Foto bij 002 • Iced granite

002 • Iced granite

Na een ellenlange beschouwing van Hermione over de afkomst van pompoen-appeljus en haar ongezouten mening daarover sta ik op. Ik heb lang geluisterd naar alle ins en outs over de ingrediënten en het brouwproces dat vooraf gaat aan het produceren van het sapje maar nu heb ik het gehad. Bijna krijg ik spijt dat ik de pompoen-appeljus heb teruggegooid in plaats van opgedronken. Een stemmetje in mijn hoofd vertelt me dat ik denk ik toch liever in de Common Room van Hufflepuff ben. Hermione is een schat maar ze praat best veel. Daarmee bedoel ik HEEL VEEL. Ik ben jaloers op haar intelligentie maar soms vertelt ze me dingen die ervoor zorgen dat ik blij ben dat ik niet zo'n grote opslagcapaciteit heb in mijn brein. Dit soort kennis maakt mij absoluut niet blij en daarom gun ik het haar van harte, ze lijkt oprecht in haar nopjes te zijn met dit soort informatie. Misschien is dat toch een Hufflepuff-trekje van me.
'Hermione, het was fijn je weer te zien maar het is nu echt tijd dat ik...' Begin ik met een gemeende glimlach.
'OH! Avelin!' Onderbreekt ze me geschrokken. 'Je hebt Harry en Ron nog helemaal niet gezien! Wat erg dat ik je zo claim!' Ze pakt mijn arm beet en trekt me mee naar een groepje mensen dat bij de deur van de Great Hall staan te kletsen. Ik sluit mijn ogen even en heb oprechte spijt dat ik niet gelijk met Teddie ben mee gegaan. Begrijp me niet verkeerd: ik vind Hermione top; ze is lief en belachelijk slim. Haar vrienden zijn wel aardig maar ik voel me altijd geïntimideerd door Harry Potter. Dé Harry Potter. Zijn aanwezigheid maakt me altijd stil. Eigenlijk wil ik voor hem buigen maar ik heb gehoord dat dat echt not-done is. Daarnaast is het zo dat wanneer Harry Potter ergens is, Ronald Weasley er ook altijd bij is. Ronald heeft afgelopen schooljaar een kortstondige relatie gehad met Teddie. Het eindigde verschrikkelijk en ze zou me vermoorden als ze zou weten dat hij nu tegenover me stond.
'Hey Avelin!' Harry Potter groet me opgewekt. Ik glimlach ietwat verlegen terug en kijk snel weg. Hij doet geen vlieg kwaad maar Harry Potter heeft het de afgelopen jaren voor elkaar gekregen om een hoop onrust naar Hogwarts te brengen. Ik ben strikt van plan me hier buiten te houden. Ik wend me tot Ronald groet hem kalm.
'Ronald, hoe gaat het?' Het is een beleefdheidsvraag die hij maar al te goed aanvoelt.
'Hallo.' Is zijn reactie, hij grijnst een beetje pijnlijk naar me maar er lijkt niemand in de groep - van verder onbekende - mensen te zijn die het opmerkt. Ik luister geduldig naar alle gesprekken en glimlach en knik op de gepaste momenten. Mijn gezicht verstrakt echter wanneer ik vanaf een afstandje een groepje Slytherin-mensen aan zie komen lopen. Slytherin en Gryffindor. Dat is nooit echt een goede combinatie geweest. Ze benen recht op ons af. Ik groet ze terughoudend met een fatsoenlijk knikje als ze eenmaal voor ons staan. Ik lijk de enige te zijn met die manieren.
'Zo zo, Potter.' Zegt een welbekende jongeman met witblond haar. 'Ik kan niet zeggen dat ik jou gemist heb deze zomer.' Zijn stem klinkt spottend. De jongens naast hem grijzen. Snugger zien ze er in ieder geval niet uit.
'Malfoy.' Harry klinkt koeltjes. 'Het is geheel wederzijds.' Ik hou mijn adem in, benieuwd naar de reactie van Draco. Die lijkt niet verder te gaan dan een honend lachje.
'Misschien kan je gaan. Je verziekt onze ruimte met je onterechte arrogantie.' Hermione klinkt scherp en zelfverzekerd.
'In principe luister ik niet naar een mudblood. Je hebt geluk dat ik inderdaad niet van plan was hier langer te blijven.' Snauwt Draco. 'Ik wás in een goede bui.' Hij legt een overdreven nadruk op het woord ''was''. Het blijft eventjes stil en Draco speurt met een kille blik in zijn ogen de rest van het groepje af.

En dan gebeurt het: hij richt zijn koude blik op mij. Zijn ogen lijken me even te doorboren. Ik slik ongemakkelijk. Draco staart me net iets te lang aan. Ik kan de blik in zijn ogen niet ontfutselen en lijk voor eventjes gevangen gehouden te worden in zijn ijselijk-granieten ogen. Mijn adem stokt. Onverschillig trekt Draco vervolgens zijn wenkbrauw op. Hij snuift.
'Meade.' Mompelt hij bij wijze van een karige groet. Ik blijf als verstijfd staan, wachtend op een gerichte zure opmerking. Maar die blijft uit.

En weg is Draco.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen