Foto bij Chapter three

De jongens voor me kijken met verbazing langs mij heen als mijn naam geroepen wordt. Heel langzaam draai ik me om en kijk mijn moeder aan. Ze staat met haar armen over elkaar geslagen en met een boze blik naar mij te kijken. Haar voet tikt ongeduldig op de grond. ‘Wat heeft dit te betekenen?’ roept ze me te. ‘Ik kan het uitleggen!’ roep ik vlug terug en wankel op de laarzen naar haar toe. ‘Een klasgenoot wilde graag dat ik kwam kijken en wat advies wilde geven! Ik wilde echt niet gaan spelen,’ leg ik wanhopig uit. Haar gezicht lijkt niet te betrekken. Ze lijkt niet eens te geloven wat ik zeg. ‘Ik wil het niet horen, Milou! We vertrekken,’ snauwt mijn moeder geïrriteerd. Met grote ogen staar ik naar haar. Ik laat mijn hoofd teleurgesteld hangen en kijk dan even om naar Endou die bij de groep is gaan staan. Ook zie ik een nieuw gezicht die zich bij de groep gemengd heeft. Dat zal wel de ontbrekende speler zijn. Ergens komt het gezicht me bekend voor. Ik geloof dat ik hem tijdens een toernooi gezien heb. Alleen speelde hij toen niet bij Raimon.
‘Milou!’ Ik kijk geschrokken om als mijn moeder een eindje verderop staat en er weer ongeduldig bij staat. Voordat ik weg kan lopen, voel ik een hand op mijn schouder. ‘Ik praat wel met haar,’ zegt Endou als hij langs me heen loopt. Even verbaasd door zijn woorden kijk ik hem na en kijk dan om naar het team. Een paar glimlachen me toe en steken hun duim naar me op. Niet wetend wat ze daar mee bedoelen, kijk ik weer om naar Endou die druk in gesprek is met mijn moeder. Haar gezicht lijkt een beetje op te klaren en ze is niet meer zo boos als net. Ze kijkt heel even bedenkelijk mijn kant op en knikt dan naar Endou. Daarna loopt ze de school in.

Vol verbazing luister ik naar Endou, die het voor elkaar heeft gekregen om mijn moeder te overtuigen dat ik niet zou gaan spelen, maar alleen zou komen helpen met trainen. Hij heeft het zelfs voor elkaar gekregen dat ik het veld op mag om te helpen. Terwijl ik de voetbal schoenen aan trek die ik van Endou gekregen heb, kijk ik naar het team dat rondjes rent om het veld. Ze zijn niet erg snel. Vooral Kabeyama heeft moeite om iedereen bij te houden. Toch vind ik het knap dat hij zich inzet voor het team. Mijn blik valt op een blauw harige jongen. Kazemaru als ik het me goed herinner. Hij is duidelijk de snelste van de club, dat geeft hun toch nog een mooie voorsprong als ze snel de bal naar voren willen hebben tijdens een wedstrijd. ‘Milou, kom je nog?’ hoor ik Endou roepen. Ik kijk hem glimlachend aan en knik kort. ‘Ik kom al!’ roep ik terug en doe mijn vestje uit. Gelukkig heb ik ook nog een sportbroekje gekregen, want in een spijkerbroek is het nou niet bepaald lekker rennen.
Met een brede glimlach op mijn gezicht loop ik naar het veld toe. Het opwarmen alleen vind ik al leuk, zelfs al mag ik niet spelen. Ik zie hoe Someoka naar me kijkt en hoor hem spottend lachen. ‘Ze gaat rennen. Dat houdt ze nog geen 5 minuten vol!’ Ik rek me eventjes uit en kijk hem geamuseerd aan. ‘Bang dat ik je inhaal, Someoka?’ vraag ik lachend. Hij kijkt me boos aan en stop vlak voor me met rennen. ‘Ik zal het je bewijzen,’ bromt hij in mijn gezicht. Met een geamuseerde glimlach kijk ik naar hem. ‘Wedstrijdje?’ vraag ik uitdagend. De blik in zijn ogen bevestigd dat hij me enorm onderschat. Een spottende lach verlaat zijn mond en hij loopt terug naar de zijlijn. ‘Prima! We doen een wedstrijdje. Wie het eerste een rondje gemaakt heeft om het veld, wint.’ Terwijl iedereen verbaasd naar Someoka kijkt, lopen ze weg van het veld en huppel ik vrolijk naar waar hij staat. ‘Endou, geef jij het startsignaal?’ vraag ik met een glimlach. Met een enorm verbaasd gezicht kijkt Endou naar ons en knikt. ‘Tuurlijk,’ mompelt hij. Samen met Someoka ga ik klaar staan. Ik zie in mijn ooghoeken hoe hij even naar me kijkt en zie hem zijn hoofd schudden. ‘Ik zal je,’ hoor ik hem binnensmonds mompelen. Mijn lippen krullen zich op in een grijns en ik zet me razendsnel af zodra Endou het startsignaal geeft. In luttele seconde ben ik op de helft van het veld en zwaai ik vrolijk naar Someoka die gestopt is met rennen en me met grote ogen na staart. Op een rustig jogtempo kom ik aan bij de groep jongens en word ik met open monden aangestaard. ‘Dat was onmenselijk,’ hoor ik meerdere zeggen. Endou kan niet anders dan me met stralende ogen aankijken en zakt op zijn knieën op de grond. ‘Kom bij ons team, Milou! Je bent geweldig!’ roept hij luid. ‘Ik heb je verder nog niet zien spelen, maar met die snelheid vertrouw ik erop dat je dat ook goed kunt!’ vervolgt hij zichzelf. Ik gniffel even door zijn reactie. ‘Sorry Endou, ik mag alleen helpen trainen,’ zeg ik lachend.
‘Jongens! We hebben een probleem.’ Iedereen draait zich verbaasd om naar de paniekerige stem van het meisje dat naar ons toe komt hollen. ‘Wat is er Haruna?’ vraagt de jongen die zich als laatste bij de groep gevoegd heeft. ‘De wedstrijd van morgen is verplaatst!’ schreeuwt ze in paniek. ‘Naar wanneer?’ hoor ik Kazemaru vragen. ‘Nu.’ Iedereen kijkt Haruna aan en draaien hun blik dan naar het hek waar ze hysterisch heen wijst. Zodra ik het geluid van piepende banden hoor, draai ik mezelf ook om en verwijden mijn ogen zich als er een donkere bus het terrein op raast. Nee, dat kan niet. Dat is onmogelijk. Teikoku. ‘Long time no see, my dear Ice Queen.’

Reacties (3)

  • Duendes

    Oh hemel, oh hemel, oh hemel
    Dit kan niet goed gegaan... ik heb zoze het gevoel dat er binnenkort een belofte wordt gebroken

    4 jaar geleden
  • Luckey

    Ik voel een Axel moment 2.0 aankomen
    Hihihi
    More!!!

    4 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    oh shit.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen