Ik werd langzaam wakker. Het was donker in de slaapkamer. Het was dus zeker geen ochtend. Mijn neus zat helemaal verstopt. Ik had niet eens verwacht dat dat zo snel zou gaan, maar fatsoenlijk ademen lukte voor geen meter. Daar kwam de verkoudheid al hoor. Dat was snel gegaan. Ik kwam ietwat overeind en ging zitten, waarna ik zuchtte. Ik was altijd slecht in in slaap komen zodra mijn neus dicht zat. Dat ademde zo onhandig.
Ik wou Harry niet storen en zo stil mogelijk zijn, maar natuurlijk dacht mijn lichaam daar anders over. Ik kon een hoestaanval niet tegen houden. Onhandig probeerde ik dat de andere kant uit te doen, maar ik hoorde Harry zich al naar me toe draaien.
"Lou?" klonk het zachtjes en hees.
"Ja?" wist ik onhandig uit te brengen zodra ik klaar was met hoesten.
"Je begint echt ziek te worden of niet soms?"
Ik maakte een bevestigend geluid.
"Kom terug liggen Lou" zeurde Harry terwijl hij mijn pols vast nam.
Ik ging maar weer liggen, ietwat met tegenzin.
"Shit nu kan ik je ook niet kussen natuurlijk" mompelde Harry terwijl hij zich tegen mijn schouder aan vleide.
"Als je ook ziek wil worden" merkte ik op.
"Nee bedankt" was zijn antwoord. Hij ging met zijn hand langzaam over mijn borst en liet daar dan ook uiteindelijk zijn hand rusten.
Ik staarde naar het minimaal verlichtte plafond. Slapen zat er op deze manier niet echt in.

Ik moest zeggen dat ik wel eens leukere activiteiten meegemaakt had dan een nacht luisteren naar Harry's gesnurk. Maar nee, het was niet ergernis aan het geluid dat me irriteerde. Het was jaloezie. Waarom kon ik niet gewoon fatsoenlijk slapen?
Het feit dat Harry dicht tegen me aan bleef liggen met zijn hand op mijn borst deed me dan wel weer goed. Het was vertrouwd en lekker warm. Ik voelde me niet eenzaam, hoewel ik niemand had om mee te praten.
Ik probeerde subtiel te niezen en te hoesten zodat ik Harry er niet mee wekte. Dat leek eigenlijk nog best wel goed te lukken.
Rond een uur of 7 was ik van vermoeidheid even in slaap gesukkeld, maar erg lang had dat nu ook weer niet geduurd. Ik had me dan ook maar verplaatst naar de woonkamer en was voor de televisie gaan zitten met een kop thee.
Ik hulde me in de deken die op de bank lag en staarde vermoeid naar de televisie. Dit ging vandaag nog wel een keer zijn tol eisen.
Harry was rond kwart voor negen de woonkamer binnen gewandeld en keek me ietwat verbaasd aan zodra we oogcontact hadden.
"Jij ziet er niet gezond uit" concludeerde hij. Nee goh.
Hij kwam aan mijn voeteneinde zitten en keek even mee naar de televisie. Het gehele programma boeide me vrij weinig, maar ik had echt totaal geen lust om iets anders te gaan doen. Ik had helemaal nergens energie voor.
"Zal ik je een kommetje soep verwarmen?" vroeg Harry uiteindelijk. Ik knikte gelijk enthousiast. Dat klonk als een goed plan.
Harry kwam weer overeind en na een bemoedigend klopje op mijn onderbeen liep hij naar de keuken.
Ik nam mijn telefoon er bij en scrolde wat door facebook. Heel erg interessant vond ik het niet.
Ik wou helemaal niet ziek worden. Daar had ik helemaal geen tijd voor en al zeker geen zin in.
Dagen in mijn eentje in de slaapkamer op het campus waren saai en langdradig. Ik had de behoefte aan sociaal contact maar kon Jamie dan ook nooit verplichten om daar te blijven. Ook Harry kon ik nu lastig uitnodigen, gezien er overal studenten rond liepen. Om in Harry's appartement te blijven wist ik niet of een optie was, maar het zou zeker heel random zijn. Naast Jessica was daar ook niet erg veel te beleven overdag. Ik liet een diepe zucht los. Dit ging nog leuk worden.

Reacties (2)

  • Smexy

    Awh, dit is sneu. Louis mag niet ziek zijn.

    3 jaar geleden
  • Paardenvriend

    Ahw arme Louis. ):
    Harry verwen Louis maar eens goed. En dan bedoel ik niet de 16 plus manier.

    En even dit is hoofdstuk 123. Dat klinkt leuk. :')

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen