Foto bij O35

De week was ontzettend traag voorbij gekropen. Op de vereniging was niet veel te beleven, omdat iedereen druk bezig was met tentamens. De week was voor mij goed verlopen. Mijn vader had zijn mond voorbij gesproken, waardoor mijn zusje nieuwsgierig allerlei vragen op me af had gevuurd. Ook had ze het aan ons buurmeisje verteld, maar verder wist niemand van mijn band met dé Harry Styles. Het luchtte me op, aangezien ik me ondanks alles nog vrij rond kon bewegen. Sarah was natuurlijk heel nieuwsgierig, maar zoals altijd wist ze haar nieuwsgierigheid voor zich te houden. Op de Universiteit wist dan ook niemand over de dates, die ik met Harry had gehad. Voor zover zij wisten, was het niet meer geweest dan een interview. Over minder dan twee uur zou Harry landen op Schiphol, waardoor de zenuwen opnieuw omhoog kropen. We gingen snel, daar was ik me ook wel van bewust. Maar wat moesten we dan? Over twee maanden zou hij de wereld over reizen en moest ik me focussen op mijn studie. Bovendien was de afstand te groot om niet snel te gaan. Als wij elkaar wilden zien, dan moesten we het vliegtuig wel pakken. Een zucht ontglipte mijn lippen toen ik opgelucht de tentamenzaal verliet. Mijn tentamens waren goed gegaan, waar ik ongelofelijk blij mee was. Als ik deze tentamens haalde, dan zou ik mijn propedeuse gehaald hebben. Een prestatie waar ik trots op was. Net zoals mijn ouders. Ik stuurde ze op de fiets dan ook een berichtje met de mededeling dat mijn tentamens goed waren verlopen. Met een glimlach las ik het berichtje dat Harry een half uur geleden had gestuurd. De selfie die hij erbij had gestuurd, deed me grinniken. Getoeter deed me geschrokken opkijken, waardoor ik nog net op tijd kon ontwijken. Vlug borg ik mijn mobiel op en fietste door naar mijn studentenhuis. Daar was het rustig. Waarschijnlijk was iedereen neergestreken in de openbare bibliotheek. Voor mezelf maakte ik een heerlijke lunch klaar. Gezond en lekker. Voldaan nam ik plaats op het balkonnetje en genoot van de zomerse zon. Harry was inmiddels ingestapt en zou over iets meer dan een uurtje landen. Ik zuchtte diep en bestudeerde de straat. Studenten fietsten door de straten, luidruchtig pratend en lachend. Ik glimlachte kleintjes, zette mijn bord in de vaatwasser en kleedde me vluchtig om. Mijn weekendtas stond al klaar op mijn bed. Zenuwachtig wierp ik een blik in de spiegel. Voor Harry wilde ik er goed uitzien. Het feit dat hij een fotomodel kon krijgen, zat me nog altijd dwars en maakte me ietwat onzeker. Vervolgens pakte ik mijn weekendtas van mijn bed en stapte op mijn fiets. De zonnebril van Harry verborg mijn ogen, waardoor ik het felle licht beter kon verwerken. Op het station was het druk, maar toch wist ik behendig en snel op het goede perron te staan. Mijn trein stond er al, zodat ik gelijk door kon lopen. Vanaf mijn stoel stuurde ik Harry door waar ik op hem zou wachten. Hoe dichter ik het vliegveld naderde, des te zenuwachtiger ik werd. De muziek maakte me iets kalmer, waardoor ik zelfverzekerd de roltrappen opliep en mezelf richting de aankomsthallen baande. Geconcentreerd hield ik de borden in de gaten, zodat ik niet verdwaald zou raken in het megagebouw. Opgelucht en ongeduldig wachtte ik bij de juiste uitgang. Zou ik hem herkennen? Opnieuw sloeg de angst toe. Waar waren we aan begonnen? Voor mijn gevoel wachtte ik al meer dan twintig minuten op Harry’s verschijning. De aankomsthal werd steeds drukker, wat me nog zenuwachtiger maakte. Ik probeerde me enigszins op de achtergrond te houden, maar wel in het zicht. Harry moest me immers wel kunnen vinden. De schuifdeuren schoven open, waardoor mijn hart sneller begon te bonken. De zonnebril had ik in mijn haren gezet, zodat Harry mijn gezicht zou herkennen. Teleurgesteld keek ik toe hoe een groep piloten door de deuren verscheen. Ik wierp vlug een blik op mijn mobiel en zag dat Harry had gereageerd met een duimpje. Een vluchtige glimlach gleed over mijn gezicht, maar verdween toen de deuren weer open schoven. Ik herkende de jongen uit duizenden. Een zwarte grote sporttas had hij nonchalant over zijn schouders gehangen. In zijn rechterhand had hij zijn jas vast. De tattoos op zijn armen werden onthuld door de gestreepte blouse die hij aanhad. Zijn verschijning veroorzaakte een grote warme golf in mijn lichaam. Hij zag er weer goed uit. Zijn mondhoeken krulden in een grote glimlach omhoog toen hij mij ook herkende. Ik liep achter de hekken vandaan en voelde mijn eigen mondhoeken ook omhoog krullen toen hij zijn armen om me heen sloeg. Met gesloten ogen snoof ik zijn geurtje op en keek recht in zijn groene ogen. Zonder twijfel gaf hij me een kus. Dat was de eerste keer dat hij zoiets deed in het bijzijn van andere. Het deed me blozen. Hij pakte mijn hand, waarna we ons een weg waande naar buiten. Harry vertelde in geuren en kleuren over zijn week. Hij was vooral enthousiast over de interviews die hij had afgelegd en een barbecue met zijn bandleden. Ik luisterde aandachtig. Als vanzelfsprekend hielden we een taxi aan. De chauffeur leek Harry niet te herkennen. In rap Nederlands gaf ik mijn adres door. De taxi reed weg. Harry had plaats genomen naast de chauffeur, die over voetbal begon. Hij vertelde in gebrekkig Engels over de prestatie van Ajax. Ik glimlachte, omdat ik toevallig had gekeken afgelopen weken. Harry draaide zich dan ook verbaasd om toen ik enthousiast met de chauffeur meesprak. Ook de middelbare man wierp een verbaasde blik via de achteruitkijk spiegel. Meisjes en voetbal, hoe was het mogelijk? Ik grinnikte en keek naar buiten. Harry vertelde de man over Londen, waar ik met een half oor naar luisterde. Over vijf minuten zouden we mijn dorpje binnen rijden. En dan zouden mijn ouders Harry ontmoeten. Mijn moeder was vrij op vrijdagen en mijn zusje kon elk moment uit school komen. Het moment van zenuwen gaf me de zenuwen. Wat zou Harry van ze vinden? De chauffeur stond stil voor mijn huis. Vlug overhandigde ik de chauffeur het geld, zodat Harry te laat zou zijn. Een protestje kwam uit diens mond, maar toch maakten we er geen discussie van. Ik stapte uit en sloeg het portier dicht. De chauffeur reed weg, waardoor Harry en ik alleen achterbleven. Ik voelde mezelf trillen. Harry nam het huis, waar ik al mijn hele leven woonde, goed in zich op. Vlug liep ik voor hem uit de steeg in. Het grind knisperden onder onze voetstappen.
‘Hé Fé,’ klonk het uit het raam van mijn buren. Met een lachje keek ik omhoog en zag mijn buurmeisje uit het raam hangen. Ze had ons gehoord.
‘Hé Britt,’ begroette ik haar vrolijk terug. Haar blik bleef hangen op Harry, maar mijn buurmeisje was wellicht de relaxte persoon in de wereld. Ze ging allerlei concerten af voor de muziek, maar echt fan was ze niet. Als ze iets goed vond, dan vond ze het goed. Vlug stelde ik Harry voor aan mijn buurmeisje, waarna ik de poort naar mijn tuin opende. Daar zat mijn moeder aan de buitentafel over een tijdschrift gebogen. Het open gaan van de deur deed haar opkijken. Zelfverzekerd stapte Harry op mijn moeder af en stelde zich voor. Zenuwachtig hield ik mijn adem in. Ik hoopte zo dat dit weekend goed zou verlopen.


Hier weer een stukje voor mijn trouwe lezers!! Thanks voor de reacties jongens!! Hoe zal het weekend gaan verlopen??

Reacties (5)

  • FollowYourDream

    Ik hoop echt voor ze dat het goed gaat komen! Ik ben zo benieuwd wat je ervan gaat maken / hebt gemaakt.

    Wel een beetje gemeen om net hier te stoppen (:

    Heerlijk verhaal, wauwie geschreven, wat hou ik toch van dit ontspannende verhaal!

    Xxx

    3 jaar geleden
  • Poehler

    Ooooh hoe kan je hier stoppen!

    3 jaar geleden
  • Efflorescence

    Laten we hopen dat het allemaal goed gaat!

    3 jaar geleden
  • Teal

    Jaaa please ga goed

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Oww hoop zoo dat dit weekend goed gaat! Ik ga duimen 😘

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen