Foto bij 001 • The Great Hall

001 • The Great Hall

Ik ben ietwat nors wanneer de Sorting Ceremony van de nieuwe leerlingen begint. Elke keer dat er weer iemand wordt ingedeeld bij Hufflepuff klap ik afwezig. Ze lachen allemaal, lijken stuk voor stuk blij om de overblijfsels te zijn. Ik kijk om me heen. Jep, er zijn maar een paar die ik echt ''loyaal, geduldig en tolerant'' zou noemen. De rest is, net zoals ik, ingedeeld bij Hufflepuff omdat de andere drie afdelingen ons niet uitkozen. Hup, weer iemand bij Hufflepuff. Het jongetje lijkt er content mee te zijn. Ik draai me lichtelijk geïrriteerd over iedereens naïviteit om naar Teddie, mijn partner in crime op Hogwarts.
'Ze zijn zich allemaal niet bewust van het feit dat ze dé overblijfsels zijn.' Fluister ik haar toe. Ze kijkt me streng aan en trekt haar neus naar me op.
'Het zijn geen overblijfsels, Ava. Ze zijn allemaal Hufflepuff, net zoals wij. De Sorting Hat maakt geen fouten.' Reageert ze zachtjes. Tuurlijk. Ik draai me weer terug naar de voorkant van de zaal en rol met mijn ogen. Als er iemand 100% Hufflepuff is, is het Teddie wel. Begrijp me niet verkeerd: Hufflepuff is geweldig: ze zijn betrouwbaar, ze werken hard voor alles en iedereen en zijn verschrikkelijk ijverig, bijna op het irritante af. Het zou echter mooi zijn als iedereen in Hufflepuff ook daadwerkelijk Hufflepuff zou zijn. Ik beweer altijd dat dat zeer zeker niet het geval is. Iets wat me vaak gechoqueerde blikken oplevert. Daarnaast ben ik er van overtuigd dat de Sorting Hat wel degelijk fouten maakt. Ik hoor in Gryffindor, daar ben ik zeker van. Elk jaar weer, elk jaar na de zomervakantie voel ik me verschrikkelijk wanneer het tijd is voor het diner in de Great Hall. Het ellendige gevoel dat ik had tijdens mijn eigen indeling komt altijd terug en zorgt ervoor dat ik misselijk word. Het zorgt er altijd voor dat ik enkele dagen lang een hekel heb aan Gryffindor. Die afkeer trekt vaak snel weer weg wanneer ik geaccepteerd heb dat de mensen in Gryffindor er niks aan kunnen doen dat ik verkeerd zit.

Na de indeling volgt Dumbledore's gebruikelijke speech en ik wacht geduldig af tot er eten op de tafels verschijnt. Wanneer dat gebeurt hoor ik iedereen elkaar een ''eet smakelijk'' wensen. Ik pak een kipsaté uit de schaal die voor me is verschenen.
'Ava, hoe was je zomer, ik heb je nauwelijks gesproken!' Roept Teddie vrolijk. Ik kijk haar aan. Haar prachtige bruine haren krullen als een sierlijke lijst om haar perfecte gezichtje. Haar nieuwsgierige wipneus heeft enkele nieuwe sproeten erbij en haar grote, groene ogen kijken me vragend aan.
'Gewoon.' Zeg ik.
'Gewoon?' Teddie houdt haar hoofd schuin en haar krullen dansen met de beweging mee.
'Ja, ik was met mijn ouders. Niet anders dan normaal.' Reageer ik. Ik krijg de rillingen als ik denk aan mijn saaie zomer. Ondanks dat ik een hekel heb aan de ceremonie die Hogwarts houdt om het schooljaar in te leiden en de nieuwe leerlingen in te delen, ben ik toch blij om terug te zijn. Het is fijn bij mijn ouders. Bij mijn moeder in ieder geval. Mijn vader lijkt al jaren teleurgesteld te zijn in mij. Iets wat hij nooit hardop zal uitspreken maar iets wat hij wel degelijk laat merken.
'En hoe was jouw zomer?' Vraag ik Teddie uit beleefdheid terug.
'Geweldig!' Kirt ze, ze lijkt blij dat ik het eindelijk vraag. Ze begint te ratelen over haar vakantie. Stranden, zon, muggles... Ik vang slechts flarden van haar verhaal op en ik knik steeds gemaakt-enthousiast als ze even een pauze neemt.
'Klinkt goed, Teddie.' Reageer ik zodra Teddie eindelijk een einde maakt aan haar verhaal. Ze glundert.
'Ja he! Ik kan niet wachten tot volgende zomer.' Teddie kijkt dromerig naar haar aardappelpuree. Ik heb niet helemaal meegekregen wat ze allemaal heeft verteld maar dit ziet er toch wel lief uit. Als ze me hier later maar geen vragen over gaat stellen.

Ik steek de laatste hap knetterpudding in mijn mond. Teddie wacht kalm tot ik de hap heb weggeslikt.
'Zullen we gaan?' Vraagt ze vriendelijk maar een beetje dwingend. De eetzaal is al voor driekwart leeg. Er zitten alleen nog wat leerlingen met elkaar te kletsen aan de tafels, waarschijnlijk vertellen ze elkaar de verhalen over hun fenomenale zomer.
'Ja, zo.' Reageer ik. Ik heb geen zin om naar de common room te gaan. Ik zou graag willen slapen maar bij Hufflepuff zit iedereen waarschijnlijk gezellig te kletsen en te genieten van hun laatste huiswerkvrije avond. Ik zou erg uit de toon vallen als ik al naar bed zou gaan, en ik lig al niet zo goed in de groep bij mijn leeftijdsgenoten.
'Ik wil graag nog wat sap.' Lieg ik. Ik grijp naar de eerste volle kan die ik nog zie en schenk wat in mijn glas.
'Ava, je houdt niet eens van pompoen-appeljus.' Teddie klinkt nog steeds geduldig maar ik hoor dat ze geïrriteerder raakt. Ik voel mezelf rood worden als ik zie dat ik inderdaad het meest smerige drankje OOIT in mijn glas heb geschonken. Ik ontwijk Teddies blik.
'Ik heb het leren drinken deze zomer.' Ik hoor zelf dat het als een zwak excuus klinkt. Teddie trekt haar wenkbrauw op als teken dat ze me niet gelooft maar zwijgt. Zelf staat ze op.
'Oke, nou ik zie je wel als je sap op is. Ik moet nog wat mensen bijpraten en mijn bed opmaken.' Ze glimlacht wat pijnlijk naar me en loopt vervolgens weg. Ik zucht en zodra Teddie uit het zicht is giet ik de smerige sap terug in de kan.
'Dan had je hem net zo goed niet kunnen inschenken. Ik geloof niet dat iemand die jus nu nog hoeft.' Hoor ik een stem achter me. Ik draai me om en zie Hermione Granger achter me staan. Ze grijnst naar me.
'Hey Hermione!' Zeg ik zogenaamd opgewekt.

Reacties (2)

  • Laleah

    Haha de eerste huffle die niet een huffle wil zijn. Nu ben ik wel nieuwsgierig, in welke afdeling zit je zelf schrijfster?

    4 jaar geleden
  • Draxo

    Leuk! Abo!:)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen