Foto bij 051

If I shall die
before her,
I beg of you,
whoever is in control-
God, cosmos,
nature, ocean-
give my body
to the sun
so that every time
it finds its way
to her flesh
she is never without
the warmth
of my love.
-Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Het lukte me niet adem te halen. Ik kon me niet verroeren.
"Zwanger?" herhaalde ik. Mijn stem trilde. Met radeloze ogen keek Harry me aan. Hij strekte zijn handen naar me uit, maar ik struikelde achteruit en knipperde de tranen in mijn ogen verwoed weg.
"Je hebt een kind?" Ontzet fronste hij.
"Wat? Nee! Lil, ik heb geen kind!" zei hij snel. Ik slikte en veegde de tranen en ijskoude regendruppels op mijn wangen weg.
"Hoe...? Maar ze..." Het lukte me niet een zin te vormen.
"Waarom vertel je haar niet wat Jenny deed na jullie gesprek, Harry?" spotte Zac. Hij stond nog steeds ontspannen tegen de muur even verder, met zijn sigaret tussen wijs- en middelvinger. Harry draaide zijn hoofd met een ruk en keek hem moorddadig aan. Zijn volledige lichaam spande op.
"Fucking klootzak." gromde hij. Hij draaide zich om en stormde al naar hem toe, maar ik riep zijn naam paniekerig.
"Als je nu met hem vecht, zie je me niet meer terug! Ik meen het!" waarschuwde ik hem gejaagd. Hij verstijfde en viel stil, op een kleine twee meter van Zac, die verbleekt en ineengekrompen tegen de smerige, vochtige muur leunde.
Onrustig ademde Harry in en uit, terwijl hij zich naar me omdraaide. Hij liet zijn ogen radeloos over me heen liet glijden toen ik een aarzelende stap in zijn richting zette.
"Ik dacht dat het tijd was dat ze het wist, man. Als jullie ooit een toekomst..." begon Zac, op slag bang en geïntimideerd door de razende vechter voor hem.
"Hou je fucking mond! Doe niet alsof dit niet een zoveelste poging was om ons uit elkaar te halen!" onderbrak Harry hem met een snauw.
God, dit zou nog uit de hand lopen...
"Kalm, fuck! Je bent jezelf niet meer sinds je haar kent, zie je dat niet?" riep Zac terug. Kwaad schudde ik mijn hoofd.
"Een fucking watje, Harry! Sinds je gevoelens voor haar hebt gekregen, ben je niets meer waard!" Ik knapte. Hoe onthutst en geschrokken ik ook mocht zijn, hij had het recht niet zo over Harry te praten. Ik liep langs Harry en wilde hem al confronteren, maar ik voelde haast onmiddellijk Harry's grote handen rond mijn heupen. Moeiteloos trok hij me terug, terwijl hij mijn naam ontzet prevelde. Waarschijnlijk was hij even geschokt door mijn plotse actie als ik, maar mijn hoofd tolde te veel door het onverwachte nieuws om helder te kunnen nadenken. Zijn wantrouwen en drang me uit Zacs buurt te houden herinnerde me echter onmiddellijk aan de dreiging die van de man uitging, en aan hoe ik het best zover mogelijk uit zijn buurt zou blijven. En toch, ondanks mijn angst en het abrupte schrikwekkende gevoel dat ik Harry niet eens kende -hij had zoveel geheimen, god- had ik me onmogelijk veiliger kunnen voelen. Wanneer ik bij hem was, wist ik dat niets me kon overkomen. Dus zonder toe te geven aan Harry's wensen dit conflict aan hem over te laten, vocht ik tevergeefs in de sterke greep op mijn lichaam, geen idee om wat te doen -ik zou Zac nooit fysiek durven aan te vallen. Zo dapper was ik ook niet...
"Je bent walgelijk!" gooide ik met overslaande stem in Zacs gezicht. Hij trok zijn wenkbrauw spottend op toen hij de tranen in mijn ogen zag. We beseften alle drie dat ik ondanks mijn plots woede nog steeds bang van hem was. Ik kon hem niets maken; hij kon me omver blazen met een zuchtje. Daarbij, het was duidelijk dat ik mijn moed enkel had kunnen samenrapen omdat ik Harry bij me had. Elke andere keer zou ik in elkaar gekrompen zijn uit pure angst.
"Lil, niet doen." gromde Harry achter me. Hij sloeg zijn sterke arm rond mijn middel en weerhield me ervan me los te trekken; ik was hem er stiekem dankbaar voor.
"Vertrek!" riep ik dan maar naar de hatelijke man voor me, kwaad dat hij me niet serieus nam. Slikkend nam hij nog een trek, maar toen rolde hij verslagen met zijn ogen en gooide zijn peuk op de grond.
"Zoals je wilt. Weet enkel dat het geen fuck uitmaakt of ik wegga of niet. Jullie zullen nooit werken samen." zei hij kil. Ik veegde mijn tranen weg.
"Zolang je maar weggaat! Je hebt al genoeg verpest vanavond!" huilde ik verloren. Ik kon mijn tranen niet tegenhouden. Kon iemand het me kwalijk nemen? Welke zaken hield Harry in godsnaam nog voor me achter?
Dreigend zette Zac een stap naar me toe. Onmiddellijk duwde Harry me beschermend achter zijn grote lichaam.
"Grappig dat je dat zegt. Ik ben niet degene die een ander meisje zwanger heeft gemaakt en het verborgen heeft gehouden voor je." daagde hij me uit. Ik snikte nog eens. Harry gaf een harde duw tegen zijn borstkas.
"Maak dat je wegkomt! En blijf uit onze fucking buurt vanaf nu, begrepen? De volgende keer dat je het waagt één van ons lastig te vallen, maak ik je kapot!" grauwde hij woest. Zac slikte, maar haalde zijn schouders toen op en stak zijn handen in zijn zakken.
"Whatever." mompelde hij, al zag ik in zijn zwarte ogen hoe geïntimideerd hij was. Snel beende hij weg.
"Vertel haar de waarheid, Styles!" riep hij nog over zijn schouder, voor hij zich gehaast uit de voeten maakte, waarschijnlijk bang dat Harry achter hem aan zou komen. Wanhopig woelde de man voor me door zijn natgeregende krullen. Ik zette een stap achteruit en wreef in mijn ogen.
"Lily..." begon hij gekweld, maar ik onderbrak hem onmiddellijk met overslaande stem, gekwetst door al zijn leugens: "Eerst je overval, nu dit! Hoeveel geheimen heb je nog, Harry? Ken ik je zelfs?"
Hij blies lucht uit door getuite lippen en wilde de afstand tussen onze lichamen al overbruggen, maar ik schudde mijn hoofd en hield hem op afstand met mijn uitgestrekte handen.
"Natuurlijk ken je me, Lil! Je kent me beter dan iemand ooit gedaan heeft!" antwoordde hij.
"Ik heb me over je vorige bekentenis heen gezet omdat ik je niet wilde veroordelen voor je verleden, Harry! Het zijn mijn zaken niet, oké? Ik weet dat! Maar hoe kan ik me hierover zetten als ik niet eens weet of ik volgende week weer iets als dit over je te weten kan komen?" vroeg ik. Ik verborg mijn ijskoude handen rillend in de zakken van mijn bomberjack.
"Er is niets meer dat je moet weten, ik zweer het!" verdedigde hij zichzelf radeloos. Ik slikte en beet hard op mijn trillende onderlip.
"Ik weet niet of ik je kan geloven. Waarom heb je me nooit...?" Ik viel stil en zuchtte trillerig.
"Je hebt me doen beloven niet meer tegen je te liegen. Je bent altijd zo kwaad op me wanneer ik de waarheid niet vertel of dingen verzwijg, en nu... Je... Je doet het zelf. Hoe kan ik je dan vertrouwen?" Hij schudde zijn hoofd met een gekwelde frons.
"Ik weet het, baby. Fuck, ik... Het spijt me zo. Ik wilde niet... Ik dacht dat als je het wist, ik dan..." Hij schudde zijn hoofd wanhopig.
"Ik heb er zelfs nooit over nagedacht het je te zeggen. Het leek me niet... Niet belangrijk. Het is in het verleden en..."
"Niet belangrijk? Harry, je hebt een meisje zwanger gemaakt! Hoe is dat niet belangrijk?" onderbrak ik hem wanhopig. Moedeloos gooide hij zijn armen in de lucht.
"Ik weet het niet, oké? Ik... Fucking hell, ik wist niet dat het nodig was je elk fucking detail van mijn leven te vertellen, Lil! We zijn niet eens samen! Hoe moet ik weten hoe al deze bullshit werkt? Ik heb nog nooit gehad wat wij hebben! Met niemand! Ik... Ik heb nog nooit rekening moeten houden met een andere persoon, prinses! Dit is allemaal zo vreemd en nieuw voor me!" riep hij met grote en onrustig ogen. Verslagen leunde ik tegen de muur, vlak naast de brede buitendeur naast me. Met een diepe trillerige zucht haalde ik mijn handen door mijn haar.
"Maar je kan niet van mij verwachten je alles te vertellen en terwijl zelf zaken achterhouden voor me, Harry." mompelde ik. Hij fronste en knikte langzaam.
"Ik weet het." prevelde hij opnieuw.
"Wil je... Wil je het me vertellen?" vroeg ik zacht. Het was even stil, maar toen wandelde hij naar me toe.
"Als je het wil horen." mompelde hij, al leek hij eerder terughoudend te zijn. God, ik was nu al bang voor wat hij me zou vertellen...
Ik knikte heel traag. Hij zuchtte diep en sloot kort zijn ogen.
"Goed dan." mompelde hij, voor hij mijn bovenarm nam en me voorzichtig naar zich toe trok.
"Maar niet hier. Het is te koud en nat buiten. Laat me je eerst naar huis brengen, baby. We kunnen daar praten." stelde hij voor.
"Oké." zuchtte ik. Hij nam mijn hand twijfelend vast, alsof hij bang was dat ik hem zou afwijzen. Ik deed het niet.
Met een opgeluchte zucht wandelde hij met me het steegje uit, en mengde zich even later tussen de paar voetgangers op straat, die vluchtten voor de steeds groter wordende regendruppels. Ik vroeg me af of hij me vasthield omdat hij zich nu al probeerde te wapenen tegen het moeilijke gesprek dat ons te wachten stond...

Thuis wandelden we direct naar zijn kamer. Bijna iedereen zat op de sofa's naar een film te kijken.
"Kom je, Rose?" riep Stella vrolijk naar me.
"Straks!" antwoordde ik, een glimlach forcerend. Met een diepe zucht trok Harry me mee, weg van de woonkamer. Ik slikte toen hij de deur achter ons sloot.
Aarzelend opende ik mijn bomberjack, voor ik op de rand van zijn matras ging zitten en een hand door mijn natte haar haalde. Hij nam naast me plaats en steunde met zijn onderarmen op zijn knieën en zijn handen gespannen ineen gevouwen. Een hele tijd zei niemand van ons iets.
"Misschien kan je..." begon ik zacht, maar hij keek me met een frons over zijn schouder aan en schudde zijn hoofd.
"Mag ik je kussen?" onderbrak hij me. Verbluft keek ik hem aan.
"Ik weet niet of je me nog recht zal willen aankijken nadat ik je alles verteld heb. Ik wil je gewoon kussen nu ik nog kan." zei hij voorzichtig. Met verwijde lippen staarde ik hem aan. Ik knikte langzaam. Onmiddellijk boog hij naar me toe en drukte zijn warme zachte lippen op die van mij.
Mijn onderbuik maakte een salto. Ik liet mijn ogen met een gelukzalige hum dichtvallen. God, de dingen die die jongen me kon laten voelen...
Hij dwong mijn lippen teder open met die van hem en duwde zijn natte tong verlangend tegen de mijne. Ik hielp hem mijn jas uit te trekken toen hij het kledingstuk over mijn schouders duwde. Achteloos liet ik het op de grond vallen. Hij greep mijn heupen en trok me met een veelzeggende grom naar zich toe, zodat ik gretig schrijlings op zijn schoot klom met mijn handen rond zijn nek.
Het was misschien niet verstandig me te verliezen in onze kus, maar als hij echt op het punt stond me iets schokkends te vertellen, kon ik maar beter genieten van mijn laatste moment in onwetendheid met hem.
Met zijn grote handen rond mijn middel drukte hij me steviger tegen zich aan. Toen hij de kus ademloos verbrak, trok hij zachtjes aan mijn onderlip met zijn ruwe duim, voor hij zijn mond een laatste keer op die van mij drukte.
Hij boog langzaam achteruit en keek me met grote kwetsbare ogen aan.
Bijna zei ik hem het volledige incident te vergeten. Bijna zei ik hem dat hij het me niet hoefde te zeggen. Dat ik het niet wilde weten.
Bijna.
Vragend keek hij me aan. Ik knikte -waarschijnlijk tot zijn teleurstelling- aanmoedigend.
Met een diepe trillerige zucht begon hij: "Jenny was een meisje uit mijn klas. In Engeland, bedoel ik."
Hij pauzeerde kort en streelde met zijn knokkels over mijn wang.
"Ze was anders dan de rest van onze leeftijdsgenoten." Met een zucht fronste hij.
"Het was zo'n fucked up buurt daar, Lil. Als je niet hard genoeg was, overleefde je het geen seconde op school. Maar Jenny was altijd stil, altijd braaf. Voor ze in het laatste jaar mijn klasgenoot werd, had ik haar zelfs nooit eerder opgemerkt. Ze was op geen enkel vlak echt speciaal." Hij slikte eens en speelde zenuwachtig met de onderste rand van mijn shirt, nog steeds nat door de regen.
"De jongens vonden haar toch interessant genoeg. Waarschijnlijk omdat ze zoveel onbereikbaarder leek dan de andere meisjes op school. Mijn vrienden..." Hij pauzeerde even en keek me aarzelend aan. Het leek alsof hij bang was om verder te gaan met zijn verhaal. In stilzwijgen wachtte ik af.
"Je weet dat ik slechte vrienden had." prevelde hij. Ik knikte kort.
"Het leek hen een goed idee voor mij om... Om een uitdaging aan te gaan met hen." Ik sloot mijn ogen verslagen. Een weddenschap?
"Ze wilden dat ik haar verleidde. En dat ik uiteindelijk..." Hij twijfelde.
"Met haar zou slapen." raadde ik fluisterend. Schouderophalend knikte hij. Plots misselijk duwde ik zijn handen van me af.
"Lily..." begon hij zuchtend, maar ik schudde mijn hoofd en klom van zijn schoot. Ik wilde de rest van zijn verhaal abrupt niet meer horen. Trillend bracht ik mijn hand naar mijn mond. Radeloos beet ik op mijn vingernagel.
"Ze is zwanger geworden door een kinderachtige weddenschap?" vroeg ik kleintjes. Hij zuchtte diep.
"Harry, dat is zo ziek!" zei ik ontzet.
"Ik weet het, Lil! Ik weet het!" gromde hij.
"Dat is niet alles, toch? Ze is niet enkel zwanger geworden? Ze heeft gevoelens voor je gekregen." zei ik, bang voor zijn antwoord. Hij knikte traag.
"Het duurde even voor ze zich op haar gemak voelde bij me. Maar toen het me eindelijk lukte haar voor me te laten vallen..." Aarzelend pauzeerde hij even, alsof hij probeerde te peilen naar mijn reactie.
"Dan heb je haar eerste keer afgenomen." snauwde ik, het verhaal zelf afmakend. Verdedigend hief hij zijn handen op.
"Ik wist niet dat het haar eerste keer was voor het moment zelf, Lil! Maar ze zei dat ik de juiste keuze voor haar was!" Ik snoof en kruiste mijn armen voor mijn borstkas.
"Maar dat was je niet, of wel? Wanneer heb je haar verteld dat alles fake was, Harry? Voor of nadat je achteraf bij je vrienden bent gaan opscheppen over hoe het je gelukt was?" Hij stond ook recht en overbrugde de korte afstand tussen ons.
"Ik heb haar nooit gezegd dat ik ook verliefd op haar was, Lil!" durfde hij zichzelf goed te praten. Ik duwde hem achteruit.
"Maar ze dacht het wel! Toch? Anders zou ze zich nooit zomaar aan je gegeven hebben!" reageerde ik kwaad. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en klemde zijn tanden op elkaar.
"Misschien was ze gewoon gemakkelijk! Hmm? Zoals elk ander fucking meisje dat ik ooit gehad heb!" snauwde hij. Voor ik wist wat ik deed, had ik een harde klap op zijn wang gegeven. Zijn hoofd viel opzij.
"Hoor je jezelf? Je bent ziek!" gooide ik in zijn gezicht. Hij spande zijn kaak op, maar keek me toen met woeste ogen weer aan.
"Hoe moeilijk is het voor je om respect op te brengen voor iemand anders? Je laat het lijken alsof het het lastigste in de wereld is, Harry! Ze was verliefd op je! Hoe kon je haar zomaar gebruiken? Voor een weddenschap dan nog!" riep ik kwaad.
"Ze had het moeten weten, Lily! Fucking hell, iedereen daar wist dat ik geen relatie wilde!" blafte hij. Met grote ogen keek ik hem aan.
"Dus ik zou ook beter moeten weten dan? Is dat het? Ben je ook van plan me bij je te houden tot je me volledig gehad hebt?" De tranen sprongen weer in mijn ogen. Met een gekwelde frons haalde hij zijn handen door zijn haar.
"Meen je dit nu? What the fuck, Lil! Je weet dat alles anders is tussen ons! Ik ben smoorverliefd op je! Hoe kan je denken dat ik hetzelfde met jou zou doen?" Hij klonk gekwetst.
"Wat zou je er dan van vinden als een andere man met me deed wat jij met Jenny hebt gedaan?" vroeg ik hem van slag. Hij knarste met zijn tanden en keek kort weg. Hij antwoordde niet.
"Wat als iemand me ook zouden verleiden en gebruiken tot hij me in bed gekregen heeft, Harry?" drong ik kwaad aan.
"Zeg zoiets niet." snauwde hij kwaad.
"Ik wil je die dingen zelfs niet horen uitspreken." voegde hij eraan toe, voor hij me recht aankeek en zijn hoofd schudde. Het was even stil, maar toen zuchtte hij verslagen.
"Ik zou hem vermoorden." mompelde hij uiteindelijk. Ik slikte.
"Beeld je in wat Jenny voelde toen ze na het mooiste moment van haar leven ontdekte dat ze enkel een deel van een spel was." Hij gaf geen kik. Het kon hem niet eens iets schelen.
"Je kan meisjes en vrouwen niet zomaar gebruiken op die manier, Harry. Begrijp je dat niet?" stootte ik onthutst uit. Met een radeloze schouderophaal keek hij in mijn ogen.
"Ik... Fuck, ik weet niet... Ik geef enkel om jou, Lil. Al die andere meisjes..." Hij slikte. Ongelovig staarde ik hem aan.
"Heb je er zelfs ooit spijt van gehad? Van wat je met haar gedaan hebt?" vroeg ik. Hij zweeg een hele tijd, maar wreef toen vermoeid over zijn gezicht.
"Niet echt." mompelde hij gedempt.
"Niet echt? Oh my god, Harry." snakte ik naar adem. Ik lachte humorloos en wandelde naar zijn bed. Compleet gechoqueerd ging ik zitten op de rand.
"Je bent gestoord." fluisterde ik.
"Wat wil je dat ik zeg, baby? Ik heb je altijd verteld dat ik geen droomprins ben! Hoe vaak heb ik je verdomme niet gewaarschuwd? Je wist dat je geen fucking ideaalbeeld van me mocht hebben! Je wilde nooit luisteren!" riep hij. Hij hurkte voor me neer en keek radeloos naar me op.
"Daarom was je nooit van plan het me te zeggen, toch? Omdat je bang was voor mijn reactie! En omdat je dacht dat het niet relevant genoeg was om op te biechten! Je beseft niet eens welke impact dit op haar gehad moet hebben!" Hij schudde direct zijn hoofd.
"Jawel! Ik besef het wel, Lil! Door jou! Sinds ik jou ontmoet heb..." Hij slikte eens.
"Als ik me voorstel dat hetzelfde met jou zou gebeuren, dan begrijp ik hoe fucking ziek en fout het allemaal was, oké? Nu ik jou heb om voor te zorgen... Het maakt alles zoveel duidelijker en reëler! Je maakt me beter, prinses!" Hij klonk ten einde raad. Mijn ogen flitsten onrustig tussen die van hem.
"Maar je hebt nog steeds geen spijt?" fluisterde ik. Hij zuchtte diep en liet zijn hoofd tegen mijn knie vallen.
"Ik... Fuck, ik heb zoveel meisjes pijn gedaan, Lily. Niet fysiek, dat zou ik nooit doen. Ik zou hen nooit..." Hij slikte zijn woorden in.
Hij zweeg even voor hij verderging: "Maar emotioneel heb ik er zoveel gekwetst. Ik gaf niet om hen. Nog steeds niet. Ik zou gewoon nooit meer iets doen zoals wat ik met Jenny heb gedaan. Als ik denk aan hoe iemand anders net hetzelfde met jou had kunnen doen... Het maakt me fucking ziek."
"God, Harry..." prevelde ik. Een traan liep over mijn wang naar beneden, terwijl ik mijn vingers langzaam door zijn vernestelde krullen haalde.
Mijn gebroken jongen... Hij was zo verloren, zo kapot door alles wat hij in zijn leven gezien en gehoord had. Hoe zou ik ooit een normale relatie met hem kunnen hebben? Het feit dat hij leek te geloven dat informatie als deze niet relevant genoeg was om te delen met me...
Hij leek amper te beseffen hoe vreselijk hetgeen wat hij gedaan had was. Ook al was hij zo lief en zorgzaam met mij, ik was de uitzondering voor hem. Hij kon zo egoïstisch en hard zijn. Zo'n nachtmerrie...
Hij wist niet hoe hij moest liefhebben, ik merkte het aan alles. Ik zag hoe zijn gevoelens voor mij hem eindeloos verwarden. Krampachtig probeerde hij controle over de situatie te hebben, maar hoe kon je ooit controle hebben over zoiets natuurlijks als verliefdheid? Hij had nooit geleerd wat het was. En ik wist dat ik zelf amper ervaring had met liefde en genegenheid, maar Harry's onwetendheid leek nog veel verder te reiken. In een leven waarin hij altijd enkel om zichzelf had moeten geven -Mike was de enige uitzondering- had hij geen kans gekregen zich te bekommeren om anderen. Was hij zelfs in staat met me samen te zijn?
Hoe kon hij mogelijk van mij verwachten volledig open met hem te zijn, maar zelf zaken bewust achterhouden? Op elk mogelijk vlak was hij zo autoritair, niet enkel als het aankwam op eerlijkheid. Met zijn eindeloze bevelen en eisen... Alles moest precies gebeuren zoals hij het verlangde. Knuffelen? Enkel als hij het wilde. In het donker buiten? Niet zonder hem.
En ik begreep waarom. Ik kende hem inmiddels goed genoeg om een beeld te hebben van de gebroken persoon die hij was. Maar het was vermoeiend.
Hoe vaak had hij me de voorbije maanden niet al gekwetst?
Ik had zoveel door de vingers gezien: al die beledigingen, eindeloze ruzies, zijn leugens, geheimen, choquerende bekentenissen...
Maar hoelang zou ik het volhouden?
Ik dacht dat enkel dreigingen van buitenaf een relatie tussen ons onmogelijk maakten, maar Harry's problematische persoonlijkheid hielp blijkbaar evenmin.
Ik slikte en haalde mijn hand uit zijn haar.
"En dan? Wat is er gebeurd nadat je met haar..." Ik viel stil. Langzaam keek hij op. Zijn ogen glinsterden.
"Lily, je hoeft niet verder te luisteren als je..."
"Nee, ik wil het weten." onderbrak ik hem. Hij knikte en kwam met een verslagen zucht naast me zitten. In een nerveus gebaar wrong hij zijn handen ineen.
"Erna verbrak ik elk contact met haar. Zo probeerde me wel aan te spreken op school, maar ik bleef haar afwimpelen. Na een tijdje besefte ze dat ik nooit iets voor haar gevoeld had, vermoed ik. Twee maanden lang hoorde of zag ik haar amper." Hij haalde diep adem en keek me kort aan. Ik likte over mijn lippen.
"Maar op een avond stond ze voor mijn deur. Ik begreep eerst niet waarom. Tot ze zei dat ze..." Stilte. Veelbetekenend knikte hij.
"Dat ze zwanger was van je." vulde ik op fluistertoon aan.
"Ik zei dat ik er niets mee te maken wilde hebben." mompelde hij. Verontwaardigd keek ik hem aan.
"Ik was achttien, Lil! What the hell!" verdedigde hij zichzelf.
"Wat, en Jenny niet?" reageerde ik. Hij snoof en rolde met zijn ogen.
"Ik panikeerde, oké? Ik kon amper voor mezelf zorgen, laat staan voor een fucking baby!"
"Dus je liet haar aan haar lot over." mompelde ik. Ik slikte en keek weg. Vermoeid wreef ik in mijn ogen.
"Sorry, ik... Sorry. Ik heb geen recht je te veroordelen." zuchtte ik. Hij legde zijn grote hand op mijn dij en gaf een kneepje.
"Fucking hell, natuurlijk mag je me veroordelen, Lil. Ik was een klootzak." Met grote wanhopige ogen keek ik hem aan. Hij haalde slechts zijn schouders op.
"Ik heb haar weggestuurd. Gezegd dat ze niet kon bewijzen dat het kind van mij was." Hij lachte ademloos.
"Shit, natuurlijk was het kind van mij. Ik was haar eerste keer. Maar ik dacht enkel aan mezelf. Zolang ze niets kon aantonen, hoefde ik mijn verantwoordelijkheid niet te nemen." Ik reageerde niet, te ontzet door het volledige verhaal.
Het leek alsof ik Harry zelfs niet kende... Wie was de man op wie ik al weken verliefd was in godsnaam? Schamper bedacht ik me dat ik me precies hetzelfde had afgevraagd toen ik te weten was gekomen dat hij vorig jaar een overval had gepleegd. Die bekentenis had me duidelijk niets geleerd... Ik was nog steeds even naïef en blind.
"En daarna?" vroeg ik zacht. Hij zuchtte diep.
"Ze is vertrokken. Mijn moeder was fucking razend. Mike ook. Teleurgesteld in mij." mompelde hij. Ik fronste.
"Omdat je je verantwoordelijkheid niet had genomen?" vroeg ik zacht. Hij knikte langzaam.
"Jenny verhuisde kort erna. Vier maanden later zijn ik en Mike naar Amerika vertrokken." mompelde hij. Verward keek ik hem aan.
"Wacht, dus... Dat was het? Je hebt Jenny niet meer gezien? Dus waarschijnlijk is ze wel bevallen van jullie kind?" vroeg ik geschrokken. Snel schudde hij zijn hoofd.
"Nee. Ik heb haar kort voor mijn vertrek een laatste keer gezien. Er was een feestje bij één van mijn vrienden thuis. Haar volledige schoolcarrière lang had ze de uitgaanswereld in onze buurt vermeden. Logisch, alles aan dat deel van Londen is louche. De sociale activiteiten zijn niet altijd..." Hij pauzeerde even en tuitte zijn verslavende lippen.
"Legaal?" raadde ik. Hij humde kort.
"Zou je kunnen zeggen, ja. Hoe dan ook, die avond was ze er. Onverwachts. Geen idee wat ze terug in Londen deed, maar toen één van mijn vrienden zei dat ze er was, flipte ik. Ik had niemand verteld dat ik haar zwanger had gemaakt. Voor zover ik wist, was het een geheim gebleven. In paniek ging ik haar zoeken." Hij haalde diep adem en haalde zijn schouders op.
"Ze hing rond één of andere junkie, fucking dronken en high. Ik herkende haar niet meer." Ik slikte en schudde mijn hoofd ontzet.
"Dronken? Wacht... De baby..." Hij steunde met zijn ellebogen op zijn knieën en begroef zijn handen in zijn haar.
"Ik wachtte tot ze nuchter genoeg was. Ze zei dat ze niet lang na ons laatste gesprek abortus gepleegd had." bekende hij met trillende stem. Ik snakte naar adem en sloeg mijn hand voor mijn mond.
"Abortus? Waarom? Omdat je... Omdat jij niet..." Ik kon het niet uitspreken. Radeloos keek hij me aan.
"Deels daarom, ja. Ze had ook een slechte thuissituatie, en een tienerzwangerschap is nooit ideaal, Lil. Het leek haar de beste optie." Tranen sprongen in mijn ogen. Hij kauwde op zijn onderlip.
"Dat was de laatste keer dat ik haar gezien heb. Ik zou willen zeggen dat ik haar niet geruïneerd heb, maar ik wil je niet voorliegen, baby. Niet meer." mompelde hij. Ik ging langzaam rechtstaan en zette enkele wankele stappen.
"En... En jij? Hoe voelde jij je toen ze zei dat ze..." Het werd stil. Ik draaide me naar hem om. Bezorgd keek hij me aan.
"Het deed me niet zoveel. Ik had amper een band met haar, en al zeker niet met... Met ons... Ons kind." Hij sprak het uit alsof het iets vies was. Ik veegde een verloren traan van mijn wang.
Dit was te veel...
"Wat zou je doen als hetzelfde met mij gebeurde, Harry?" huilde ik. Hij stond recht en wandelde met een frons naar me toe.
"Fuck, Lily, kwel jezelf zo niet. Ik zorg ervoor dat het niet gebeurt, oké?" mompelde hij. Hij nam mijn gezicht tussen zijn grote handen en veegde mijn tranen weg.
"Maar wat als het toch zo was?" vroeg ik. Gespannen klemde hij zijn tanden op elkaar.
"Ik... Ik denk..." Hij viel stil en keek me onrustig aan. Uiteindelijk keek hij met een diepe zucht weg.
"Shit, ik weet niet waarom we hier zelfs over praten. We hebben zelfs nog niet samen geslapen." gromde hij.
"Zou je me verlaten?" drong ik aan. Radeloos haalde hij zijn schouders op.
"Natuurlijk niet! Je weet wat ik voor je voel! Ik zou je niet zomaar aan je lot overlaten, baby! Maar het mag niet gebeuren! Nooit! En ik zorg er wel voor dat het nooit gebeurt! Nu goed? Is dat wat je wil horen?" snauwde hij.
"Nooit? Je wilt nooit een kind?" vroeg ik ongelovig. Hij zette een stap achteruit en woelde door zijn haar.
"Fucking hell." lachte hij ademloos.
"Dus nu zijn we opeens bezig over een toekomst die we toch nooit kunnen hebben? Alsof het gesprek nog niet fucking delicaat genoeg was!" blafte hij. Ik veegde gefrustreerd over mijn wangen.
"Als je het echt wil weten: nee, ik wil nooit een fucking kind! Trouwen, een familie stichten... Het is allemaal fucking bullshit. Ik sterf nog liever dan te moeten kiezen voor een fucking huwelijk en een eigen fucking gezin! Nog vragen?" riep hij kwaad. Onthutst staarde ik hem aan.
Ik sterf nog liever.
"Wat? Ook niet wat je wilde horen? Natuurlijk droom je van je sprookjeshuwelijk! Toch, baby?" spotte hij. Een nieuwe traan liep over mijn wang naar beneden. Ik snikte eens. Waarom was hij plots zo aanvallend? Zo kil?
Hij was precies weer de Harry die me weken geleden zo vaak de grond had ingeboord...
"Sorry dat ik je moet teleurstellen, Lil! Ik ben een fucking klootzak! En als je de voorbije maanden misschien eens doorheen je fucking romantische beeld over me had gekeken, had je het waarschijnlijk al eerder beseft!" gooide hij kwaad in mijn gezicht. Ik voelde me duizelig. Trillend huilde ik in mijn handen.
Hij deed geen poging me te troosten.
Na enkele pijnlijke seconden keek ik naar hem op, met roodomrande en betraande ogen.
"Ik denk dat ik... Ik ga even..." stotterde ik tussen snikken door, voor ik mijn wangen droog veegde en al een stap naar de deur zette.
"Ik heb even tijd nodig." zei ik verstikt. Hij hield me niet tegen toen ik zijn kamer uit vluchtte.

Pas de dag erna besefte ik dat hij me enkel opnieuw had proberen weg te duwen, zoals hij altijd leek te doen wanneer de situatie tussen ons te lastig werd. Zijn muren... Altijd zijn eindeloos hoge muren...
Ik was kwaad op mezelf dat ik niet harder gevochten had voor hem na onze discussie, maar op hetzelfde moment voelde ik dat ik nood had aan wat afstand. Ik was te onthutst door zijn bekentenissen en onze ontnuchterende ruzie. Ik had wekenlang in een illusie geleefd...
En het veranderde helemaal niets aan mijn gevoelens voor Harry. Hij was nog steeds dezelfde man, nog steeds mijn sterke vechter. Maar over onze -tja, wat was het dat we hadden?- ondefinieerbare connectie was ik mis geweest. Te idealistisch.
Harry was gebroken en verbitterd na alles wat hij had meegemaakt in zijn leven. Hoe had ik ooit kunnen verwachten een normale relatie met hem op te mogen bouwen? Het zou nooit zo simpel zijn.
En ik zou blijven vechten, want god, hoe kon ik mogelijk niet vechten voor epische gevoelens als de onze? Gewoon niet op dit moment. Niet de eerste dagen...
Ik wist dat er niets was dat ik hem moest vergeven. Wat hij voor hij me kende had gedaan, waren technisch gezien mijn zaken niet. Maar het moest wel verwerkt worden, en ik zou er tijd voor nodig hebben.
's Avonds sliep ik wel bij hem, al was ik te in de war om me door hem te laten vasthouden. Hij zocht ook geen toenadering. De volgende ochtend ontwaakte ik wel in zijn armen; onze lichamen waren volledig verstrengeld. Hij was al wakker toen ik mijn ogen opende, en maakte zich betrapt los uit onze omhelzing toen hij -te laat- besefte dat ik niet meer sliep. Ongemakkelijk was hij opgestaan.
De rest van de dag zeiden we niet veel tegen elkaar.
De donderdag verliep praktisch hetzelfde, al had ik vroeg les en kon ik me 's ochtends uit zijn omhelzing bevrijden voor hij wakker werd, en zo ongemakkelijke situaties vermijden. Na school hadden mijn huisgenoten enkele vrienden uitgenodigd. Niall stelde voor die van mij ook op te bellen, maar ik wees zijn voorstel zo vriendelijk mogelijk af. Ik had nog te veel werk aan mijn papers voor mijn literatuurklas, en daarbij: wie zou ik in godsnaam uitnodigen? De enige vriend die ik buiten de loft nog had, was Keith, maar ik wilde geen ongemakkelijke situaties met Emily. Dus ik hield me afzijdig en studeerde alleen aan de glazen tafel, terwijl de rest van het appartement het in de sofa's gezellig had. Harry zat er ook bij, tot de verbazing van velen. Het gebeurde niet vaak dat hij zich vrijwillig en voor een behoorlijk lange tijd in grote groepen mengde, behalve op Louis' feestjes.
Ik zat met mijn rug naar hen. Ik wilde niet afgeleid worden door het zicht van mijn prachtige jongen even verder.
Na een uurtje kwam Stella me echter lastigvallen. Ze plofte neer op de stoel naast me en lachte vrolijk.
"Waarom zit je er niet bij?" vroeg ze. Ik klapte mijn laptop dicht en draaide een kwartslag.
"Ik zit achter op planning." mompelde ik, terwijl ik in kleermakerszit ging zitten en een plukje haar achter mijn oor stak. Ze wiebelde met haar wenkbrauwen.
"Oh ja? Ik dacht dat het eerder iets te maken had met een knappe, gevaarlijke bokser. Hebben jullie weer problemen?" Ik fronste en speelde met de rand van mijn jurkje, koppig naar beneden kijkend.
"Besef je hoe vaak jullie twee ruzie maken? Hoe houden jullie het zelfs nog uit met elkaar?" lachte ze ongelovig. Ik haalde mijn schouders op. Ze humde en boog naar me toe.
"Hij zit constant naar je te staren." Ik verstijfde en keek haar met grote ogen aan.
"En beweeg niet, maar hij is weer aan het kijken." Met een trillerige zucht draaide ik mijn hoofd. Snel wendde hij zijn blik af toen ik oogcontact met hem maakte. Stella sloeg tegen mijn schouder.
"Ik zei dat je je niet mocht bewegen!" siste ze. Machteloos haalde ik mijn schouders op. Gelukkig keek ze weg toen haar gsm trilde in haar broekzak.
"Ryan is hier!" zei ze opgewekt. Met een ruk keek ik haar aan.
"Ryan? Hij komt ook?" vroeg ik kleintjes. Ik had nog steeds niet verteld dat ik hem de dag ervoor in de club met Zac had gezien. Ze knikte vrolijk en stond recht. Net op dat moment resoneerde de klop op de deur door de volledige loft. Met bonkend hart keek ik naar hoe Stella de deur opende.
Zac zou toch niet...?
Ik zuchtte opgelucht toen ik enkel Ryan en zijn vriend naar binnen zag wandelen. Ik was zijn naam al vergeten, ook al was het dezelfde jongen met donkerblonde krullen die twee weken geleden had geflirt met me op Louis' feestje. Met een kirrend geluidje kuste Stella haar vriend, voor ze hem mee naar binnen trok en naar de sofa's huppelde. Ik glimlachte bedeesd naar Ryan toen hij me voorbijliep, ook al voelde ik me allesbehalve op mijn gemak bij hem.
Een schrapend geluid naast me liet me echter opschrikken. Met grote ogen zag ik hoe de andere jongen Stella's stoel achteruit schoof en op de zitting neerplofte.
"Hey." lachte hij naar me. Ik opende mijn mond, maar leek niet in staat te zijn geluid te produceren.
Hij grinnikte en liet zijn blik uitdagend over me heen glijden. Ik draaide me van hem weg duwde mijn jurkje ongemakkelijk wat naar beneden. Waarom zat hij hier?
"Twee weken geleden was je minder verlegen." grijnsde hij. Ontzet staarde ik in zijn ogen.
"Je bent die avond toch niet vergeten, Lily?" plaagde hij me.
"Rose." verbeterde Harry hem snauwend, toen hij onverwachts naast ons opdook. Ik keek hem direct aan en ging wat meer rechtop zitten.
"Harry." fluisterde ik ontzet op zachte toon. Hij keek me een tel aan, maar richtte zijn intimiderende groene ogen erna op de jongen.
"W... Wat?" stotterde hij, duidelijk evenzeer van slag door Harry's plotse verschijning.
"Voor jou is haar naam Rose." gromde de prachtige man naast ons, voor hij de leuning van de stoel waarop de jongen zat in zijn hand nam en koeltjes knikte.
"We hebben daar nog enkele stoelen nodig. Sta recht." blafte hij kwaad. Direct deed de ander wat hij vroeg. Hij bleef Harry aanstaren, maar ongeduldig schopte mijn jongen zijn stoel naar hem toe.
"Ben je doof? Neem je fucking stoel en ga bij de rest zitten." Schamper keek Harry toe hoe hij vliegensvlug vertrok in een waas van donkerblonde krullen.
Onmiddellijk richtte hij zijn mooie groene ogen op mij en plaatste zijn grote handen op het tafelblad, zodat hij over me heen kon buigen.
"Blijf uit zijn buurt, begrepen? Ik vertrouw hem voor geen haar sinds hij bij Zac heeft gezeten." gromde hij. Ik slikte.
"Oké." fluisterde ik, langzaam knikkend.
Het was even stil; gespannen bleef hij naar me kijken. Met grote ogen staarde ik terug. Uiteindelijk zuchtte hij mijn naam haast radeloos.
Er was zoveel dat ik hem wilde zeggen, maar ik vond de juiste woorden niet...
Gekwelde grimassend vouwde hij zijn grote hand rond mijn kaakbeen.
"Zo fucking prachtig." prevelde hij, terwijl hij mijn hoofd wat meer optilde en mijn gezicht bewonderend bestudeerde. Ik bloosde lichtjes. Hij liet zijn mondhoeken kort omhoog krullen en liet zijn wijsvinger en duim langzaam over mijn kaaklijn tot aan mijn kin glijden. Tot mijn teleurstelling liet hij me erna weer los.
Ik draaide me om en keek hem met een trillerige zucht na toen hij van me wegliep, terug naar de sofa's.
Kauwend op mijn onderlip focuste ik me weer op mijn laptop voor me, ook al wilde ik niets liever dan me in Harry's sterke armen nestelen en al onze zorgen vergeten in zijn beschermende omhelzing.
Na een halfuurtje riep Niall mijn naam enthousiast. Verstoord draaide ik me om en bloosde toen ik zag dat iedereen naar me staarde.
"Kom je erbij zitten? Je hebt al genoeg gewerkt voor school!" riep hij. Ik aarzelde.
"Komaan, Rose!" riep Sophia opgewekt. Met een kleine glimlach gaf ik me gewonnen. Mijn vrienden joelden uitgelaten toen ik mijn laptop dichtklapte en recht ging staan. Blozend voegde ik me bij hen.
Onmiddellijk fronste ik echter gespannen toen ik zag dat de enige vrije plek naast Harry was. Ik durfde nochtans te zweren dat...
Niet-begrijpend keek ik Stella naast hem aan, maar realiseerde me toen dat ze opzettelijk opgeschoven was, zodat ik tussen haar en Harry plaats kon nemen. Fantastisch. Ik slikte en liet me neerzakken in de kussens; door de beperkte ruimte was ik verplicht haast tegen hem aan te gaan zitten. Ik voelde de warmte van zijn lichaam door onze dichte posities.
God, ik verlangde naar hem...
Ik lette de eerste tien minuten amper op. Trillend duwde ik mijn haar uit mijn warme gezicht en blies wat lucht uit. Ik voelde zijn brandende groene ogen op de huid van mijn nek. Langzaam keek ik neer, kijkend naar zijn grote hand, ontspannen op zijn dij. Zo dicht bij die van mij...
Ik zag kippenvel verschijnen op de streep bleke huid tussen mijn lichtblauwe jurkje en grijze kniekousen.
Ongemakkelijk kruiste ik mijn benen toen ik de hitte in mijn broekje voelde. Harry merkte het en grinnikte zacht naast me.
Sukkel.
"Heb je het te warm, Lil?" vroeg hij in mijn oor. Zijn hete adem sloeg tegen mijn hals. Ik moest op mijn lip bijten om een kreun in te houden, en weerde onzedige fantasieën over hem krampachtig uit mijn hoofd.
"Nee." piepte ik trillend. Hij humde en schoof subtiel wat meer naar me toe, tot zijn vingertoppen de verhitte huid van mijn bovenbeen raakten.
Hij was toenadering tot me aan het zoeken.
Zou hij me ook missen zoals ik ik hem?
Ik draaide mijn hoofd langzaam en richtte mijn ogen schuchter op hem. Onmiddellijk verwijdden mijn lippen wat toen ik zag dat hij me evenzeer aanstaarde. Met een diepe frons liet hij zijn intense blik over mijn gezicht glijden.
Net toen hij zijn mond echter opende om iets te zeggen, onderbrak Emily's schelle stem ons: "Hoe gaat het met je paper voor Engelse literatuur, Rose?"
Geschrokken draaide ik mijn hoofd, en bloosde diep toen ik merkte dat ik onbewust dichter naar Harry toe geschoven was. Met rode wangen ging ik rechtop zitten, en vouwde mijn handen in mijn schoot.
"Ik... Eh... Wat zei je?" stotterde ik verward. Ik negeerde Stella's giechels en Harry's grijns. Emily trok haar perfecte wenkbrauw op en keek over de salontafel heen in mijn ogen, terwijl ze zich overdreven dicht tegen Louis nestelde. Ze had waarschijnlijk de dichte afstand tussen mijn en Harry's lichaam gezien, en was ongetwijfeld gefrustreerd dat zij hem niet kon hebben, de trut.
"Maakt niet uit. Professor Carter geeft je toch sowieso goede punten, wat je ook schrijft." lachte ze. Ik verstijfde.
"Wat bedoel je daarmee?" vroeg ik geërgerd. Het kon me niet schelen dat iedereen meeluisterde. Ik voelde Harry's intimiderende blik op me rusten.
"Doe niet alsof je niet weet dat hij een boontje voor je heeft, Rose. Hij duidt je altijd aan in de les, en prijst je elke keer de hemel in, wat je ook zegt. Daarbij, hij lijkt je wel heel vaak te passeren in de gangen. Toeval? Ik denk het niet." grinnikte ze uitdagend.
Kwaad kneep ik mijn ogen tot spleetjes. Ze wilde duidelijk nog meer spanningen veroorzaken tussen Harry en mij.
Tot mijn ergernis leek ze erin te slagen toen de man naast me snoof en gromde: "Is dat die rotzak die een maand geleden naar je aan het staren was toen ik je na je les kwam ophalen?" Ik slikte en keek hem tegen mijn zin aan. Onrustig flitsten zijn prachtige ogen tussen die van mij.
"Hij was niet naar me aan het staren. Emily overdrijft." zei ik snel. Onmiddellijk erna wierp ik een kwade blik op het meisje tegenover me. Ze draaide slechts een bruine krul rond haar slanke vinger, knipperend met haar fake wimpers.
"Ik overdrijf? Het is zo duidelijk, Rose!" Ze lachte en beet kort op haar onderlip.
"Je past beter op. Bekendstaan als Harry's slet is al erg genoeg. Je wil toch niet dat andere studenten beginnen te denken dat je ook met je proffen slaapt?" Mijn mond viel ontzet open.
Nog voor ik mezelf echter had kunnen verdedigen, was Harry al recht gesprongen.
"Als er één iemand als fucking slet zou moeten bekendstaan, ben jij het! Je hebt je waarschijnlijk zelf al door de helft van je fucking campus laten neuken!" blafte hij woest. Geschrokken keek ik op naar de jongen naast me.
"Hey! Hou je fucking mond!" verdedigde Louis Emily direct, al bleef hij met een geïntimideerde blik in zijn blauwe ogen zitten waar hij zat. Harry snoof en keek hem razend aan. Zijn volledige lichaam was gespannen. Ongecontroleerd trillend kneep hij zijn handen tot vuisten, tot zijn knokkels wit werden.
Snel ging ik rechtstaan.
"Harry, kalmeer." mompelde ik waarschuwend. Ik nam zijn pols vast, maar ruw rukte hij zich los en kwaad richtte hij zijn prachtige ogen op me.
"Je fucking professor, Lily? What the fuck!" snauwde hij. Met een diepe frons kruiste hij zijn armen voor zijn borstkas. Iedereen staarde ons met ingehouden adem aan.
"Er is helemaal niets aan de hand! Ik ken hem amper! Emily ziet dingen die er niet zijn!" reageerde ik geschrokken, gekwetst dat hij me van zoiets beschuldigde.
"En ik? Hmmm? Zag ik ook dingen die er niet waren? Hij kon zijn fucking ogen niet van je afhouden toen hij ons voorbijliep! En nu hoor ik dat hij fucking toenadering tot je zoekt op school?" Zijn luide diepe stem weerkaatste tegen de muur. Ik fronste en wierp Emily een boze blik toe.
Zelfgenoegzaam keek ze me aan, duidelijk trots dat ze een discussie tussen ons had kunnen veroorzaken.
"Lily!" snauwde Harry, me dwingend mijn aandacht op hem te vestigen.
"Hij zoekt geen toenadering! Hij is gewoon vriendelijk, dat is alles!" zei ik gefrustreerd. Hij trok een wenkbrauw op en schudde zijn hoofd spottend.
"Vriendelijk? Je bent zo fucking naïef!" snauwde hij. Verontwaardigd keek ik hem aan.
"Hij zou verdomme professioneler moeten zijn, Lil! Je bent zijn fucking studente!" vervolgde hij woedend, voor hij met een geërgerde frons door zijn krullen woelde.
"Harry..." begon ik, maar hij hief zijn handen op en keek me waarschuwend aan. Voor ik nog iets had kunnen zeggen, was hij al langs me gelopen. Ik draaide me verloren om en keek met een zucht hoe hij naar zijn kamer beende, me alleen in de kring achterlatend. Ik was slechts nog omringd door zijn heerlijke geur en een hoop starende blikken.
Kort kromp ik in elkaar toen hij de deur met een luide klap achter zich dicht gooide.

Daarna ging het weer bergaf tussen ons. De rest van de dag en avond zei hij geen woord meer, en de volgende dag was hij al verdwenen toen ik opstond.
Op school kon ik me amper focussen. Ik was te veel bezig met Harry: onze ruzie, zijn bekentenis... Het verwarde me allemaal zo hard.
God, ik wilde hem terug, maar hoe kon ik mogelijk de vreselijke dingen vergeten die hij me had opgebiecht? Maar tussen ons twee was alles zo anders... Hij was zo anders. Zo liefdevol, zo zorgzaam...
En ik kon hem niet vergeten. Ik kon hem niet opgeven.
Ik besefte ten volle dat ik niet zonder hem kon toen ik hem 's avonds terugzag tijdens het avondeten. In eerste instantie kwam hij niet eens uit zijn kamer, maar toen iedereen al een kwartier aan tafel zat, verscheen hij dan toch. Hij plofte neer in de stoel naast de mijne, typend op zijn gsm.
Hij keek zelfs niet op toen Sophia een bord in zijn richting schoof.
Met een gefrustreerde frons wendde ik mijn ogen van hem af. Ik had het gevoel dat hij zo ver weg was... Zo onbereikbaar.
Na een tijdje legde hij zijn telefoon weg en draaide zijn hoofd. Slikkend bleef ik even zitten, tot ik zijn brandende blik op mijn huid niet langer kon verdragen. Ik ademde trillerig uit door mijn mond en wilde mijn stoel al achteruit schuiven, maar werd onverwachts tegengehouden door zijn grote warme hand op mijn bovenbeen. Geschrokken keek ik in zijn ogen.
"Waar ga je naartoe?" gromde hij zacht. Ademloos richtte ik mijn ogen op mijn dij. Ik kon zijn lichaamswarmte voelen door mijn witte kousen, reikend tot net onder de rand van mijn zwarte jurkje.
"Ik... Ik moet... Ik heb schoolwerk." fluisterde ik, van slag door zijn effect op me. Hij liet mijn been los en greep mijn kin, zodat hij mijn gezicht op dat van hem kon richten. Ik was verplicht in zijn prachtige ogen te kijken toen hij afkeurend met zijn tong klakte.
"Je bord is bijna nog vol. Je eet veel te weinig de laatste tijd, Lil." mompelde hij. Hij knikte veelbetekenend naar mijn bord en trok zijn hand tot mijn grote teleurstelling terug.
Ik kauwde kort op mijn onderlip, maar nam mijn vork toen vast en prikte er verslagen mee in een schijfje tomaat. Goedkeurend knikte Harry.
In stilte at ik verder, tot mijn bord leeg was. Kort erna was ook Harry klaar met eten.
Zonder nog een woord te zeggen, schoof hij zijn stoel achteruit. Hij wilde al rechtstaan, maar bedacht zich toen en draaide zijn hoofd, zodat hij me kon aankijken. Verrast richtte ik mijn ogen evenzeer op hem.
Haast gekweld bestudeerde hij mijn gezicht, en met een diepe frons tussen zijn donkere wenkbrauwen opende hij zijn mond al. Verwachtingsvol keek ik hem aan.
Hij schudde echter zijn hoofd en wendde zijn blik weer af, voor hij zich van me weg draaide en zich snel uit de voeten maakte. Ik keek hem teleurgesteld na.
De uren erna bleef ik piekeren over hem. Het lukte me niet me te concentreren op mijn schoolwerk.
In de plaats van een feestje in de loft te organiseren, hadden mijn huisgenoten besloten vanavond allemaal samen op stap te gaan en te gaan fuiven in één of andere club in de buurt. Ik sloeg hun uitnodiging af.
Maar vanaf iedereen vertrokken was, en enkel Mia achterbleef omdat ze nog weet ik veel wat moest regelen thuis, overviel de stilte en eenzaamheid me op de meest pijnlijke manier. Harry was na het avondeten in zijn kamer verdwenen, en naar mijn weten had hij geen plannen er nog uit te komen tot hij straks naar Finn moest vertrekken om het nieuwe bedrag chantagegeld af te geven. Nog een reden waarom ik hem wilde zien. Ik kon hem toch niet zomaar naar die griezel laten gaan zonder alles eerst uit te praten?
Ik wist niet waar we nu stonden en had evenmin een idee over wat ik voelde over zijn bekentenis. God, ik zou nooit zo makkelijk kunnen vergeten wat hij had gedaan en hoe koel en berekend hij over de hele situatie had gesproken, alsof het hem niet eens iets had gedaan. Maar hij bleef mijn Harry.
Wanneer hij bij mij was... Hoe kon ik dat ooit opgeven?
En had ik mezelf niet gezworen voor hem te blijven vechten?
Rond twintig voor tien hield ik het niet langer uit. Ik voelde Mia's ogen op me branden van waar ze zat in één van onze versleten sofa's toen ik mijn studieboeken liet voor wat ze waren op de glazen tafel. Ik negeerde het en wandelde aarzelend naar Harry's kamer.
Voorzichtig opende ik de deur.
Hij leunde aan de andere kant van de ruimte tegen de vensterbank, krabbelend in het schrift in zijn hand, met het dopje van zijn stylo tussen zijn tanden. Mijn ogen gleden langzaam van hem naar zijn gitaar op bed, tot ik werd opgeschrokken door zijn verwonderde stem.
"Lil?" prevelde hij gesmoord. Snel keek ik hem weer aan.
Voor ik wist wat ik deed, had ik de deur achter me gesloten.
"Wat scheelt er? Heb je iets nodig?" vroeg hij, terwijl ik naar hem toe wandelde. Ik schudde mijn hoofd.
"Lily..." begon hij. Hij haalde het dopje van tussen zijn tanden en legde zijn spullen onoplettend weg naast zich, zijn ogen geen moment van me af halend.
Nog voor hij iets anders had kunnen zeggen, had ik voor hem halt gehouden en mijn hand in zijn nek gelegd. Met een wanhopig verlangende zucht ging ik op mijn tippen staan, zodat ik mijn lippen gedecideerd op die van hem kon drukken. Onmiddellijk voelde ik mezelf ontspannen. Thuiskomen...
Ik trok me weer los en wreef met mijn neus over die van hem. Hij greep mijn heupen in zijn grote handen; zijn ademhaling was zwaar en onregelmatig.
"Fuck, eindelijk." gromde hij, voor hij me nu op zijn beurt kuste. Met een kleine kreun liet ik mijn handen in zijn haar glijden, terwijl hij me wat optilde en ons omdraaide. Zelfzeker duwde hij me tegen de scherpe koele rand van zijn stenen vensterbank en drukte zijn lichaam zo dicht mogelijk tegen het mijne.
Met zijn grote hand rond mijn kaakbeen tilde hij mijn gezicht op, zodat hij zijn martelend zachte lippen volledig rond die van mij kon vouwen. Heel langzaam streelde hij over mijn huid met zijn duim en wijsvinger.
Ik sloeg mijn armen losjes rond zijn nek en ging nog wat meer op mijn tippen staan, zijn sterke lichaam als steun gebruikend.
Hij merkte het, want grijnzend in onze kus greep hij mijn middel, zodat hij me vlotjes op zijn vensterbank kon tillen. Ik piepte zachtjes toen ik het koude steen tegen mijn verhitte benen en kruis voelde, en wriemelde kort heen en weer.
Grommend duwde hij de stof van mijn jurkje omhoog, en ademde met open mond tegen me.
"Shit, ik heb je gemist. Fuck." vloekte hij gesmoord. Hij trok me meer naar de rand en greep mijn ene bovenbeen in zijn ruwe palm. Met de duim van zijn andere hand trok hij aan mijn onderlip, zodat ik mijn lippen voor hem moest openen. Direct krulde hij zijn warme natte tong rond die van mij.
Ik greep zijn T-shirt in mijn vuisten en sloeg mijn benen rond zijn smalle heupen, zodat ik de plek die het meest naar hem verlangde tegen de zijne kon drukken. Ik fronste opgewonden toen hij zijn grote hand rond mijn keel vouwde. God, hij was zo dominant...
Zijn naam verliet mijn lippen in een fluistertoon, verzwolgen door die van hem, voor ik me lostrok en tussen ons in keek. Ik haakte mijn vingers al achter zijn broek, verlangend hem aan te raken, maar hij hield me tegen.
"Ik heb geen tijd, baby." gromde hij gekweld. Teleurgesteld keek ik vanonder mijn wimpers naar hem op. Hij nam mijn onderlip tussen die van mij en kuste me kort.
"Vanavond is het voorbij, Lil." mompelde hij erna. Hij sloeg zijn armen rond me heen en kuste mijn slaap. Ik greep zijn sterke schouders.
"Wat als hij opnieuw geld vraagt, Harry? Waar heb je nu zelfs zo'n enorm bedrag gevonden?" zuchtte ik.
"Van Jim geleend." mompelde hij schuldbewust. Ik wist dat hij het haatte afhankelijk te zijn van anderen. Met een diepe zucht draaide hij zijn gezicht, terwijl ik mijn hoofd wat ophief. Kort en teder kuste hij me.
"Ik wil je zo graag helpen, Haz." mompelde ik tegen zijn lippen. Hij greep mijn heupen en tilde me weer op, me in zijn armen nemend en terwijl liefkozende kusjes op mijn mond drukkend.
"Je helpt me door veilig te blijven en je erbuiten te houden, Lil." zuchtte hij, toen hij plaatsnam op zijn bed en me schrijlings op zijn schoot plaatste.
Onmiddellijk kuste ik hem opnieuw, met mijn handen rond zijn nek en mijn dijen rond zijn sterke heupen.
"Waar heb je afgesproken?" vroeg ik, toen ik me had losgetrokken. Vragend keek ik in zijn prachtige ogen. Hij zuchtte diep en liet zijn handen onder mijn jurk verdwijnen.
"The Bronx." mompelde hij.
"Wees alsjeblieft voorzichtig." smeekte ik. Hij knikte afwezig en liet zijn warme palmen omhoog glijden, tot op mijn achterste. Ik ademde wat dieper in en uit toen ik de bekende vlinders in mijn buik voelde. Het was een tijdje stil, maar toen verborg hij zijn hoofd met een diepe zucht in mijn nek.
"Weet je... Ik heb nagedacht over wat je hebt gezegd over het geld, en zo..." fluisterde ik aftastend. Hij kneep kort in mijn heupen.
"Lily..." gromde hij al waarschuwend, maar ik liet me niet van de wijs brengen.
"En je hoeft er niets mee te doen, maar ik ben gisteren tussen mijn lessen door enkele kledingstukken gaan ruilen. Ik heb genoeg in cash geld om Finn vanavond te betalen." zei ik zacht, terwijl ik de rand van zijn T-shirt tussen mijn vingers draaide.
"Ik heb je gezegd dat je je erbuiten moest houden." wees hij me gefrustreerde toon terecht, al klonk hij allesbehalve verrast. Hij had moeten weten dat ik me er niet zomaar buiten zou houden. Ik keek op in zijn groene ogen; ze schoten haast vuur.
"Niet kwaad zijn." pruilde ik.
"Hoe kan ik niet kwaad zijn wanneer je me weer niet gehoorzaamd hebt?"
"Ik hoef je helemaal niet te gehoorzamen." zei ik hautain. Hoe krampachtig hij zich ook probeerde in te houden, hij kon een kleine glimlach niet onderdrukken. De felle vlammen in zijn ogen doofden langzaamaan. Kort trok ik mijn neus op.
"Denk er alsjeblieft over na, Haz. Je kan Jim direct terugbetalen als je dat wilt nu we mijn geld hebben." smeekte ik zacht; ik liet mijn verwende toontje varen.
Besluitend niet te beginnen over mijn schuldgevoel voegde ik er enkel kleintjes aan toe: "Laat me iets doen om je te helpen."
Hij slaakte een diepe zucht en bleef me een tijdje nadenkend bestuderen. Uiteindelijk haalde hij zijn schouders verslagen op.
"Ik zal erover nadenken." beloofde hij toegevend. Mijn mondhoeken krulden omhoog. Ik boog voorover en gaf hem een tedere kus. Toen ik me met een nat, zacht smakje terugtrok, ademde hij ontspannen uit door zijn neus.
"Hmmm, ben je daarom naar mijn kamer gekomen? Voor een economische transactie?" prevelde hij plagerig, terwijl hij op en neer mijn fijne middel streelde met zijn reusachtige handen -onze verschillen in afmetingen waren haast komisch- en zijn voorhoofd tegen het mijne drukte.
"Nee." fluisterde ik blozend.
"Dus je bent niet meer... Niet meer kwaad? Of... Teleurgesteld? Ik weet niet..." begon hij aarzelend. Ik slikte en dacht een hele tijd na.
Ik wist wat ik hem wilde zeggen. Maar hoe zou ik de woorden ooit over mijn lippen krijgen?
"Ik was nooit boos. Of teleurgesteld. Enkel geschrokken, denk ik." fluisterde ik. Langzaam keek hij op.
"Je weet dat ik je nooit... Ik zou jou nooit zo behandelen, baby. Nooit van mijn hele fucking leven. Dat besef je toch, hmm?" vroeg hij onzeker. Ik likte over mijn lippen en knikte traag.
"Ja." zei ik zachtjes. Hij humde goedkeurend en drukte een zachte kus op mijn wang. Met zijn handen op mijn achterste trok hij me wat dichter tegen zijn grote lichaam. Zenuwachtig fronste ik toen hij mijn grijze geruite truitje erna over mijn schouders naar beneden duwde. De opluchting gonsde haast door zijn grote lijf.
"Fuck, ik heb je gemist, prinses." mompelde hij.
"Harry?" vroeg ik nerveus. Ik sloot kort mijn ogen toen ik zijn zachte vochtige lippen tegen de huid van mijn nek voelde.
"Wat?" reageerde hij. Heel langzaam drukte hij zwoele natte kusjes op mijn hals.
"Ik... Ik wil..." begon ik aarzelend. Ik streelde door zijn haar terwijl hij zijn hete mond rond mijn sleutelbeen vouwde. Trillend viel ik stil.
Heel traag duwde hij het dunne bandje van mijn jurk opzij. Het gleed over mijn schouder naar beneden en bleef losjes rond mijn smalle bovenarm hangen.
"Wat wil je, schatje?" spoorde hij me aan. Teder kuste hij elke centimeter naakte huid die hij zag.
"Dat je me... Dat we vanavond..." Ik slikte en liet hem los. Mijn handen zweetten uit pure nervositeit. Heel zachtjes beet hij in mijn schouder.
"Dat we vanavond...?" Zijn diepe stem en sensuele liefkozingen lieten me wriemelen uit verlangen naar hem.
"Je weet wat ik bedoel, Harry." smeekte ik, hopend dat hij het me niet letterlijk zou laten uitspreken. Hij verstijfde en keek me met een ruk aan. Een paar seconden zei hij niets, maar liet zijn ogen enkel ongelovig over mijn gezicht flitsen.
"Je bedoelt..." begon hij ontzet. Ik knikte heel langzaam en haalde mijn hand vluchtig door zijn warrige haar. Zijn lippen waren een verleidelijk rood.
"Ja." fluisterde ik. Direct schudde hij zijn hoofd.
"Vergeet het. Je bent er niet klaar voor, Lil. Niet na wat ik je verteld heb." zei hij resoluut. Ik fronste en pruilde protesterend.
"Net daarom ben ik er wel klaar voor! Ik wil je tonen dat ik je vertrouw." zuchtte ik. Met een schamper lachje kneep hij in mijn heupen.
"En me vertellen dat je me vertrouwt is niet genoeg? Het is geen voldoende reden om je volledig aan me te geven, baby." mompelde hij. Schouderophalend wreef ik in mijn oog.
"Maar ik wil het. Zo graag. Ik wil jou, Harry." Hij slikte en bewoog wat onder me.
"Fuck, je kan dat niet zomaar zeggen, Lil. Je maakt het me veel te moeilijk." zei hij hees.
"Het is niet moeilijk! Ik ben er klaar voor!"
"Fucking hell." vloekte hij, voor hij ademloos lachte.
"Je kent me nog maar drie maanden, babe. Weet je zeker dat je dit nu al wilt? Je kan je eerste keer nooit meer overdoen, oké? Ik wil dat die van jou perfect is." prevelde hij.
"Ik weet het heel zeker. Honderd procent. Ik wil enkel jou. Ik zal altijd enkel jou willen, Harry." fluisterde ik. Verwonderd staarde hij me aan.
"Dat... Dat weet je niet, prinses. Fuck, je bent nog maar zeventien. Ik... Ik kan je nooit volledig de mijne maken, dat weet je. Wij twee kunnen nooit blijven duren." zei hij zacht. Ik fronste en beet hard op mijn onderlip. Ik wist dat hij gelijk had, maar het bleef pijn doen het hem te horen zeggen.
"Dat verandert mijn gevoelens voor je niet." zei ik koppig. Hij wendde zijn ogen slikkend af en haalde zijn trillende handen door zijn krullen.
"Fuck, ik... Je overvalt me, Lil. Ik weet niet..." Hij schudde zijn hoofd en nam mijn dijen vast. Ongelovig keek hij naar me op.
"We zijn de hele avond alleen thuis. Als je straks terugkomt..." Ik stak onzeker een blonde pluk haar achter mijn oor.
"Het is... Het is het perfecte moment." vervolgde ik aarzelend. Met een gekwelde grom kneep hij in mijn bovenbenen.
"Shit, als ik nog maar denk aan..." begon hij, voor hij wat lucht uitblies en zijn hoofd schudde.
"Er is niets op de hele fucking wereld dat ik meer wil dan je op die manier kunnen hebben, baby. Je kunnen tonen hoe fucking goed ik je kan laten voelen." zei hij met trillende stem. Ik schoof wat meer naar hem toe en drukte mijn lichaam aarzelend volledig tegen het zijne.
"Doe het dan. Toon het me." fluisterde ik zacht, haast op smekende toon. Hij kreunde en duwde zijn heupen ongecontroleerd wat omhoog toen mijn jurkje door mijn beweging naar boven schoof en ik mijn witte broekje onopzettelijk onthulde. Verlegen wilde ik de zwarte stof van mijn jurk weer naar beneden duwen, maar hij hield me tegen en greep mijn hand met zijn veel grotere.
"Weet je het heel zeker, prinsesje?" fluisterde hij. Ik knikte en beet op mijn onderlip toen ik op de meest onreine manier wenste dat hij me zou aanraken waar ik hem straks mijn puurheid wilde laten wegnemen, zodat hij zelf kon voelen hoe zeker ik ervan was. Ik bloosde door mijn eigen zedeloze gedachten.
"Heel, heel, heel zeker." antwoordde ik. Met een diepe zucht wreef hij over zijn gezicht.
"Damn it, Lily." lachte hij toen ongelovig. Hij leek niet goed te weten wat hij moest zeggen of doen.
"Is dat... Is dat een ja?" vroeg ik onzeker. Kreunend nam hij mijn gezicht tussen zijn handen, zodat hij me verlangend kon kussen.
"Fuck, ik kan niet wachten tot ik straks terugkom." gromde hij tegen mijn mond. Hij duwde zijn tong naar binnen en sloeg zijn sterke armen volledig rond mijn middel. Hij draaide zijn bovenlichaam en richtte zijn heupen op, zodat hij me neer kon leggen op zijn bed. Gesmoord giechelend trok ik zijn kussens vanonder mijn lichaam, en wriemelde samen met hem heen en weer tot we een goede positie hadden gevonden. Met een grijns drukte hij zijn perfecte lichaam tegen het mijne; we pasten als een puzzelstuk. Verlangend kuste ik hem, terwijl hij met zijn knokkels over mijn wang streelde en zijn hand vervolgens rond mijn middel krulde.
Minutenlang kuste hij me gepassioneerd -zijn dwalende handen gleden over mijn lichaam, tot hij zich met een gekwelde kreun lostrok en buiten adem naar zijn klok achter zich keek.
"Fuck, ik moet vertrekken." gromde hij teleurgesteld. Ik maakte een beteuterd geluidje en beet op mijn onderlip. Mijn borstkas ging onregelmatig op en neer toen hij weer in mijn ogen keek, zodat ik kort giechelde en zijn lange haar ademloos uit zijn gezicht streek. Grijnzend drukte hij een kus ter hoogte van mijn hart, voor hij zijn natte lippen een laatste keer op die van mij duwde.
Hij verbrak onze kus en veegde de sporen van zijn smachtende mond rond die van mij snel weg met zijn duim. Hij streelde nog eens vluchtig met zijn duim over mijn onderlip, maar legde zijn grote hand toen op mijn wang.
"Ik zal me haasten. Goed, baby? Ik kom zo snel mogelijk terug." beloofde hij me ademloos. Ik knikte en greep zijn T-shirt in mijn vuisten.
"Doe alsjeblieft geen domme dingen." smeekte ik hem. Hij schudde zijn hoofd en gaf een snelle kus op mijn slaap.
"Beloofd." fluisterde hij in mijn oor, voor hij zich van me losmaakte en recht ging staan. Met een gelukzalige zucht duwde ik mijn jurkje naar beneden, waarna ik hem volgde en toekeek hoe hij zijn jas en schoenen aantrok.
"Maak je geen zorgen om me, prinses. Voor je het weet, ben ik hier weer." mompelde hij nog. Ik leunde achteruit tegen de deur naar zijn badkamer en knikte langzaam.
Hij verzamelde al zijn spullen, en keek toen nog eens vluchtig over zijn schouder in mijn richting. Met een grijns wandelde hij toch nog eens naar me toe. Hij greep mijn gezicht tussen zijn grote handen en kuste me teder doch verlangend. Ik glimlachte tegen zijn lippen, met mijn vingers rond zijn polsen.
"Ik kijk al uit naar straks." gromde hij gesmoord. Na nog een korte kus op het puntje van mijn neus sloeg hij zijn armen een laatste keer stevig rond me heen. Giechelend liet ik hem me enkele centimeters optillen. Al onze zorgen van deze week leken verdwenen te zijn; we voelden enkel pure euforie.
"Tot straks, Haz." zei ik zacht. Ik kamde met mijn vingers door zijn zachte krullen en gaf nog een korte kus op zijn haar, de geur van zijn shampoo opsnuivend.
Hij zette me neer en drukte zijn lippen op mijn wang.
"Tot straks, baby." fluisterde hij, voor hij me losliet en glimlachend wegliep.
Toen hij zijn kamer uit was, draaide ik uitgelaten een pirouette, voor ik opgewonden op en neer sprong en me liet neervallen op zijn bed. Ik lachte in zijn kussen en smoorde er mijn vrolijke gilletjes mee, terwijl ik mijn ogen stijf dicht kneep en mezelf toeliet te fantaseren over wat we straks samen hadden gepland.
Ik lachte en beet hard op mijn onderlip toen ik me even later omdraaide en met fonkelingen in mijn ogen naar het plafond staarde.
Een tiental minuten bleef ik liggen, te gelukkig om me te willen verroeren, maar schoot noodgedwongen recht toen ik plots zijn kamerdeur hoorde opengaan.
Was hij nu al terug? Dat kon niet...
Niet-begrijpend keek ik achter me, en ging rechtstaan op het moment dat ik Mia binnen zag komen.
"Mia? Wat doe je hier?" vroeg ik ontzet. Nog voor ze echter antwoord had kunnen geven, verschenen vier mannen achter haar evenzeer in de deuropening. Ik snakte naar adem en sloeg mijn handen paniekerig voor mijn mond.
Finn...

Reacties (11)

  • annae

    Aahw No ga verder ik wil weten hoe dit verder gaat!

    4 maanden geleden
  • sannn

    Fan-tas-tisch! Ben altijd zo blij wanneer ik een melding zie dat jij een nieuw hoofdstukje hebt geplaatst 😃

    4 maanden geleden
  • Maim

    OMG

    4 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Dit is het eerste hoofdstuk waarin ik echt pas realiseerde hoe toxic die relatie tussen die twee is. En hoe moeilijk het is om uit zo'n relatie te stappen als je toch wel van elkaar houdt.
    Maar verder is dit weer een prachtig hoofdstuk!!
    Nu maar snel verder ik kan niet zo goed tegen cliffhangers;)

    4 maanden geleden
  • JoTOMLINSON

    omggg ik heb een erg droge keel van dit stuk.
    WoW, geen woorden.

    4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen