Foto bij OO7

Vandaag weer in de top?

Ashley S. Murphy


Aan het eind van de dag keerde de groep weer terug naar het hotel voor een stevige maaltijd. Iedereen heeft zo zijn plannen voor de avond gemaakt. Variërend van een rustig avondje lounge tot en met een tour bij nacht. Ik wens iedereen een prettige avond en deel nog wat informatie voor de volgende dag toe.
‘Het ziet ernaar uit dat we nog wat tijd over hebben,’ merkt Harry op als we eindstand samen alleen zijn.
‘Ja,’ zeg ik en krab wat ongemakkelijk aan de achterkant van mijn hoofd. ‘Alhoewel ik nog wel wat dingen moet regelen en inpakken.’
‘Ik snap het,’ morgen zou ik dus echt weg gaan, dat is waarschijnlijk de reden waarom hij diep zucht. In die korte tijd dat we elkaar kennen zijn we zoveel over elkaar te weten gekomen. Voor mijn idee heeft dat ons beiden goed gedaan, in zijn aanwezigheid lijken al mijn zorgen wel per direct te verdwijnen. Wellicht is het romantische onzin, en wilt hij gewoon met mij naar bed.
‘Dankjewel voor alles wat je gedaan hebt,’ spreek ik en leg zachtjes mijn koude hand op zijn arm.‘Iedereen heeft het fantastisch gevonden dat je ons rondgeleid het’ zeg ik dan, voor mijn gevoel iets te enthousiast.
‘Geen enkel probleem, ik heb me ook prima geamuseerd,’ Zegt hij beleefd en het lukt hem zelfs nog om er een bijbehorende glimlach erbij te toveren.
‘Toen ik je gisteren uitnodigde... Ik bedoel als je ooit in New Orleans komt. Ik meen het, je bent van harte welkom,’ stamelde ik.
‘Die kans is niet groot maar je kunt me wel een plezier doen.’
‘Zeg het maar,’ zeg ik.
Gisteravond wilde je niet met me uiteten. Kan ik je overhalen m vanavond met me uiteten te gaan.’ Een zachte gniffel verlaat mijn lippen nadat de woorden de zijne verlieten.
‘Ik denk niet dat ik dat moet doen.’
‘Waarom niet? Je hebt vanavond vrij. En je moet toch ook eten, of niet? Buiten dat , ik ken en goede restaurant in Edinburgh.’
‘Ja maar...’
‘Je gaat morgen weg. Ik vraag niet of je voor de rest van je leven met me blijft.
‘Daar ben ik niet zo zeker van.’ Ik moet hard lachen maar toch twijfelde ik.
‘Bedoel je of ik getrouwd ben? Jeetje, nee zeg.’
‘Eigenlijk dat je een relatie met iemand hebt.’
‘Nee, ik heb in mijn adressenboekje wel de telefoonnummers van enkele dames, die z vriendelijk zijn om mij af en toe te vergezellen naar feestjes en dergelijke. Wil je een retentie van ze?’ Ik kan het niet helpen om verlegen te knipperen en het bloed stijgt naar mijn wangen als ik langzaam mijn hoofd schud.
‘Sorry, je hebt her nooit iets over gezegd en ik wist niet... Natuurlijk ga ik met je uit eten. Kies jij het restaurant maar uit.’
‘Ik weet de perfecte plek!’

*

Nog geen twee uur later was ik ervan overtuigd dat ik een grote vergissing heb gemaakt. De weg die Harry rijd, lijkt namelijk wel erg vee op de weg naar Donan.
‘Ik dacht dat we naar jou favorite restaurant gingen,’ spreek ik dan.
‘De plek waar ik het liefst eet, is geen restaurant.’
‘Kun je dan koken?’
‘Nee,’ geeft hij dan toe. ‘Maar ik heb een fantastische vrouw in dienst die mijn maaltijden bereidt. Toen ik Donan koos, als deel van mijn erfenis, was de helft van het kasteel niet meer dan een ruïne. Dat is eigenlijk nog steeds het geval. De andere helft van as al jarenlang niet meer in gebruik en moest geheel gerenoveerd worden. Toch wilde ik het kasteel graag hebben. De Clarks die jarenlang bij mijn vader in Sussex in dienst zijn geweest widen graag met mij mee omdat hun familie hier wonen.’
Na Harry's historische verhaal over zijn dienstmeisje zijn we uiteindelijk bij zijn kasteel aangekomen. Harry loopt naar de gigantische eetkamer, en aangezien ik de weg al ken loop ik zelfverzekerd naast hem. Voordat ik plaatst neem houdt hij mij tegen, en duwt zijn hand op mijn schouder. ‘Wacht even, ik a eerst even kijken hoever Mrs. Clark is.’
Ik knik enigszins en top mijn handen in de eenvoudige houtje-touwtje jas terwijl ik aandachtig de schilderijen bekijk. Harry, of iemand anders in zijn familie moet wel een serieuze verzamelaar zijn, van zowel de meesters van naam als van minder bekende kunstenaars. Ik was zo in bewondering van de mooie kunstwerken dat ik niet gemerkt heb dat hij achter me staat, waardoor ik kort naar adem hap.
‘Ik was van pan om je het rest van kasteel te aten zien, maar aangezien het eten al klaar is en we we honger hebben...’
‘Ik ben uitgehongerd,’ gaf ik toe.‘Maar ik ben ook erg nieuwsgierig naar de bovenste verdiepingen, dus hou ik die rondleiding graag te goed.’
We zitten rond de tafel en wachten tot zijn dienstmeisje het eten aan tafel komt brengen, ze begroet me slecht met een verleen glimlachje en verdwijnt zo weer de keuken in.
De eend is bereid in een heerlijke saus met rode bourgogne, een verrassende combinatie. Thuis at ik nooit zo wild, ik koop altijd van die goedkope maaltijden, diepvries, snel klaar, weinig calorieën. Ik geniet werkelijk van elke hap.
Al dessert zijn er heerlijke roomboterkoekjes, gevuld met zelfgemaakte jam en daarna sterke koffie met room en een vleugje hazelnootlikeur.
Een tevreden en voldaan gevoel maakt van mij een meester.


*
‘Tijd voor de rondleiding!’ Hand in hand gingen we de prachtige marmeren trap omhoog.We zijn alleen in het huis en op het ritme van het muziek die zachtjes nog te horen is vanuit de woonkamer lopen wij de trap op.Tegen de tijd dat we boven zijn aangekomen ben ik al buiten adem.
‘Sorry ga ik te snel, babe?’
Met mijn hand op mijn borst drukkend zeg ik al zuchtend: ‘Nee, nee helemaal niet! Ik jog elke dag dus de trap stelt niets voor.’
‘Je bent toch niet bang voor mij?’
‘Voor jou? Nee joh,’ zeg ik niet wetend of ik tegen mezelf lieg.‘IK ben gewoon een beetje opgewonden om de rest te zien, in New Orleans heb je dit niet.’
‘Hmm oké, laten we eerst aan de rechterkant beginnen en zo verder gaan naar de linker. Als je dan nog energie over hebt kun je met me meegaan de toren te bezichtigen. ’
Ik kan mezelf op dit moment niet zien mar ik weet zeker dat er een schitter in in mijn ogen schijnt, een echte toren!
Zo lopen Harry en ik door zijn gigantische kasteel, elke kamer aan we langs. Echter was ik niet geïnteresseerd naar de informatie die hij vertelde over de interieur, ik kom mijn concentratie er gewoon niet bij houden. Zijn zwoele diepe stem gemixt met het vleugje parfum die mij naar hem toetrekt, laat de opwinding groter en sterker groeien.
Harry doet nog een deur open, dit keer is het geen kamer zoals ik verwacht heb, het is een donkere trappenhal met een wenteltrap die naar boven leid.
‘Waar zijn we?’
‘De noordelijke toren, de enige die nog overeind is gebleven na de belegering in de achtende eeuw. Als jongetje bracht ik hier de zomervakanties door.’ Ik voelde dat it voor hem een belangenrijke plek is.
Plotseling flitst er een andere gedachte door mijn hoofd , hoeveel andere jonge dames heeft hij hier mee naar boven gebracht. Een zachte druk op mijn onderrug brengt ij weer tot realiteit, echter kan ik me niet toe zetten om met hem mee de trap op te lopen.
‘Heb je hoogtevrees?’
‘Nee, maar misschien moeten we naar beneden gaan het is al laat.’
Hij trekt zijn wenkbrauwen nar elkaar toe en gniffelt.‘Is er iets, Ashley.’ Hij kijkt wantrouwend als hij merkt dat ik niet gelijk antwoord geef. ‘Als ik iets van plan was had ik dat toch allang al gedaan, denk je niet?’
‘Nee dat-..’’
‘Jawel dat dacht je we!’ hij kijkt me doordringend aan, zijn ogen hebben een donkergroene kleur gekregen. Hij slaat zijn arm rond mijn middel en trekt me dicht tegen zijn stevige borstkas aan. Zachtjes, heel zachtjes, glijden zijn roze lippen over die van mij en eindigde in een korte, warme kus, die mij op mijn benen doet tollen. Het is net zo snel voorbij as dat het begonnen was. Leunend tegen de stenen muur snak ik naar lucht.
‘Waar was dat goed voor?’
‘Om je te tonen dat ik je kan zoenen zonder passie.’ Ik wenk mijn blik af, en voel mijn wangen gloeien.
‘Al houd ik mezelf zo erg in!’



wat vinden julie ervan? Miss 16+ volgend hoofdstukje

Reacties (1)

  • LeBoef

    Ik hou zo erg van je verhaal ga je please snel verder??(yeah):D

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen