De volgende dag moest ik samen met Yusaku en de drieling lunch maken. Ik moest mijn lachen inhouden toen Yusaku zijn hersenen moest kraken om te kunnen bedenken wat de drieling kon doen zonder een gevaar voor ons, zichzelf, of het gehele clubhuis te vormen. 'Ze kunnen de sla afwassen.', stelde ik voor. Yusaku knipte in zijn vingers en wees naar mij. 'Goed plan. Jongens, jongens leg die messen neer! Jullie gaan de sla afwassen, dus was jullie handen voordat jullie beginnen.' Hij zette een krukje neer zodat ze bij het aanrecht konden en pakte zelf een mes. 'Kook jij vaak?', vroeg hij. Ik knikte. 'Ja, ik doe het bijna elke dag.' Hij grinnikte. 'Ik bijna nooit. Snijd ik die tomaat goed zo?' Ik giechelde. 'Ja hoor.', grinnikte ik terwijl ik een mes pakte om de sla te snijden. Als ik klaar was schoof ik het plankje met sla naar de drie jongetjes die het zouden wassen. 'Er zijn wel eens avonden geweest waarin ik een pizza verwarmde als pa en de drieling niet thuis waren, maar ik heb nog nooit tomaten gesneden en zo. Doen jou ouders het nooit?' Nadat hij dat gezegd had kwam er een vraag in mijn hoofd: Was zijn moeder overleden? Of misschien waren zijn ouders gescheiden? Want hij had duidelijk: "pa en de drieling" gezged. Maar ik durfde er niet naar te vragen. 'Nee, mijn ouders zijn vaak druk met werk, of ze hebben geen zin.', antwoordde ik op zijn vraag. 'Wisselen jij en je zus dan af?' Ik schudde mijn hoofd en schoof weer een plankje sla naar de drieling. 'Nee, ik doe het altijd alleen.' 'Hoezo dat?' Ik haalde mijn schouders op. 'Het is een soort van ruil, ik doe klusjes en zorg voor het huishouden, zij geven me eten en een huis. Mijn zus doet nooit iets, misschien is dat omdat zij wel welkom is.' 'Natuurlijk ben je wel welkom, anders hadden ze je toch niet geadopteerd?' 'Ze krijgen er voor betaald.' Het leek alsof hij even niet zo goed wist wat te zeggen. 'Maar er is wel een voordeel: je kunt wel koken.' Ik lachte. 'Dat is waar ja.' Yusaku keek me aan, maar toen vertrok zijn gezicht. 'Au.', mompelde hij, en hij stak zijn vinger waar hij in gesneden had in zijn mond. 'Moet je een pleister?' 'Blooooeed!', gilde één van de drieling. 'Nee hoor.' 'Anders komt er bloed in het eten.' 'Lekker toch?' Lachend duwde ik een pleister in zijn handen. 'Dank je.' Het was zo nieuw om met iemand te kunnen lachen, en niet dat iemand om mij lachte. En het deed me zó goed. 'Kan je de volgende keer mee zwemmen?', vroeg hij. Ik beet op mijn lip en schudde mijn hoofd. 'De volgend keer nog niet, maar misschien volgende week, of de week daarna.' 'Oké, ik kijk er naar uit.'

'Heeft iedereen een fiets? Ja? Mooi zo, dan gaan we nu weg. Jullie kunnen ons volgen en roepen als er wat aan de hand is. Om botsingen te voorkomen is het handig je hand op te steken als je plotseling remt en te bellen als het nodig is in te halen.' Er waren wat fietsen gehuurd en we zouden ergens naar een park fietsen waar we konden vissen en nog veel meer. Mijn zadel stond iets te hoog en ik stapte met moeite op. Maar toen ik eenmaal zat ging het goed, ondanks dat ik een beetje wiebelde. Het was lang geleden dat ik op een fiets had gezeten en ik was het een klein beetje verleerd. Normaal liep ik altijd naar school, of ik nam de bus. 'Lukt het?' Yusaku kwam naast me fietsen. 'Staat je zadel niet iets te hoog?' 'Een beetje.', gaf ik toe. 'Het is gewoon lang geleden dat ik gefietst heb.' 'Waarschuw me maar als je gaat vallen, dan krijgt maar één van ons een gebroken been.' Ik lachte maar hield mijn ogen op de weg en mijn aandacht bij mijn evenwicht. 'Probeer wat meer relaxed naar achteren te zitten.', tipte Yusaku. Ik rechtte mijn rug en keek wat meer naar voren. 'Nee, met je reet.', lachte hij. 'Oh.', grinnikte ik. 'Ja zo, dat zit beter hé?' 'Ja.'

'We laten jullie hier vrij, wij zitten daar op een kleed en jullie kunnen naar ons toe komen als er iets is. Om vier uur gaan we weer terug.' Yusaku ging vissen en ik ging met hem mee. Ik merkte dat hij een soort aantrekkingskracht had wat mensen graag bij hem in de buurt wou laten zijn. Ik was bang dat hij me misschien irritant vond, maar hij vond het leuk dat ik mee kwam en dat hij me kon leren vissen. 'Mijn vrienden willen nooit met me komen vissen, en mijn broertjes ook niet. Voordat mijn moeder in het ziekenhuis terecht kwam viste ik vaak met haar.' Oh, zijn moeder lag in het ziekenhuis. Maar ik durfde niet te vragen wat ze had en vroeg: 'Waarom willen je vrienden niet?' 'Geen zin. Mijn vrienden zijn wel aardig, maar ik zit nog maar kort op deze school en ik heb nooit echt het gevoel mensen te hebben gevonden waarmee ik echt mezelf kan zijn. Begrijp me niet verkeerd, ze zijn echt aardig, maar ze hebben nooit zin om leuke dingen te doen. En ze zijn ook een beetje serieus en saai. Dus ik vind het erg leuk dat ik jou heb ontmoet en dat je alles leuk vind.' Ik grijnsde verlegen. 'Ik sta altijd graag open voor nieuwe dingen, ondanks dat mijn leven in Fendi die nooit echt bood.' 'Oh, je woont in Fendi?' Ik knikte. 'Dan wonen we dus niet heel ver uit elkaar, ik woon in Liones, dat is denk ik maar 40 minuten met de trein.' 'Ja.' Met de trein... Bedoelde hij daar mee dat hij in contact wou blijven en dat we met de trein elkaar konden bezoeken? Ik werd elke keer rood als Yu me aanraakte om me te helpen. Misschien was het omdat ik homo was, of misschien was het omdat ik allemaal zo nieuw tot dit was. Nieuw dat iemand me wou helpen en me op een normale manier aanraakte. Niet om me te slaan, belachelijk te maken of op de Misa-manier. 'Ik heb beet!', zei ik opgewonden. Yusaku schoot in de lach. 'Dat is een blikje Key.' 'Oh.' 'Yusaku!' Er kwam iemand van de leiding bij ons staan. 'Ik zie dat jij al ervaring hebt met vissen. Zou jij Femmie willen helpen?'

Yusaku

'Oh, ja oké.', zei ik een beetje teleurgesteld. 'Ik kom zo weer terug Key.' 'Is goed hoor.', zei hij. De leider nam me mee naar Femmie. 'Yusaku komt je helpen.', zei de leider, en hij liet ons alleen. Femmie was een mooi meisje met lang bruin haar en een zwarte bril. 'Heb je al een keertje eerder gevist?', vroeg ik, en ik ging naast haar zitten op het kleedje. 'Nee.' Ik legde haar uit wat ik ook ongeveer aan Keyon had verteld. Ik keek naar hem. Ik zag dat de jongen geen idee had wat hij aan het doen was, de arme sukkel. 'Houd ik me armen zo wel goed?' Ik pakte haar pols en duwde die iets meer omlaag. 'Zo.' Ik zag duidelijk aan haar gezicht dat ze wou dat ik mijn armen om haar heen had geslagen. Ik zat een tijdje in kleermakerszit naast haar tot ze beet had. 'Trekken!' Ik zuchtte en sloeg me armen om haar heen om haar armen te sturen. 'Zo.' 'Dank je.' Ze gaf me een kus op mijn wang en gooide de vis weer terug het water in. (Nee, de vis werd niet bewaard voor op de barbecue.) 'G-graag gedaan.', mompelde ik met rode oren. Ik had in de verte al iemand horen hoesten, maar ik merkte nu dat het geluid niet weg ging. Ik keek op waar het vandaan kwam en zag dat Keyon de hengel had los gelaten. Hij hoestte en hapte naar adem met één hand om zijn keel geslagen. Geschrokken stond ik op. 'Yu?', vroeg Femmie. 'Hee, waar ga je naartoe?' Ik rende bezorgd naar Keyon toe. 'Keyon!' Hij hijgde zwaar en hapte naar lucht met af en toe wat gehoest er tussen door. Het klonk verschrikkelijk en zielig. 'Keyon, kan je me horen? Wat is er aan de hand?', vroeg ik dringend, en ik pakte hem bij zijn onderarmen beet. 'Ik...', kwam er zwak uit zijn keel. 'Krijg geen lucht.' Er kwam een zwak gepiep uit zijn keek wat een ademhaling moest voorstellen. 'Leiding!', brulde ik. Ik kon niet wegrennen en iemand halen, ik moest bij Keyon blijven! Had Femmie niet gezien wat er was gebeurd? Kon zij niet iemand halen? 'Kun je me nog horen?', vroeg ik tevergeefs. Hij knikte zwak. Zijn happen naar lucht werden nu wanhopig en zijn lichaam werd zwak. Ik pakte zijn gezicht tussen beide handen. 'Keyon! Blijf hier!' Zijn gezicht voelde gloeiend heet tussen mijn trillende vingers. 'Yu..' En toen viel hij flauw.

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    Oh no

    3 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Ik zit er echt helemaal in. Dit gaat niet goed. Mijn huiswerk! Maar dit verhaal! Wat heb ik gedaan! 😂😭

      3 jaar geleden
    • Snufkin_

      xD

      3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    oh shiiiiit
    Weet je, dit is een dramatisch stukje, maar toch voelt het Natuurlijk.
    Ik wilde je daarop complimenteren, ga zo door!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen