Laatste stukje van hoofdstuk 47:

Ik weet dat er overal camera's hangen, maar ik weet niet wanneer de mensen in de districten moeten kijken. Er zijn namelijk volgens mij verplichte tijden. Maar misschien kijken er nu wel mensen uit het capitool naar mij, en vragen ze zich allemaal af wat ik in Godsnaam van plan ben. En ze zijn niet de enige: ik vraag het me ook af.

Ik ben midden in de hoorn en ga ziten, binnen in... ik strijk met mijn armen langs de wanden. De hoorn kijkt uit op de savanne, dus daar kijk ik naar. Het roept nare herinneringen bij me op. Bijvoorbeeld hoe Kaya Turner mij probeerde te doden, maar dat ik háár dode. Ze had me wel een groot letsel achter gelaten, en daarom moest Scott voor me zorgen. Scott... er gaan drie steken door me heen. De eerste door mijn hart, omdat ik hem mis. De tweede door mijn buik, omdat Brinnif zijn doder was. En de derde door mijn hoofd, omdat Scott Brinnif daarvoor had gered van Caro. Als Caro Brinnif niet had aangevallen... dan had Scott haar niet gered en dan zou Brinnif Scott niet hadden gedood omdat ze mij wilde beschermen, dus het lag eigenlijk allemaal aan Caro, als dat kutwijf nog leefde zou ik haar hoogstpersoonlijk der keel doorsnijden.
Ongemerkt rollen er tranen over mijn wangen. Wat zit ik toch in een hel, vast in muren van en gevangenis. Waar ik pas uit kan als er drieëntwintig mensen dood zijn... DRIEËNTWINTIG!!!! En dan blijft de laatste over.
Met een zwart hart.
Vervloekt.
Bedrogen.
Als moordenaar... en niemand kan er iets aan doen. Diegene ook niet, maar dan... dan ben ik nog liever dood, dan in plaats van leven met nachtmerries. Maar als ik dood ga, dan móét Brinnif blijven leven! Mijn vader en moeder zullen dood gaan van verdriet als ik én Brinnif niet terug komen. Misschien gaan ze echt letterlijk dood, en dan blijf kleine Danley over... jonge, 11 jarige Danley. Ik zie het al helemaal voor me hoe hij in een hoekje kruipt en dagen huilt, net zo lang tot hij in een plas van tranen ligt, en net zo lang tot hij zelf dood gaat... Nee, Massie en zijn ouders zouden voor hem zorgen en anders zou Flo dat wel doen.
Maar dan... dan kunnen Massie en Flo zélf getrokken worden, en volgend jaar is Danley 12 en kan hij óók getrokken worden.
Ik besef me echt in wat voor een hel ik me bevind en wil net mijn gezicht in mijn knieën duwen als ik een geluid hoor. Ik kijk op, recht in de duisternis.
'hallo? Is daar iemand?' dat wil ik roepen, maar ik sla net op tijd mijn hand voor mijn eigen mond. Ik hoor zachte voetstappen en mijn hart gaat te keer. Voorzichtig sta ik op en grijp naar mijn mes, oh... die is er niet.
Het enige wat ik heb is boomschors, dus die houd ik dan heldhaftig in de aanslag.
Ik blijf staan en wacht tot er iets of iemand tevoorschijn zal springen, maar dat gebeurt niet, het enige dat er gebeurt is dat er een enorme rots voor de ingang van de hoorn schuift.
Ik wordt door de klap achterover tegen de wang gesmeten en zak omlaag. Met grote ogen keek ik naar wat net nog een doorgang biedde... maar nu alleen nog maar zuurstoftekort...

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen