Het volgende hoofdstuk.
Zoals jullie merken krijgen jullie minder voer.
Of toch, er wordt minder chapters per week online gezet. Waarom, ik heb het een beetje druk en ben nog niet in de gelegenheid gekomen om verder te schrijven. Overigens wel in de planning staat.
Zodra ik meer tijd heb, vakantie dus!!
Zal ik dit verhaal verder schrijven. Het proberen af te schrijven. Zodat ik het enkel en alleen nog hoef te activeren. Hihi.
Maar tot die tijd iets minder chapters te lezen..
Zodat ik voldoende voorraad hou.

Enjoy this chapter.

2015



Hoofdstuk 6.16

De dagen die daarop volgde verliepen niet veel beter. Ik was mijn 20 weken gepasseerd, Molly begon met de dag, haar oude gewelddadige, agressieve buien terug te krijgen. Ze leek duidelijk met bepaalde zaken haar zin niet te krijgen, het hier duidelijk niet mee eens zijn, schopt en slaat ze alles en iedereen weg in haar omgeving. Haalde ze het bloed onder je nagels vandaan door haar eigen zin maar door te zetten. Ik wilde haar zo graag straffen maar ik wist dat als ik dit vol moest zien te houden het tot een gevecht zou gaan komen.
Een gevecht dat ik misschien met nou en noot zou winnen.
Mijn gebolde buik zat duidelijk in de weg, het was dan wel niet veel groter als met Zylina en Vajèn, toch leek deze zwangerschap iets anders te verlopen.
Mopperend drukte ik de televisie uit, een kwaad kijkende Molly was het resultaat.
'Zeg, als jij straks weer een tijd in de kou en het donker wil leven zonder stroom, prima, maar niet onder mijn toezicht' sprak ik mopperend, boos.
'Jij bent niet de baas, zeker niet mijn moeder' sneerde ze kwaad, boos, kinderlijk.
'Nee, ik ben niet je moeder, nee, absoluut niet. Als dat zo was had ik mezelf vandaag nog van het leven beroofd' sprak ik met een valse grijns.
Verschrikt keek ze mij aan, 'jij bent echt erg' sprak ze knikkend, 'dat jij kinderen op de wereld gezet heb' ze schudde haar hoofd.
Dat was de druppel, die mijn emmer deed overlopen. Ik stapte op het meisje af, nog voor ik geheel door had wat ik nu precies deed had ik al uitgehaald. Stond mijn handafdruk op de wang van Molly en stonden er tranen in de ogen van het meisje.
'Durf nu nog een keer iets onbeleefd te zeggen, dat mijn bloed onder mijn nagels trekt, mij op de zenuwen werkt en of irriteert en je bent de klos' sprak ik op een giftige kwaaie manier. Molly keek diep in mijn heldere ogen, ze knikte loom, traag op mijn woorden. Bibberend stapte ze een stapje naar achter. 'O, ik wauw net zeggen. Als je het maar weet, dan is het goed' sprak ik met een grimas rond mijn lippen getrokken.
Liet het meisje achter in de woonkamer, nadenkend over het voorval, maar weglopend voor het verdere gevecht wat misschien wel zou kunnen ontstaan.
Molly was de laatste tijd, onvoorspelbaar gevaarlijk, ik was totaal niet bang voor haar, geen moment. Wist haar wel onder de duim te houden, het probleem was echter wel, dat ik zat met het probleem dat ze vroeg of laat weer op mijn kinderen moest passen. Dat ze dan nog wel eens haar controle, zou kunnen verliezen en dan haar driftige, woeden aanvallen door liet glijden. Mijn kinderen dan wellicht in gevaar waren en wellicht, pijn konden oplopen. Door haar onvoorzichtige gedrag, haar ondoordachte gedrag.
De luier van Nick verschoond, legde ik het ventje voorzichtig op zijn speelkleed in de speelkamer.
Voorzichtig greep ik Mick beet en begon net als bij zijn broer, zijn luier te verversen. Na ook hem een schone luier gegeven te hebben, hem bij zijn broer terug op het speelkleed gezet te hebben, liep ik met een vuile emmer een wasmand vuile was de kamer uit.
Molly met haar grote toeter, alsof ik niets maar dan werkelijk ook niets zelf in het huishouden deed.
Ik was tot nu toe, de enige geweest die het huis steeds maar weer erg voor zorgde dat het schoon was.

Reacties (1)

  • Luckey

    De jongens moeten echt in grijpen
    Anders gaat deze zwangerschap fout dor Molly
    En never liet ik me kids bij haar achter
    Echt nooit!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen