijnsde.
"Volledig undercover, natuurlijk." vervolgde hij. Hij was me aan het uitlachen, de idioot.
"Had ik even geluk dat ze fan van me zijn. Ze gingen direct akkoord toen ik hen vroeg iets aan onze gemeenschappelijke haat te doen." Ik duwde opnieuw tegen zijn borstkas.
"Wat als ze je verklikken?" snauwde ik kwaad. Hij greep mijn polsen en hield me tegen toen ik hem een nieuwe duw wilde geven.
"Verklikken? Baby, ik word nooit verklikt. Ik ben veel te angstaanjagend." Hij liet zijn perfecte rechte tanden plagerig zien, zijn gezicht in een zo eng mogelijke grimas vertrokken. Hij was uitzonderlijk goedgeluimd, waarschijnlijk door zijn geslaagde aanslag op Marcus.
"Ik hoop het voor jou. Waar heb je Keiths nummer zelfs gevonden?" snoof ik, terwijl ik me lostrok. Ik wandelde langs hem.
"Gestolen uit je gsm." gaf hij onbeschaamd toe, mijn ontzette blik negerend. "Geef toe dat je blij bent dat hij gestraft is voor wat hij met je gedaan heeft!" Ik draaide me naar hem om en bond mijn blonde haar in een paardenstaart met het roze elastiekje rond mijn pols.
"Natuurlijk ben ik blij, Harry! Maar je moet voorzichtiger zijn!" zei ik gefrustreerd. Hij zuchtte en duwde zijn handen diep in de zakken van zijn zwarte sportshort.
"Ik kon hem niet ongestraft laten, Lil." zuchtte hij.
"Wel, ik hoop dat je dan nu voldaan bent." reageerde ik. Met een diepe frons schudde hij zijn hoofd.
"Niet eens een beetje." zei hij, op abrupt duistere en ontevreden toon. Ik rolde met mijn ogen en draaide me weer om.
"Jammer voor jou, maar je zal je toch moeten leren inhouden, want..." Abrupt viel ik stil toen ik twee stappen had gezet en de gitaar op de grond naast zijn bed zag liggen. Ik had hem nog nooit met zijn gitaar gezien... Speelde hij?
Hij dook naast me op en nam het snel van de grond. Ik zag dat hij gespannen was. Zijn mondhoeken krulden naar beneden, en zijn frons werd zo mogelijk nog dieper.
"Heb je...?" Ik keek hem aan, maar zweeg toen ik zijn gezichtsuitdrukking zag. Hij praatte er liever niet over. Ik knikte begrijpend en wendde mijn ogen af. Ik wist hoe geheimzinnig Harry over zijn verleden kon zijn, en het was niet geheel onbegrijpelijk. De zaken die hij had meegemaakt, de dingen die hij had gezien -ik kon me zelfs niet voorstellen hoe de voorbije drieëntwintig jaar voor hem waren geweest. En als dit onderwerp voor hem te delicaat en persoonlijk was, had ik het recht niet hem erover uit te vragen. Ik keek kort naar hem op en zag dat hij zijn prachtige ogen onderzoekend op mij gericht had.
"Ik ga naar het toilet." zei ik zacht, voor ik mijn hoofd oprichtte en hem een vluchtige kus op zijn mondhoek gaf.
Snel draaide ik me om en verdween in zijn badkamer, hem even de tijd gevend.
Toen ik even later weer naar buiten wandelde, zat hij op de rand van zijn matras. De gitaar lag naast hem, het schrift erop. Ik glimlachte naar hem en wilde hem al voorbij lopen, maar hij greep mijn hand en hield me tegen. Vragend keek ik in zijn ogen.
Haast teder trok hij me op zijn linkerbeen en boog wat opzij, zodat hij de zalf tegen blauwe plekken van zijn nachtkastje kon nemen.
"Rol je mouw op." mompelde hij, knikkend naar mijn witte gebreide sweater. Ik deed wat hij vroeg en toonde hem, lichtjes tegen mijn zin, de blauwe plek. De huid begon een pijnlijk uitziend geelachtig groen te kleuren. Voorzichtig smeerde hij de afdrukken in met op elkaar geklemde tanden. Na enkele seconden van comfortabele stilte schraapte hij echter zijn keel.
"Dat is... Dat is de gitaar die ik en Mike samen gekocht hebben." zei hij zacht. Ik kauwde op mijn onderlip. Ik had al zoiets verwacht...
"En je speelt? Wanneer je hem mist?" raadde ik voorzichtig. Hij slikte en schroefde de tube dicht.
"Nee, ik... Ik had voor gisteren niet meer gespeeld sinds zijn..." Ik zuchtte diep en stak een bruine krul achter zijn oor.
"Je hoeft me dit niet te vertellen, Harry. Niet als het te moeilijk is. Je weet dat ik hier ben voor je. Als je wil praten, of... Of je hart luchten... Dan ben ik er. Maar voel je niet verplicht." zei ik zachtjes. Hij greep mijn hand en drukte een zacht kusje op mijn palm.
"Nee, ik wil het wel vertellen. Het helpt." Hij keek naar me op en vervolgde zachtjes: "Praten met jou helpt, Lil." Ik glimlachte kort.
"Als ik speel... Dan lijkt het alsof hij hier is. Bij mij." zei hij. Zijn stem trilde. Ik legde mijn hand in zijn nek en drukte een kus op zijn haar.
"Dat is goed, toch? Dat je nog een connectie met hem hebt, bedoel ik." mompelde ik in zijn krullen. Hij sloeg zijn armen rond mijn middel en humde zacht.
"Het is vreemd. Alleen spelen, bedoel ik. Mike was er meestal bij." zuchtte hij. Ik boog achteruit en keek in zijn mooie ogen. Snel knipperde hij zijn tranen weg. Ik kauwde een tel ongemakkelijk op mijn lip. Ik maakte hem zelden zo emotioneel mee. De Harry met wie ik had leren omgaan, was de temperamentvolle, stoere, dreigend uitziende man. Het was moeilijk voor me om in te schatten hoe ik op deze, voor mij nog vrij onbekende versie van hem moest reageren.
"Ik denk dat hij heel blij zou zijn als hij wist dat je opnieuw speelde." fluisterde ik. Ik zoog mijn lippen kort naar binnen en slikte vervolgens eens moeizaam; god, ik haatte het hem zo ongelukkig te zien. Hij knikte langzaam.
"Misschien weet hij het wel. Waar hij ook is, misschien..." Ik viel stil. Dit wilde hij hoogstwaarschijnlijk niet horen.
"Misschien." mompelde hij, ook al leek hij het niet echt te geloven. Maar wat kon ik anders doen om zijn leed te verzachten? Geen enkel troostend woord kon het verlies van zijn broer ooit goedmaken.
Ik voelde zelf een traan over mijn wang naar beneden lopen, uit pure onmacht en verdriet voor de jonge man om wie ik zoveel gaf.
"Het spijt me zo, Harry. Dat je hem moet missen. Ik zou willen dat het anders was. Dat hij hier nog bij jou kon zijn." zei ik met verstikte stem. Verwonderd keek hij op in mijn ogen. Hij glimlachte zwakjes en veegde de druppel op mijn kaak weg.
"Ik ook, baby." fluisterde hij. Ik streelde met mijn duim op en neer de zachte huid van zijn nek.
"Ik had hem graag ontmoet." zei ik zachtjes. Hij knikte langzaam en trok me wat dichter tegen zijn sterke grote lichaam.
"Ik wenste dat hij je had kunnen leren kennen." reageerde hij onverwachts. Mijn hart sprong op, ook al was het ongepast. Nam hij dit tussen ons dan serieus genoeg om te geloven dat hij me toegelaten zou hebben een band met zijn familie op te bouwen, als alles niet zo fataal voor hem was afgelopen?
"Hij was zo fucking fantastisch. Een betere versie van mij." mompelde hij. Mijn hart miste een slag; ontzet keek ik Harry aan.
"Zeg dat niet." zei ik zachtjes. Ik haatte dat hij werkelijk geloofde dat hij minderwaardig was aan zijn broer. Hij snoof schamper.
"Ik was altijd de fuck up van de twee."
"Ik weet zeker dat Mike je perfect vond zoals je was." fluisterde ik. Schouderophalend kneep hij in mijn heup.
"We zullen het nooit weten, of wel? Tenzij jij een manier vindt hem terug te brengen?" Ik schrok van zijn harde toon.
"Harry, stop." zei ik geschokt.
"Je doet dit altijd! Je verbergen achter die stomme muur van je! Ik weet hoeveel pijn het je doet! Waarom kan je het niet tonen?" protesteerde ik verder.
Plots wanhopig keek hij in mijn ogen.
"Hoe moet ik mijn gevoelens toelaten, Lil? Ik kan me geen zwakte veroorloven, oké? Als ik één seconde ophoud met vechten, dan..." Hij viel met een paniekerige blik stil. Ik boorde mijn tanden in mijn onderlip en sloeg mijn blik neer.
"Misschien hoef je niet op te houden met vechten. Je kan gewoon vechten op een andere manier." zei ik uiteindelijk zachtjes, met lichte blosjes op mijn wangen. Ik durfde hem niet letterlijk te smeken zijn emoties te aanvaarden en zijn hart open te stellen -niet enkel voor zijn opgekropte gevoelens over Mike, maar ook voor mij. Wat als hij me uitlachte? Of kwaad werd omdat ik hem te veel pushte in wat het ook was dat we hadden? Hij zuchtte diep en zweeg een hele tijd, nadenkend over mijn woorden, maar toen keek hij in mijn ogen.
Met een zwakke glimlach drukte hij een kus op mijn schouder.
"Ze leren je geen domme dingen op Columbia, hmmm?" fluisterde hij. Ik bloosde nog dieper.
"Mijn slimme meisje." zuchtte hij toen. Mijn hart miste een slag toen ik zijn woorden hoorde. Zo teder...
Mijn meisje.
Ik keek kort naar de gitaar. Ik durfde het niet aan te raken, bang dat ik de herinnering aan Mike zo zou bevuilen.
"Bedankt, Lil." fluisterde hij zacht. Snel blikte ik weer in zijn mooie ogen.
"Dat is oké." antwoordde ik verlegen. Hij boog voorover en drukte zijn zalige lippen op die van mij; zijn hand gleed omhoog en greep in mijn haar. Heel langzaam opende hij zijn mond, zodat hij met het puntje van zijn tong over mijn onderlip kon glijden. Gewillig verwijdde ik mijn lippen en kantelde mijn hoofd. Mijn hand gleed in zijn nek; zijn dikke, zachte krullen verstrengelde ik tussen mijn vingers.
Hij smaakte naar sigaretten.
Kort tikte hij met zijn vingers op mijn achterste, zodat ik zijn schouders gehoorzaam greep en schrijlings op hem ging zitten. Direct liet ik mijn vingers weer in zijn warrige haar glijden. Hij greep mijn middel in zijn grote handen.
Na enkele seconden trok ik me ademloos los. Hij likte over zijn roze volle lippen.
"Ik zag Hannah daarnet in de keuken. Ze zei dat je moet werken vanavond." mompelde hij, terwijl zijn ogen langzaam over mijn gezicht gleden, elk detail zorgvuldig bestuderend. Ik knikte en drukte nog een korte kus op zijn mond.
"Tot acht uur." antwoordde ik gesmoord. Verlangend verstopte ik mijn gezicht in zijn nek. Hij trok me dichter tegen zijn sterke lichaam en sloeg zijn armen stevig rond me.
"Ga erheen met haar, oké? Ik kom je na je shift ophalen." mompelde hij.
"Harry, je kan niet..."
"Kan me niet schelen. Ik wil je niet in het donker laten terugkeren, taxi of niet. Het is te gevaarlijk sinds Finn me chanteert. Ik zorg wel dat ik zo weinig mogelijk herkend wordt." zei hij in mijn oor. Verslagen zuchtte ik.
"Oké dan." Hij knikte goedkeurend. Plots keek ik tussen ons in.
"Wat is dit?" vroeg ik geamuseerd. Ik haakte mijn vingers achter zijn zwarte, voor mij onbekende sportshort. Het was vreemd hem niet in zijn rode te zien.
"Niall was vergeten dat hij gisteren de was moest doen." gromde Harry. Kort giechelde ik.
"Je ziet er mooi uit." zei ik zachtjes. Hij fronste en kneep zachtjes in mijn dijen, voor hij voorover boog en me opnieuw kuste. Ontspannen liet ik mijn ogen dichtvallen. Haast sensueel liet hij zijn tong in mijn mond glijden. Mijn handen krulden rond zijn nek toen ik met een verrast kreuntje voelde hoe hij mijn heupen vastnam en me zo mogelijk nog dichter tegen zich aan drukte. Ik verbrak de kus en liet hem zijn voorhoofd tegen het mijne drukken. Zijn lippen zweefden over die van mij.
"Harry?" fluisterde ik, bang de intieme sfeer anders te verpesten. Hij humde afwezig.
"Ik... Ik was vandaag aan het denken..." Hij kuste me opnieuw en liet zijn handen tot op mijn achterste glijden.
"Hmmm. Wat dacht je, baby?" vroeg hij, toen hij zich met een nat, erotische smakje weer had losgetrokken. Ik legde mijn handen op zijn borstkas en hield hem op afstand toen hij me herhaaldelijke, plagerige kusjes wilde geven.
"Weet je al wat je gaat doen met Finn en het geld?" Hij verstijfde onder me.
"Ik heb gezegd dat ik niet wil dat je je moeit, Lily. Hoe fucking moeilijk is het voor je om voor één keer te luisteren naar me?" snauwde hij. Ik pruilde. Natuurlijk was dit zijn reactie, ik had niets anders verwacht.
"Maar ik kan..."
"Nee. Ik wil dat je je erbuiten houdt. Daarbij, als je het echt wilt weten, ik heb een oplossing, dus je hoeft je geen zorgen te maken om vrijdag." waarschuwde hij me. Schamper keek ik hem aan.
"Een oplossing?"
"Dat zei ik, ja. Ik regel het. Nu wil ik er geen fucking woord meer over horen." gromde hij. Ik bleef een tel naar zijn prachtige gezicht staren, maar toen zuchtte ik verslagen en knikte tegen mijn zin.
"Mooi zo." mompelde hij nog, voor hij me opnieuw kuste. Hij verstevigde zijn greep op mijn achterste; ik maakte een genietend geluidje. Mijn volledige lichaam was week in zijn omhelzing, mijn gevoelens voor hem te intens om controle te hebben over mijn eigen ledematen. Hij maakte de kus intenser; hijgend en slordig bewoog hij zijn mond tegen de mijne. Toen hij zich kort lostrok, greep hij de rand van mijn trui en duwde het omhoog. Ik stak mijn armen in de lucht en liet hem het kledingstuk ademloos over mijn hoofd trekken.
De situatie was nu alweer uit de hand aan het lopen. God, we konden niet van elkaar blijven.
Vanaf hij mijn trui naast ons neer had gegooid, kuste hij me opnieuw vol op de mond, met zijn armen rond mijn middel. Onverwachts ging hij rechtstaan, moeiteloos, alsof hij mijn volle gewicht niet eens droeg.
"Wat doe je?" prevelde ik gesmoord in onze kus. Hij antwoordde niet, maar duwde zijn lippen slechts wat steviger op de mijne. Ik krulde mijn benen dan maar verslagen wat steviger rond hem terwijl hij zijn knie op zijn matras plaatste; ik wist hoe graag hij me onder zich in zijn bed had -het had waarschijnlijk iets te maken met zijn constante drang naar dominantie. Onhandig landde hij op me toen hij me probeerde neer te leggen, gedesoriënteerd door de gejaagde kus die we aan het delen waren. Hij vloekte verstikt; ik giechelde tegen zijn wang toen zijn mond van me gleed door de impact van onze val.
"Fuck." gromde hij binnensmonds. Ik draaide mijn gezicht en tuitte mijn lippen zacht tegen zijn mondhoek. Zijn grote handen grepen mijn middel, terwijl hij zich, lui tussen mijn benen, volledig op me neer liet zakken. Hij kuste me ongeduldig, zijn lippen landden half naast de mijne.
"Mhmm." kreunde ik zacht, toen ik hem zijn handen onder mijn lichaam voelde duwen. Langzaam gleden ze naar beneden, tot op mijn achterste. Intens kuste hij me, terwijl hij mijn fijne figuur bleef onderzoeken met zijn brandende, ruwe vingertoppen. Hij duwde mijn lichtblauwe topje omhoog en liet zijn hebberige handen eronder verdwijnen; hij volgde de lijn van mijn ruggengraat. Mijn kleine vingers streelden over zijn borstkas naar beneden en grepen naar de witte touwtjes aan de rekker van zijn sportshort. Onze onregelmatige, gejaagde ademhaling vulde de kamer toen hij zich lostrok.
"Niets beginnen dat je niet kan afmaken, prinses." waarschuwde hij me. Hij haalde één hand vanonder mijn topje en legde hem op mijn wang. Ik glimlachte blozend.
Een tijdje bleven we liggen, verstrengeld en verlangend kussend, maar na enkele minuten maakte ik me toch los van hem, met de boodschap dat ik nog wat aan één van mijn papers wilde werken. Protesterend grommend haalde hij zijn handen van me af. Ik keek een tel naar de kast terwijl ik van zijn bed stapte en mijn dunne blauwe topje naar beneden trok, voor ik mijn ogen met een glimlach afwendde. Gelukzalig dacht ik terug aan gisteren. Aan hoe hij me had gevraagd mijn spullen volledig uit te pakken, alsof hij zelf een mogelijke toekomst voor ons zag. Ik had onmogelijk gelukkiger kunnen zijn toen hij het had voorgesteld. Mijn glimlach verdween niet terwijl ik mijn laptop uithaalde en de juiste nota's verzamelde. Ik negeerde zijn protesten en pogingen me weer in zijn bed te lokken.
De twee uur erna schreef ik intensief aan mijn essay, tot het tijd was om naar de club te vertrekken.
In stilte wandelde ik met Hannah mee door het donker. Haar stiletto's tikten op de straatstenen en het rode smeulende einde van haar sigaret lichtte haar gezicht mysterieus op. Pas na een kwartier keek ze me aan.
"Dus je bent toch voor hem gevallen, ondanks al onze waarschuwingen?" vroeg ze opeens spottend. Ik zuchtte diep.
"Het is ingewikkeld." zei ik monotoon; het was intussen al mijn routineuze antwoord. Ze snoof en nam nog een trek.
"Ja, dat is het meestal met Harry." Ik zei niets meer. Ook zij zweeg, tot we arriveerden en door de toegangsdeuren naar binnen wandelden. Geforceerd glimlachte ik naar Chase achter de bar. Sinds onze kleine aanvaring, de ochtend toen Zac en zijn vrienden me waren komen bedreigen, was onze vriendschap niet meer zoals hij ooit geweest was. Ik wist dat hij geen fan was van Harry, maar ik haatte dat hij de nood had gevoeld zich evenzeer te moeien. Iedereen deed het al genoeg.
Ik ging mijn spullen snel in de personeelsruimte leggen, Kyle kort begroetend in zijn kantoor, en wandelde terug naar de bar. Het was er al behoorlijk druk, ook al was het nog maar acht uur. Met een zucht keek ik naar de eerste verdieping. Bijna volledig vol.
"Rose, kan jij tafels doen vanavond? Ik heb mijn enkel bezeerd, dus ik blijf beter achter de bar." zei Chase met een zucht toen ik naast hem halt hield. Ik knikte snel en bond de korte schort met geldzakjes rond mijn middel.
"Geen probleem." knikte ik. Ik was opgelucht dat ik niet de hele avond ongemakkelijk naast hem zou moeten blijven staan. Na nog een geforceerde glimlach vertrok ik, en mengde me tussen de cafégangers. Nog even en ze zouden beginnen te dansen... Ik kon enkel hopen dat de echte drukte pas zou starten na het einde van mijn shift om tien uur.
Het eerste uur was routineus. Bestellingen opnemen, drank ophalen aan de bar, tafels afruimen, geld incasseren. Simpel.
Dat veranderde echter toen ik rond kwart na negen niemand minder dan Zac aan één van de tafels op de bovenverdieping zag zitten, aan de rand van het balkon, met een -duidelijk strategisch- overzicht over de volledige club. Aarzelend bleef ik een tel naar hem staren, maar toen zuchtte ik en wandelde naar zijn tafel. Twee andere mannen zaten naast hem. Toen ze opkeken, werden mijn ogen reusachtig.
Stella's jongen... En zijn vriend, die op Louis' vorige feestje met me had geflirt voor Harry was gekomen.
"Rose." knikte Zac met een uitdagende grijns. Ik slikte.
"Hallo." zei ik zachtjes. Snel wendde ik mijn blik af toen ik Stella's vriend naar me zag kijken.
"Wat... Eh... Wat kan ik jullie brengen?" vroeg ik aarzelend.
God, waarom was hij hier? Was het werkelijk nodig me elke dag op zijn minst één keer te laten weten dat we in de gaten gehouden werden? Dat ik mogelijk in gevaar was?
"Drie biertjes, lieverd." zei de derde jongen. Hij knipoogde naar me.
Hoe kenden ze Zac in godsnaam? Ik had altijd geweten dat er iets vreemds aan de hand was met dat groepje... Wist Stella dit?
"Komt eraan." knikte ik, voor ik me snel uit de voeten maakte. Mijn hart klopte in mijn keel. Was dit een nieuwe poging me de stuipen op het lijf te jagen? Of om me zo mogelijk nog meer te verwarren?
Gelukkig vielen de drie me na ik hun drank had gebracht niet meer lastig. Ik vermoedde dat Zac me slechts had willen waarschuwen en laten weten dat hij er was. Hij herinnerde me nog maar eens aan het feit dat ze elk moment op de loer lagen.
Opgelucht nam ik van iedereen afscheid en vertrok via de zijuitgang toen mijn shift voorbij was. Harry stond zoals afgesproken in het steegje, met een bijna opgerookte sigaret tussen zijn lippen. Ik wandelde diep fronsend naar hem toe en gaf hem een tedere kus op de wang toen hij me met zijn arm rond mijn middel kort tegen zich aan drukte in een snelle knuffel.
"Hey, baby." mompelde hij. Hij wilde mijn hand al nemen en me met zich meetrekken, maar ik legde mijn hand op zijn borstkas en hield hem tegen.
"Zac was er weer." zei ik zachtjes. Zijn ogen verdonkerden.
"Heeft hij iets gedaan?" vroeg hij. Ik schudde mijn hoofd traag, maar keek toen kort naar de grond en zuchtte.
"Stella's jongen was bij hem. En zijn vriend. Die man die op Louis' vorige feestje bij me stond. Denk je dat Stella het weet? Misschien moeten we haar waarschuwen." opperde ik zacht. Hij nam nog een trek, maar gooide zijn peuk toen op de grond en stampte het onoplettend uit met zijn afgetrapte laars.
"Lily..." begon hij. De rook verliet zijn neus en mond in wolkjes, terwijl hij mijn gezicht in zijn grote handen nam.
"Ik kan het me niet veroorloven me iets aan te trekken van Stella's liefdesleven, oké? Ze is verstandig genoeg." zei hij zacht. Aarzelend beet ik op mijn onderlip.
"Maar ik mag het er met haar over hebben. Toch?" vroeg ik aarzelend. Hij glimlachte kort en knikte.
"Als je dat wilt." mompelde hij. Hij boog voorover en kuste me teder.
"Je bent een goede vriendin, Lil." complimenteerde hij me zachtjes nadat hij zich weer had losgetrokken. Ik liet mijn armen onder zijn openstaande jas glijden en omarmde hem wat beter, verlangend kijken naar zijn lippen.
"Jij bent goed voor mij." fluisterde ik. Hij fronste, maar kuste me toen wel opnieuw. Hij streelde langzaam met zijn duimen over mijn jukbeenderen.
"Je verdient zoveel beter, prinses." prevelde hij tegen mijn mond. Ik wilde al protesterend, maar we werden opgeschrokken door een kuch achter ons. Geschrokken verbrak ik onze kus en veegde met mijn mijn vingers langs mijn mond, hevig blozend.
"Oeps, daar ga ik weer." grijnsde Zac even verder. Hij was alleen. Met een binnensmondse vloek keek Harry hem aan over zijn schouder.
"Wat ben je nu? Een fucking professionele stalker?" gromde Harry kwaad.
"Nee, ik geil op jullie intieme momenten. Al die passie." Zac floot tussen zijn tanden. Ik voelde Harry verstrakken onder mijn greep op zijn middel. Hij draaide zich volledig om en kruiste zijn armen voor zijn borstkas. Mijn handen vielen van zijn grote lichaam.
"Ik dacht dat je beter was dan dit. Finns loopjongen? Fucking belachelijk." snauwde hij. Zac haalde slechts zijn schouders op.
"Ervoor was ik die van jou. Wat is het verschil?" vroeg hij. Ademloos keek ik van de één naar de ander, biddend dat dit niet uit de hand zou lopen.
"Ga naar huis, Zac." blafte Harry kwaad. Uitdagend wandelde Zac naar ons toe. Vlak voor Harry hield hij halt. Geïntimideerd keek ik toe vanachter Harry's grote lichaam.
"Waarom? Hmmm? Zodat je ook kan vertrekken? Met je meisje?" Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en keek me kort aan. Langzaam likte hij over zijn lippen.
"Ik begrijp het wel. Als ze de mijne was, zou ik haar ook zo snel mogelijk met me willen meenemen naar huis. Fuck, ik zou niet kunnen wachten haar zo hard mogelijk te..." Nog voor Zac had kunnen uitspreken, had Harry zijn kraag genomen en hem ruw tegen de vuile bakstenen muur naast ons geramd.
Ik voelde enkele zeldzame regendruppels uit de lucht op ons neervallen. Zenuwachtig keek ik naar de donkere, nachtelijke hemel boven ons.
"Harry..." begon ik smekend, met zachte stem. Ik wilde naar huis. Nu.
Zac grijnsde smerig en likte eens over zijn lippen.
"Wat dacht je dan? Dat andere mannen niet jaloers op je zouden zijn wanneer ze te weten kwamen dat je haar mag neuken?" daagde hij Harry verder uit. Tranen sprongen in mijn ogen. Ik voelde me altijd zo smerig wanneer Finn en zijn groepje seksuele opmerkingen over me maakten om Harry op stang te jagen... Alsof ze geloofden dat ze zomaar op die manier over me konden spreken alsof ik niets waard was. Ik haatte het.
"Fuck off! Je weet niet waarover je het hebt!" gooide Harry woedend in Zacs gezicht.
"Hmmm. Ik snap het al. Je wacht nog steeds op haar, toch? Schattig." Harry kookte.
"Hou je fucking mond over haar." gromde hij tussen opeen geklemde tanden. Ik zag hoe hij er alles in zijn lichaam toe moest dwingen hem niet aan te vallen.
"Voorzichtig, Styles. Je weet hoe gevaarlijk de onervaren meisjes zijn. Zorg dat ze niet eindigt zoals Jenny."
Mijn lippen verwijdden wat.
Jenny?
"Hou je fucking mond." beval Harry waarschuwend. Ik hoorde de paniek in zijn stem. Hij keek me met onrustige ogen aan over zijn schouder, voor Zac hem hard achteruit duwde.
"Jenny? Wie... Wie is Jenny?" vroeg ik angstig. Zac grijnsde en wierp Harry een veelzeggende blik toe.
"Je hebt het haar nog niet verteld?" sneerde hij.
"Wat niet? Wat heeft hij nog niet verteld?" drong ik ontzet aan. Waarover ging dit in godsnaam?
"Niets! Er is niets dat ik je moet vertellen!" riep Harry woedend. Gejaagd haalde hij zijn vingers door zijn krullen, voor hij wegkeek van Zac en zich naar me omdraaide.
"Negeer hem. Er is niets. Kom mee, Lil." spoorde hij me plots nerveus aan, terwijl hij mijn bovenarm vastgreep. Hij wilde me al meetrekken, maar ik verzette me en rukte me weer los. Plots leek mijn wens naar huis te gaan niet meer zo dringend.
"Wie is Jenny?" herhaalde ik, nu wanhopiger. Hoe erg was dit geheim dat hij niet wilde dat ik het hoorde? Grijnzend keek Zac van mij naar Harry.
"Haz, ik meen het! Ik ga nergens met je naartoe tot je me vertelt wie ze is! Wat is er met haar gebeurd?" Hij verwachtte van mij altijd de waarheid en had me laten zweren niets voor hem verborgen te houden, maar terwijl had hij al die tijd zelf zaken voor me achtergehouden?
En belangrijker: hij had iets vreselijks gedaan met dat meisje?
Alsof zijn overval nog niet erg genoeg was geweest... Ik had het de voorbije weken al moeilijk genoeg gehad niet te veel te denken aan die ene misdaad, laat staan dat ik een tweede kon verwerken.
"Een meisje uit Engeland, nu goed? Ze was verliefd op mij, ik niet op haar! Einde!" snauwde hij. Hij vertelde me niet alles.
"Stop met liegen!" beschuldigde ik hem. Hij wilde mijn handen grijpen, maar ik duwde hem weg.
"Wat heb je met haar gedaan?" herhaalde ik. Mijn stem trilde.
"Niets, oké! Niets! Zac kende haar zelfs niet eens! Hij verzint maar iets! Ik heb hem amper iets verteld over haar!" grauwde Harry woedend. Ik voelde tranen achter mijn ogen prikken.
"Je hebt genoeg verteld, man." lachte Zac naast ons. Razend keek ik hem aan. Ik haatte zijn leedvermaak.
Harry nam mijn gezicht tussen zijn handen en richtte mijn ogen weer op die van hem.
"Kom mee naar huis, baby. Ik beloof dat ik je alles vertel, oké? Kom gewoon mee naar huis." vroeg hij, nu zachter. Hij klonk wanhopig. Grotere druppels vielen op ons neer, en onzeker trok ik mijn neus op.
"Maar je... Je vertelt niet alles." zei ik. Ik duwde zijn armen naar beneden.
"Wil jij het haar zeggen? Haz..." spotte Zac.
"Hou je erbuiten." snauwde Harry naar hem.
"Harry, wat..." begon ik weer. Met een gefrustreerde zucht gooide hij zijn handen in de lucht.
"Ik was haar eerste keer, nu goed? Ze was voor me gevallen, en ze geloofde dat ze mijn hart kon winnen! Mis gedacht, ze bleef alleen en met een gebroken hart achter, ik heb haar sindsdien niet meer gesproken." gromde hij.
"Nu goed? Kunnen we dan naar huis gaan?" Met grote onthutste ogen staarde ik naar hem.
"Dat is niet het volledige verhaal." sneerde Zac grijnzend. Harry draaide zich om en wilde al naar hem toe benen, hoogstwaarschijnlijk om hem een flinke vuistslag te verkopen, maar ik greep de achterkant van zijn jas en gaf een harde ruk aan de versleten stof.
"Harry, nee! Maak het niet nog erger!" smeekte ik. Hij wilde alles altijd oplossen met geweld; een van zijn slechtste gewoontes. Verscheurd door zijn woede enerzijds en de onzekerheid over ons delicate gesprek anderzijds, bleef hij een tel onregelmatig ademhalend staan waar hij stond. Uiteindelijk vloekte hij zacht en woelde door zijn krullen.
"Wat is de rest van het verhaal?" smeekte ik hem. Met grote, kwetsbare ogen keek ik hem aan. Hij snoof en keek kort weg; zijn handen plaatste hij op zijn heupen.
"Fuck." gromde hij. Hij wierp Zac een blik toe over zijn schouder.
"Je bent een fucking klootzak, weet je dat?" blafte Harry woest. Zac grinnikte slechts eens en stak ontspannen een sigaret op.
"Wat is de rest van het verhaal, Harry?" drong ik nog eens aan. Hij slikte en wreef met zijn handen over zijn gezicht.
"Ze... Ik... Ik heb haar erna nog gesproken. Na die ene nacht." bekende hij. Niet-begrijpend keek ik van hem naar Zac. Die laatste haalde slechts zijn schouders op.
"De brave meisjes leveren altijd de meeste problemen op, lieverd. Altijd zo fucking onschuldig en romantisch. Niets dan problemen. Maar blijkbaar kan Harry er niet van wegblijven." grijnsde hij. Hij knikte veelbetekenend naar me. Harry zuchtte diep en keek Zac gefrustreerd aan.
"Fuck, vergelijk haar niet met Lily, oké? Jenny betekende geen fuck voor me. Niets. Het kon me niet schelen wie ze was, onschuldig of niet. Ze wilde me neuken, de rest kon me niet schelen." Ik schrok van zijn harde woorden. Met trillende onderlip keek ik hem aan. Hij boorde zijn ogen evenzeer in die van mij.
"Je weet wat ik voor je voel, Lil. Alles is zo anders tussen ons." zei hij haast radeloos.
"Wat heb je haar gezegd toen je haar erna zag?" vroeg ik, bang voor het antwoord.
"Je bedoelt: wat heeft Jenny hem gezegd?" grinnikte Zac.
"Hou je mond!" riep ik kwaad naar hem. Hij irriteerde me meer dan ik mogelijk onder woorden kon brengen. Waarom ging hij niet gewoon weg? Alsof het nog niet lastig genoeg was...
Hij beet geamuseerd op zijn onderlip en liet zijn zwarte ogen over me heen glijden.
"Hmmm, pittig. Sexy." Geïntimideerd en walgend sloeg ik mijn armen stevig rond mijn lichaam -een zielige poging tot bescherming.
"Fuck off, Zac!" snauwde Harry woest. Zijn armen spanden op, voor hij mij weer aankeek. Een druilerige regen viel inmiddels op ons neer. Ik trok mijn jas wat beter dicht.
"Zeg het haar, Harry!" pushte Zac hem.
"Wat? Zeg me wat?" Mijn stem klonk kleintjes. Harry opende zijn mond, maar geen geluid kwam eruit.
"Wat? Harry, zeg het me!" riep ik onrustig. Gejaagd ademde hij in en uit door zijn neus.
"Ik... Fuck, ik..."
"Zeg het haar!" brulde Zac nu. Ik begon te huilen.
"Harry?" smeekte ik.
"Vertel haar wat Jenny je die dag heeft gezegd, Harry!" daagde Zac hem op luide toon verder uit. Wanhopig veegde ik mijn tranen van mijn wangen, vermengd met de ijskoude regen. Mijn vingers waren gevoelloos.
Opnieuw opende Harry zijn mond. Tevergeefs.
"Je bent een fucking lafaard! Vertel het haar!" schreeuwde Zac.
"Wat? Wat moet hij me vertellen?" gilde ik nu.
"Dat ze zwanger was van hem!"
Doodse stilte. Zwarte vlekken dansten voor mijn ogen toen ik naar Harry keek. Hij zei geen woord, maar keek enkel verslagen naar de grond.

Reacties (12)

  • Smexy

    Fuck, ik hou van dit verhaal. Ben benieuwd hoe dit verder gaat en of Jenny het kind gehouden heeft. Snel verder please!

    4 weken geleden
  • Eelien

    Een geweldig hoofdstuk, alweer!

    4 weken geleden
  • NicoleStyles

    Damn.. ik wist het! tijdens het lezen had ik al zo'n vermoeden over Jenny.
    Oh man.. dit is echt ongetwijfeld mijn favoriet! Het verlangen tussen die twee en dan weer die koppigheid van beide, de onderbrekingen van finn's irritante en stalkerige crew is tegelijkertijd vet ergerlijk maar toch geeft het ook spanning.
    Heerlijk hoofdstuk weer!

    1 maand geleden
  • Isak

    Oooooooooh. Oooooh boy.

    1 maand geleden
  • ZaynStylesS

    OHMYYY

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen