Foto bij 062 - The Decision

Amras
Als we niet waren gevangen door Geraints mannen en Eric dan had die roddel nooit bestaan! Waarom moest de koninklijke familie nou weer een speciale haarkleur hebben. Geërgerd zocht ik naar een uitweg, een oplossing maar ik vond niets. Ik had al mijn troeven al gebruikt en teleurgesteld plofte ik op het bankje naast de kachel. Mijn gezicht stond gefrustreerd, Yarea keek me vragend aan. Gefrustreerd keek ik de kamer rond zonder ook maar iets op te slaan van wat ik had gezien. Nafal kuchte en toen ik opkeek stond hij net als Yarea met zijn armen over elkaar geslagen.
"Er is geen andere mogelijkheid," zei Nafal en Yarea knikte instemmend. Er volgde een stilte, ik keek naar mijn voeten en zuchtte diep.
"Oké," zei ik met tegenzin en ik zag meteen Yarea en Nafal opfleuren.
"We kunnen het meteen gaan verven," zei Nafal opgewonden, hij hield een glazen pot omhoog met daarin bruinig poeder. "ik heb vanochtend verf gekocht en dan kan het intrekken en kan je wennen aan je nieuwe haarkleur." maakte hij zijn zin af. Ik voelde me onrustig over het feit dat het al zo snel moest. Ik had niet eens de tijd gehad om aan het idee te wennen. Terwijl Yarea en Nafal me klaar zette en de benodigdheden her en der vandaan haalden, dacht ik diep na over het feit dat ik wit haar had. Ik kon nooit meer met mijn normale haarkleur over straat lopen zonder bekeken te worden, als de mensen het tenminste wisten. Ik had het opgemerkt dat er in de lichte kant veel meer werd gelet op witte haarkleur, blijkbaar had de lichte kant koning meer verhalen rond laten gaan dan Masiro. Hij was altijd sterk tegen dat soort fabels en vertelde dus nooit verhalen. Garaint en zijn mannen hadden me naar de koning willen brengen en die zou nu zeker op de hoogte zijn van Yarea en ik of we zouden gezien worden als de wolven ruiters. Ik moest glimlachen bij die naam, het paste wel.
"Ben je nu opeens blij dat je haar wordt geverfd?" zei Yarea als antwoord op mijn glimlach. Ik schudde mijn gedachtes weg en trok meteen een sip gezicht. Yarea grinnikte.

Een tijdje later was mijn haar zo oranje als een wortel. Vol afgunst bekeek ik mezelf in de spiegel, ik vond mijn witte haar zo veel mooier.
"Het wordt wat donkerder naarmate de tijd," zei Nafal, hij keek goedkeurend naar zijn werk "dan wordt het wat natuurlijker en lijken jullie net broer en zus."
Hm, het heeft tenminste een doel dat mijn haar nu geverfd is.
"Dus morgen gaan we op pad?" zei ik
"Nee toch die dag daarna?"
"Oh" Ik had gewild dat de missie snel afgelopen was, maar dat duurde dus nog een tijdje. Al Nafal moest wel wat genezen van zijn wonden.
"Nee, we kunnen best morgen gaan hoor, het gaat al beter met mijn wonden en bovendien zou het nauwelijks pijn moeten doen als ik alleen maar loop" zei Nafal, ik was blij om dat te horen al leek Yarea wat bezorgder.
"Je wonden moeten echt nog aansterken" zei ze.
"Dat kan morgen toch ook nog" antwoorde Nafal.
"Ik vind het goed." zei ik en Yarea zuchtte.
"Dan moet ik ook maar instemmen. Dus morgen gaan we de stad ontdekken" zei ze. Nafal en ik knikte en we gingen allemaal wat beter zitten, klaar voor een vergadering. Yarea en Nafal zaten naast elkaar op de bank en ik zat op de stoel waar ik net ook op had gezeten.
"Ik ben benieuwd hoe de stad eruit ziet" zei Yarea en ik was het daar heel erg mee eens. De lichte kant had voor al heel veel verassingen gezorgd en de hoofdstad stond bekend om zijn schoonheid, dus dit moest wel heel speciaal zijn.
"Ja dus ehm, morgen gaan we de stad grofweg gewoon ontdekken, dan laat ik jullie zien waar alles is en wat de uitwegen zijn en waar veilige plekken zijn." zei Nafal. Tijdens de echte missie zou hij niet mee mogen, we hadden gevonden dat het een opdracht was die we echt alleen moesten doen, maar een gids om de stad beter te leren kennen daar was niets mis mee.
"Ja, dan kunnen we ter plekke al een beetje bedenken wat we gaan doen en waar we op moeten letten" zei ik.
"Zijn er ook kaarten van de stad?" vroeg Yarea.
"Ja, ik heb er geen, maar die kunnen we wel kopen morgen." zei Nafal.
"En de wolven? Hoe zit het met hen?" vroeg ik, al wist ik dat het onmogelijk was om ze de stad in te brengen, maar opsluiten leek me ook geen goed idee.
"Ik denk dat we ze hier moeten opsluiten, ik denk niet dat ze het leuk vinden, maar er is geen bijna geen andere mogelijkheid" zei Nafal
"Kunnen ze hier niet vrij rondlopen?" vroeg ik.
"Ik weet het niet, er is een kans dat ze herkent worden en afgeschoten en opgejaagd worden, dan weten ze meteen waar jullie schuilplaats is." antwoordde Nafal en ik knikte instemmend, ze mochten geen gevaarlopen voor bange menigten. Een wind woei door de open deur en zorgde voor tocht. Het mocht dan wel bijna lente zijn, het was nog steeds koud. Ik opende het kacheltje en gooide er een houtblok op.
"Ik ga even kijken hoe het met de wolven is" zei Yarea. "Ga je mee?" maakte ze haar zin af, ze keek me vragend aan. Ik had nog wat goed te maken.

Zenras en Nero lagen relaxt tussen het stro in de schuur, we zaten naast hen en ik aaide Nero's buik terwijl hij mijn hand likte. Yarea aaide Zenras kop en keek me aan alsof ze iets van me wilde. Ik deed alsof ik haar priemende ogen nog niet had gezien, maar toen ze kuchte en om aandacht vroeg kon ik meer doen alsof ik van niets wist. Ik keek haar aan met een vragende blik.
"Wat is er?" zei ik, ze bleef me vragend aankijken.
"Oke, sorry. Ik had niet zo moeilijk moeten doen over mijn haar verven. Maar jij zou het ook niet leuk vinden om je haar te verven." zei ik en ik bedacht met dat ik misschien wat had overdreven, het was tenslotte voor de missie. Yarea rolde met haar ogen, rekte zich uit en ging op haar rug liggen.
"Ik ben blij dat we nu van dat probleem af zijn. Nu kunnen we ons volledig focussen op de missie. Het drakenoog vernietigen." zei ze met een glimlach. Ik knikte, maar bedacht met toen dat ik een andere missie mee had gekregen. Ik moest het drakenoog stelen en dat was iets anders dan het vernietigen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen