De vrouw slaat haar hand voor haar mond. 'O gosh.' fluistert ze. 'Gaat het wel?'
'Nee, ik moet hem vinden!'
Met die woorden storm ik de kroeg uit en zet het op een lopen. Mensen roepen geschrokken en geïrriteerd naar me dat ik uit moet kijken, maar ik ren onverstoord door. Als het maar niet te laat is...
Mijn hoofd draait overuren. Hoelaat zou hij bij de kroeg weg gegaan zijn? Hoelang is hij precies spoorloos? Waarom heb ik dat niet gevraagd?
Hijgend kom ik aan bij het doodpaadje. Het doodpaadje is een zandweg die naar de begraafplaats loopt. Het zweet druipt over mijn rug en heeft mijn shirt al doorweekt, toch ren ik verder, terwijl het zand omhoog stuift.
De zon schittert op de metalen poort van de begraafplaats. Het hek is zo'n drie meter hoog en het metaal is in allerlei vormen gebogen. De zwarte verf bladert er aan alle kanten af. Een klimop verankerd zich met het linkerdeur, maar de rechter kan nog open. Ik duw tegen de deur en hij gaat met een piepje open. Een spoor roest blijft plakken aan mijn handen. Ik veeg het aan mijn broek en ren de begraafplaats op.
De eerste keer dat mijn vader opzoek ging naar Amberlyn, wist ik nog niet wie ze was en wat ze voor mijn vader betekende. Ik weet nog goed hoe mijn moeder in paniek raakte, toen de buurvrouw vertelde dat Dymas had gezegd dat hij naar Amberlyn was. De Tamsen tweeling werd gedropt bij mijn buurvrouw en ik werd meegesleurd door mijn moeder.
We renden door de straten. Mama bleef mijn vaders naam schreeuwen en ik riep papa. Dat was de eerste keer dat ik op het doodpaadje kwam. De eerste keer dat ik besefte dat dood en leven vlak naast elkaar ligt.
Net als nu rende ik als meisje de begraafplaats op, naar het graf van Amberlyn. Het graf van Amberlyn is al oud. De grond om de grafstenen daar word al jaren niet meer goed bijgehouden. Ondertussen staan er oude bomen en komen de struiken tot je oren.
Ik rende achter mijn moeder aan en botste tegen haar op toen ze ineens stil stond. Haar rug belemmerde mijn zicht, dus ik dook om haar heen. Daar aan de oude boom hing mijn vader.
Dat beeld is nooit meer van mijn netvlies afgeslagen. Gelukkig hield het touw het niet lang genoeg vol en bleef hij leven, maar iedereen wist dat dit scenario zich nog eens af zou spelen.
Als ik nu maar op tijd ben.
Als het touw maar weer knapt.
Mijn hart bonst in mijn lichaam en mijn ademhaling dreunt door in mijn hoofd. De struiken belemmeren mijn gezicht. Ik spring er door heen en voel hoe de takken mijn huid krassen. Mijn blik vestigt zich angstig op de boom achter Amberlyn's graf.
Leeg. Hij is leeg.
Ik struikel door mijn opluchting en beland midden in de doornstruiken. Ik hoor mijzelf kreunen en probeer mezelf overeind te duwen. De doornen boren zich in mijn handen en laten mijn armen bloeden.
'Isra?'
Twee grote, sterke handen tillen mijn magere lichaam met gemak op en zetten me neer op het gras. Ik hef mijn hoofd op en kijk in de trieste blauwe ogen van mijn vader. 'Hey pap.' Bij die woorden breekt mijn stem en snik ik alle spanning uit mijn lijf. Mijn vader wrijft een beetje onbeholpen over mijn rug, maar het geeft me de troost die ik op dit moment nodig ben.
'Sorry.' weet ik eindelijk uit de brengen en veeg mijn tranen af met mijn handpalm. Het bloed op mijn handen begint al op te drogen. Mijn vader zakt naast me op de grond en staart naar het graf voor hem.
Het graf is niet heel bijzonder. Ooit moet het een witte steen geweest zijn, maar nu is hij groen van de planten. Tussen de planten door staat nog vaag een naam.
Amberlyn Nevill
'Pap, waarom ben je hier?'
De wind waait zachtjes door de bomen en laat de struiken ritselen. Zachtjes glij ik met mijn vingers door het groene gras, terwijl ik mijn vader in de gaten houd. Zijn blik is gefocust op de naam. Zijn schouders hangen en in zijn vingers houd hij een leeg bierflesje. 'Ik mis haar.'
Mijn blik glijd terug naar Amberlyn en weer naar mijn vader. 'Helpt het om over haar te vertellen?' Ik leg mijn kin op mijn opgetrokken knieën. Mijn vaders mondhoek trekt iets omhoog en zijn ogen schieten kort naar mij. 'Zou je luisteren?'
'Ik ben er nu toch.'
Mijn vader gaat verzitten en krapt even op zijn hoofd. Zijn stem is zwaar en een beetje schor als hij begint te spreken. 'Ik ontmoette Amberlyn toen ik bijna achttien was. Ze was iets ouder dan mij en prachtig. Haar lach was het mooiste. Als die tevoorschijn straalde mijn hele wereld. Dan was zij mijn wereld.' Mijn vader glimlacht droevig en kijkt naar het gras. 'We brachten de hele zomer samen door. Ik vertelde haar dat ze mijn hart gestolen had, maar dat ze hem mocht houden. Ik wist dat mijn hart bij haar veilig was. Dat mijn hart bij haar thuis was.'
Er valt een stilte. Zelfs de wind stopt even met waaien. Ik schraap mijn keel. 'Wat gebeurde er met haar?'
'Ze was ziek. Geestelijk ziek. Zij maakte mijn wereld mooier, maar het lukte mij niet om die van haar mooier te maken. Ze kon het leven niet aan. Ze hing zichzelf op.'
Ik leg mijn hand op mijn vaders schouder. Zijn blik is afwezig en vraag hem niet om het verhaal af te maken. Hij vond Amberlyn en hij heeft haar van de boom gehaald. Dat moet het moeilijkste moment in zijn leven geweest zijn. Ik ken het verhaal.
Ik sta op en veeg met mijn hand een beetje groen van het graf. Daarna pluk ik een roos van de doornstruik en leg die voor Amberlyn neer. Al die tijd zit mijn vader roerloos, maar als ik weer naast hem ga zitten begint hij te spreken.

Reacties (5)

  • Dessert

    Aaah ik had niet gedacht dat ze dood was, ik dacht gewoon dat de vader een naar persoon was. Wauw, hoe fout kan je zitten! Ik heb opeens een stuk meer begrip voor hem...

    Je schrijft top! Keep up the good work:)

    3 jaar geleden
  • Brett

    Kippenvel, wow.

    3 jaar geleden
    • Florets

      Zal ik een kop warme thee brengen ;p Fijn dat je het mooi vond ^.^

      3 jaar geleden
  • Ravenmeisje

    Je weet dat een verhaal je echt grijpt , als je denkt: jeej, het is vrijdag!;)

    3 jaar geleden
    • Florets

      Awhh, dat is leuk om te horen :3

      3 jaar geleden
  • Emmert

    Mooi! En spannend. Snel verder gaan!

    3 jaar geleden
  • GusWaters

    wow dit had ik niet zien aankomen (dat Amberlyn gestorven is). Wel mooi verwoord! en gelukkig heeft haar vader zich niet opgehangen

    3 jaar geleden
    • Florets

      Altijd leuk om lezers te verrassen 😊

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here