Moeders wil is wet

Diep weggedoken in mijn jas loop ik over straat. Het is koud, kleine regendruppeltjes waaien in mijn gezicht, maar toch heb ik geen haast om naar huis te gaan.
Ik luister naar de voorbij razende auto’s en registreer iedereen die mij haastig voorbij loopt. Ik geniet van mijn vrijheid.
Een vrolijk geblaf laat me glimlachen. Daar is mijn vriend, wachtend achter het hek, zoals altijd.
Ik ga op mijn hurken zitten en steek een hand tussen de spijlen om hem te aaien. ‘Dag Vriend, hoe was jouw dag?’
Vriend kwispelt, ik voel mijn huid tintelen als zijn tong over mijn verkleumde hand strijkt.
Dit is mijn favoriete moment van de dag, als zijn vriendelijke ogen de mijne vinden.
Ik hoor de garagehouder neuriën terwijl hij onder een auto aan het sleutelen is. Ik kom hier iedere dag, maar hij merkt me nooit op. Soms kijkt hij zelfs dwars door me heen, alleen zijn hond ziet me, zo is het altijd geweest.
‘Hallo.’
Een jongen met bruine krullen en vriendelijke grijze ogen kijkt mij aan. De zoon van de garagehouder.
Hij grijnst. ‘Sorry, ik wilde je niet laten schrikken.’
Langzaam kom ik overeind. Hij ziet me, hij heeft me opgemerkt. Dit is niet goed.
‘Niet bang zijn, ik bijt net zo min als Vriend hier.’ Zijn handen gaan naar de ketting van het hek. ‘Wil je misschien…?’
Ik deins achteruit.
‘Wow, rustig, ik vroeg het alleen omdat je dan…’
Niemand mag je opmerken, de stem van moeder klinkt zo helder in mijn hoofd dat het lijkt alsof ze achter me staat. Weg daar!
Ik doe een stap achteruit en nog een. Garagejongen kijkt me met gefronste wenkbrauwen aan.
Dan zet ik het op een rennen. Recht op de drukke weg af.
‘Pas op!’
Ik hoor auto’s toeteren, zie koplampen angstaanjagend dichtbij komen, maar het gaat goed. Ik ben nog heel.
Tijd om bij te komen heb ik niet, mijn benen brengen me verder het bos in. Ik verlaat het asfalt en ren waar de natuur vrij spel heeft. Ik spring over boomwortels, duik onder laaghangende takken door en worstel door struiken.
Takken zwiepen in mijn gezicht, proberen mijn sjaal los te rukken. Ik voel steken in mijn zij, krijg bijna geen lucht, maar stoppen is geen optie.
Luider dan mijn wilskracht, klinkt de stem van moeder: ren liefje, ren.
Eindelijk komt het huis in zicht. Mijn benen minderen trillend vaart.
Hijgend pak ik de huissleutel en steek hem in hem in het slot.
Nee.
Met alle kracht die ik in me heb, laat ik de sleutel los. Mijn gezicht prikt. Als moeder merkt dat er iets mis is gegaan, zit ik diep in de problemen.
Ik kijk omhoog naar het waterige zonnetje die door het bladerdak schijnt en stel me voor dat iedere straal mijn gezicht geneest.
Het duurt even, maar dan wordt de pijn minder.
Opgelucht draai ik de sleutel om. De gang die zich voor mij uitstrekt is donker en stil. Gelukkig.
Ik laat de deur geruisloos in het slot vallen en stap uit mijn schoenen. De kou van het marmer dringt door mijn sokken, maar ik probeer het te negeren. Zolang mijn kamer weet te bereiken zonder dat moeder het merkt vind ik alles prima.
Het gaat goed, mijn hand ligt al op de trapleuning, als….
‘Liefje, kom hier.’
Mijn spieren verstrakken, ik kan geen vin meer verroeren.
‘Het was geen vraag, schat.’
Ik zet een stap naar achteren en nog een, zonder het zelf te willen.
Terwijl ik mijn eigen voetstappen terug volg, denk ik aan die ene zonnige zondagmiddag dat ik mee mocht gaan vissen met papa. Ik zie de vissen nog spartelen terwijl zij binnen werden gehaald. Zo voelt dat dus.
Voor de deuren van de salon blijf ik staan en zie een dun straaltje licht over de vloer lopen. Daar had ik op moeten letten.
‘Kom binnen.’
De warmte in de ruimte slaat me direct vol in het gezicht als ik de duren openduw.
Moeder ligt op de bank en vijlt haar nagels, ze kijkt niet eens op als ik voor haar sta.
Ik blijf staan waar ik sta en voel zweetdruppels kriebelen op mijn bovenlip. Het is echt snikheet hier, het liefst zou ik…
‘Blijf af.’
Eindelijk kijkt moeder op. ‘Heb je alles gedaan wat ik je vroeg?’
‘Ja, moeder.’
‘Goed zo. Is er verder nog iets bijzonders gebeurt?’
Daar is hij, de vraag waar ik al bang voor was. Ik bijt op mijn kiezen in een poging om het antwoord tegen te houden.
‘Iets bijzonders,’ moeder grinnikt, ‘hoor mij nou, er gebeurt nooit iets in dit godvergeten dorp,’
De spanning vloeit weg uit mijn lichaam en ik haal opgelucht adem.
Moeder kijkt me geërgerd aan. ‘Wat sta je daar nog? Ga naar boven en kom pas weer naar beneden als ik je roep.’
Ik knik en draai me om. Ik weet me te beheersen totdat ik weer op de gang sta, dan storm ik de trap op, ga mijn kamer binnen en gooi de deur met een klap dicht.
Uit pure frustratie begin ik tegen mijn bed te trappen. Waarom, waarom kan ik niet voor mezelf opkomen? Ik ben zeventien en voel me nog steeds een marionet in de handen van mijn moeder.
Ik trek de sjaal weg van mijn gezicht en kijk naar mezelf in de grote spiegel naast de deur. Hij is gebarsten, net als mijn gezicht. Voorzichtig raak ik het litteken aan, hij begint vlak onder mijn neus en loopt door tot ver in mijn hals. Moeder vertelde dat ik hem kreeg nadat ik met mijn gezicht tegen de bodem van het zwembad was geklapt. Zelf kan ik me niets meer van het ongeluk herinneren.
Ik laat mijn vingers langs de vergulde lijst gaan en denk terug aan het moment dat ik de spiegel voor het eerst zag, op de markt, met mijn vader samen.
‘Mag ik hem hebben, pap? Mag het?’
‘Maar die spiegel is stuk, schat. Kijk, er zit een flinke barst in.’
‘Ja, net als bij mij! Mag ik hem hebben, papa? Alsjeblieft?’

Hij keek me aan met een trieste blik in zijn ogen, gaf me een zoen en kocht de spiegel.
Papa.
Ik plof neer op bed en kijk naar het plafond en kijk naar een levensecht bladerdak boven mijn hoofd waar talloze vogeltjes in verscholen zitten. Papa heeft het geschilderd, net zoals hij de rest van het huis gerenoveerd heeft.
Maar sinds hij er niet meer is, is het huis in verval geraakt.
Ik slik als ik terugdenk aan de laatste momenten van mijn vader. Liggend in bed, hoestend en badend in het zweet. Ik zat aan zijn rechterhand en moeder aan zijn linker, we wachten op het einde dat ongetwijfeld ging komen.
Dat was de eerste en enige keer dat ik tranen bij moeder heb gezien. Ze gleden geruisloos over haar wangen terwijl ze vaders hand vasthield. Ze houdt niet van mij, maar ze hield wel van hem.
Opeens schoten haar ogen omhoog en boorden zich in de mijne. ‘Help hem,’ fluisterde ze.
‘Ik… ik weet niet…’
‘Ik beveel dat je hem helpt!’
Ik dook ineen en deed mijn uiterste best om niet te huilen.
Pap gaf een heel zacht, troostend kneepje in mijn hand. ‘Ella, hou op, niemand kan iets doen als de man met de zeis voor hem staat.’
Dat was teveel, de dam waarachter mijn tranen zich hadden opgestapeld, brak. ‘Maar ik wil het,’ snikte ik, ‘ik wil helpen!’
‘Lief musje,’ hij trok mij moeizaam tegen zijn borst, ‘iedereen gaat dood, dat is ons lot. Maar ik zal nooit helemaal weg zijn.’
Hij bracht zijn mond tot vlakbij mijn oor. Ik wens… ik wens dat je gelukkig wordt, ik wens je alle geluk van de wereld toe. Ik wens je vrijhei…’
De arm waarmee hij mij vasthield, werd slap.
‘Pap? Papa?’
‘NEE!’ Moeder duwde me weg en legde een oor op zijn borst.
Ik heb al eerder haat in haar ogen gezien, maar nog nooit zoveel als tijdens die avond.
‘Jij, jij hebt hem de dood in gejaagd!’
Ik druk mijn kussen tegen mijn oren maar het helpt niet, niets houdt de spoken uit het verleden tegen .
Ik sta op en doe een poging om het slaapkamerraam te open, maar hij blokkeert, zoals zo vaak. Pas als ik mijn gewicht er tegenaan gooi, geeft hij mee.
Ik ga op de vensterbank staan en spring.
De wind vangt me op en geeft me het laatste duwtje naar de grote boom voor ons huis.
Ik land soepel op een dikke tak en ga met mijn rug tegen de stam zitten. Ik hou van deze boom, hij verbreed mijn wereld dat beetje meer zonder dat ik een regel breek. Moeder zegt dat ik boven moet blijven totdat ze mij roept. Dat is precies wat ik doe.
Ik sluit mijn ogen en luister naar de geluiden om mij heen. Ooit hield ik van dit bos, ooit hield ik van dit huis.
Maar het begint meer en meer als een gevangenis te voelen.

Reacties (2)

  • Florets

    Pfff wat mooi! Kreeg soms tranen in mijn ogen, zo erg voel ik mee met dit musje. Ik ga snel verder, hihi ^.^

    4 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Ik heb dit zo gemist.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen