Ik denk dat ik weet wie die vrouw is... (Elise heeft het namelijk geschreven, en dit heb ik weer geschreven. (Manon dus!))

‘Mevrouw, mag ik vragen wie u bent?’ Acacia heeft haar hand losjes langs haar zij hangen, vlakbij het gevest van haar zwaard.
De vrouw kucht even. ‘Sorry, kindje, maar ik moet met het hoofd van deze academie spreken. Kan jij me naar hem toebrengen?’
‘Dat is mijn vader.’ Acacia zucht. ‘Volg mij maar.’
Glace gaat langs de benen van haar beste vriendin lopen, en Acacia legt haar hand op de kop van de wolf.
De vrouw komt er langzaam achteraan.

***

‘Pap? Er is bezoek!’ roept Acacia, terwijl ze op de deur van de vergaderzaal klopt. Er is dan wel een vergadering bezig, maar daar heeft het meisje nooit iets van aangetrokken.
De deur wordt open getrokken door een ridder, Acacia herkent hem als Hooghart. Ze heeft hem altijd al een hoogdravend type gevonden.
‘Generaal, uw dochter staat voor de deur,’ zegt hij dan.
Acacia hoort haar vader vragen: ‘Welke?’ En ze lacht even. Een van de weinige grappen van hem die ook nog echt grappig zijn.
‘Acacia Mizram.’ Hooghart zegt altijd haar hele naam, iets wat Acacia echt een ergernis vindt.
‘Laat maar binnen, Hooghart.’
Snel stappen het meisje, de wolvin en de oude vrouw naar binnen, terwijl de oude vrouw bang om zich heen kijkt.
‘Hey, Acacia, wat brengt jouw hier?’ vraagt Saturno terwijl hij zijn dochters haar in de war brengt.
‘Deze vrouw schijnt Glace te kennen, pap. Ik kan me haar niet herinneren, en Glace ook niet. Ze vroeg me haar naar jou toe te brengen.’
‘Heeft ze je al haar naam vertelt?’
‘Nee.’
‘Oké. Ik stel voor dat jij naar je moeder toegaat, met Glace. Ze is ergens in de keukens, volgens mij wil ze een familie-etentje houden. Gelukkig voor ons kan ze koken.’
Acacia glimlacht. ‘Is goed, dan kan jij samen met de andere ridders met die vrouw gaan praten. Ik zie je straks wel, pap.’
Ze loopt weg, met Glace achter zich aan.
‘Wacht even, kindje!’ roept de vrouw. Acacia draait zich met een ruk om. ‘Doe Glace de groeten van Tante Berglindt!’
‘Dat zal ik doen.’
Ze lopen de deur door.

***

Eenmaal in de keuken gaat Acacia op het aanrecht zitten.
‘Hey, mam, wat ben je aan het doen?’ vraagt ze.
Haar moeder is naar iets op zoek in een kastje.
‘Ach, ik wil wat te eten voor mijn gezin maken. We koken hier haast nooit zelf!’ Spica komt omhoog, en kijkt goed uit dat ze haar hoofd niet stoot.
‘Eh, wat moet je dan met dat pak meel?’ Acacia wijst naar een enorme zak meel op het aanrecht.
Spica haalt haar hand door haar haar, en zucht. ‘Ik weet het ook niet, het recept zei dat. In ieder geval, Aaron zei dat. Hij zei dat ik dit moest maken.’
‘En daarom heb je meel nodig? En waarom zit Arya hier ook?’
Arya zit in haar stoeltje vrolijk in haar handjes te klappen.
‘Ik wist niet waar ik haar anders kon laten. Je oom en tante hadden het druk, en ik laat de tweeling niet nog een keer oppassen! Jij was nergens te bekennen, Cassi is te jong, je vader zit bij een vergadering, je opa Sterkhart geeft een les aan de nieuwe rekruten, je andere opa is een nieuwe telescoop in de vuurtoren aan het installeren, Sirius en Avondir hebben een training, en Orion zit ergens te eten. Ik wist even niet wat ik moest doen!’
Spica zet een hand in haar zij en de andere legt ze op haar buik, zoals ze wel vaker doet als ze het even niet weet.
‘Mam? Is alles oké?’ vraagt Acacia bezorgd.
‘Ja hoor liefje, waarom vraag je dat?’
‘Omdat je er nog nooit zo moe heb uitgezien. En ja, ik weet het, ik weet de helft niet meer, maar toch! Is er iets tussen jou en pap?’
‘O, nee hoor. Ik slaap gewoon slecht, en dat houdt je vader ook wakker. Let er niet op dat we een beetje geïrriteerd zijn.’
Ze pakt de zak meel, maar op dat moment komt Saturno de keuken binnen.
‘Volgens mij heb ik een beetje teveel gehoord. Je vindt dat ik een beetje geïrriteerd doe?’
Spica wilt haar hand door haar haar halen, maar laat daarbij de zak meel vallen. Acacia barst in lachen uit, want haar beide ouders zitten onder het witte spul. Arya begint ook te lachen, ondanks dat ze geen idee heeft wat er aan de hand is.
Spica glimlacht en haalt wat meel uit het haar van haar man. ‘Natuurlijk vind ik je niet irritant, lieverd. Waarom ben ik anders met je getrouwd?’
‘Gelukkig maar.’ Saturno kust zijn vrouw even, en Acacia kijkt even weg.
‘En nu ga ik al dat spul uit mijn haar halen,’ mompelt Spica. ‘We maken wel een andere keer wat eten voor een etentje. Zonder meel!’
Ze loopt weg, en Saturno zegt nog even tegen zijn lachende dochter: ‘Wat zit jij nou te lachen, Acacia! Het was wel haar schuld!’
‘Dat hoorde ik!’
Hij loopt er maar achteraan.
Acacia schudt haar hoofd, en barst weer in lachen uit. Met een handbeweging ruimt ze het meel op, en dan tilt ze haar jongere zusje uit de stoel. Even lijkt ze haar vreemde ziekte te zijn vergeten.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Gelukkig kan ze ook nog lachen, wel jammer dat Glace haar tante Berglindt niet meer herkend...:S

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen